HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  De rouille et d'os
 

16 juni 2012

Het is een prachtige combinatie: de massieve, gespierde Belgische acteur Matthias Schoenaerts en de delicate Franse actrice Marion Cotillard. Deze twee uitstekende acteurs maken De rouille et d'os, waarin ze een onwaarschijnlijk liefdeskoppel vormen, bezienswaardig.


De rouille et d'os
is bepaald geen doorsnee liefdesfilm. Het is een rauw schurend drama over een onbehouwen straatvechter en de orkatrainster Stéphanie (Marion Cotillard) die haar beide benen kwijt raakt in het dolfinarium. Ali (Matthias Schoenaerts) zwerft met zijn zoontje door Frankrijk en belandt in Antibes, Zuid-Frankrijk. De jonge vrouw zoekt contact met Ali nadat ze invalide is geworden. Kort daarvoor had hij haar geholpen bij een ruzie in een discotheek.

Wat volgt is een lange schuchtere liefdesdans tussen twee mensen die niet bij elkaar lijken te passen. Stéphanie is levensmoe en Ali probeert haar het leven weer in te sleuren. Beide zijn gebroken mensen. Ali gedraagt zich als een gewond roofdier die pas tot leven komt tijdens zijn bloederige boksgevechten. Stéphanie, die door haar geliefde orka's invalide is geraakt, moet zien te overleven zonder benen. De personages lijken gevangen te zitten in hun eigen lichaam.

De rouille et d'os is een lange film geworden met betrekkelijk weinig plot, een simpel verhaal met een sociaal-realistische inslag. Audiard is een regisseur die graag de maatschappelijke werkelijkheid in zijn films verwerkt. In zijn nieuwe film heeft hij zich op dat gebied ingehouden. Het morsige milieu waarbinnen het verhaal zich afspeelt, is daarentegen raak getroffen. De glamour van de côte d'azur is ver weg.

Audiard heeft verhalen uit de bundel Rust and Bone van de jonge schrijver Craig Davidson gebruikt voor zijn scenario. Dat verklaart de mozaïekachtige en losse stijl van De rouille et d’os. Hij lijkt de strakheid van zijn vorige films te hebben losgelaten, maar het is de vraag of die meer improviserende aanpak hem wel past. In essentie is Audiard een regisseur die op afstandelijke wijze filmt, en veel suspense in zijn verhalen stopt. Deze film slaat te vaak door naar melodrama.

De soms sentimentele toon is ongewoon voor Audiard en de spanning van zijn vorige werk is grotendeels afwezig. Sommige geweldscènes, zoals het ongeluk van Stéphanie en de bokswedstrijden van Ali, laten zien waar het talent van Audiard ligt. De regisseur maakt graag films over gewonde mensen, mensen die getekend zijn door het leven en met veel pijn en moeite overeind krabbelen. Zijn beste film tot nu toe, Sur me lèvres (2001), gaat ook over een ongewone romance tussen een vrijwel dove secretaresse en een ex-gedetineerde. De rouille et d'os is in wezen een variant hierop.

Ook het strakkere en indrukwekkende Une Prophète (2008), hetgeen de doorbraak naar het grote publiek betekende, gaat over een beschadigd mens. Het is duidelijk dat deze regisseur als centraal thema in zijn werk het thema 'overleven' heeft. Jammer dat het in De rouille et d'os minder organisch verwerkt is. De film lijkt op het eerste gezicht oeverloos, maar is vooral bezienswaardig vanwege de sterke acteerprestaties van Schoenaerts en Cotillard.

Ulrik van Tongeren


De rouille et d'os (Lumière, 2012), nu in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.