Markt van het uitgaan (61)

De koeien in de wei lagen er vredig bij. Zonen met ooit rode wangen op verlaten boerderijen overwogen de gedachte aan zelfwoord. In onzekere, doch solide banen werd de stem over het land gespoten, de dappere gele mosterdplantjes overschaduwd door een oeverloos voortploeterend hemellichaam. De sleutelbegrippen 'sorry', oké bedankt' en 'geen mening' vielen net iets te vaak voor mijn uitgebluste dovemansoren en iemand merkte op: "Mensen doen niet wat ze willen, maar willen wat ze doen."

Parlementair democratische halsbanden, toch al van een masochistische akeligheid waar je het koud van krijgt, werden nog wat strakker aangetrokken. Priemende stemmen weerklonken, ondergekotste stoeptegels blonken. Een tractor verdween als een vliegenpoepje in de verte. Tijdschrift De Barricade Op Maar De Landerigheid Wint Toch deed goede zaken en daarboven, was dat een zwaluw of een boemerang? Hoe het okerschele nageslacht ook verder zegende, te! hard! pratende! medetreinreizigers! dient! onverkort! de! keel! overgehaald!, de weinig virtuele oorlog duurde voort en het derde boek dat ik las (zoals ik vanaf het begin al laf opmerkte: het beste anti dotum is thuis blijven en een goed boek lezen... lafhartig, maar kip noch kraai in de gezellige actiefamilie die het een moer interesseert) heet Animal Farm van George Orwell. Ik mocht het lezen in Parijs, jawel, stad van revolutie en dito desillusie.

Waar dus precies dit sprookje over gaat: revolutie en desillusie. De beesten, Napoleon en een handvol varkens voorop maken er een mensenboel van, sjongemeidjejonge! Orwell schreef Animal Farm tussen november '43 en februari '44. Ik hoor U denken: toen was er ook een oorlog aan de gang. Bingo. Hoe is het toch mogelijk, dat mensen gewoon doorgaan met boeken schrijven en zelfs met boeken lezen, terwijl anderhalve teringplaneet in lichterlaaie staat? Ik heb geen flauw idee, daarom doe ik er aan mee. Geen mening. Sorry. Oké, bedankt.

De koeien in de wei lagen er vredig bij. Als goden en godinnen in Frankrijk. Shit, ik kom maar niet aan een serieuze, ja ernstige bespreking van het Orwellboek toe. Rondom mijn hoofd, in het zinderende middaglicht, cirkelen nog steeds vliegjes. Wat moet ik doen? Wat mag ik hopen? En wat was de derde Kantiaanse lamsbout ook weer?

Rest me nog te vermelden dat er op het laatst in Animal Farm geen verschil meer is te zien tussen varken en mens. Epileugen: in verlicht beschonken toestand belde de dakloze zwerver bij z'n eigen woning aan, of we zijn fiets wilden kopen. Akkers aller landen, staakt uw wild gedaas! Bloedrood zal de Baudrillardiaanse hyperconformistische non evolutie verder drijven als een bloedrode scherf over het eigele papier. Mogen wij dan allang niet meer onder de levenden verkeren. Kun jij het nog volgen? Nee, volgzaamheid is me niet gegeven. Hersenloze huisfraters zich buigend over grasmatten met de allure van een arena. Ik snelde naar Assen. Dat rijmt op vergassen. Maar dat mag je niet zeggen. Bestaat er soms zinvol geweld?! Sorrygeenmeningokébedanktgodverdomme.

Zoals ik al zei: de koeien in de wei lagen er vredig bij.

Marc Hurkmans