HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Café de Flore
 

2 mei 2012

De Canadese regisseur Jean-Marc Vallée acht muziek, voor hem net zo belangrijk als beeld, essentieel voor zijn werk. In wezen bouwt hij er zijn verhalen mee op. Zijn geslaagde familiedrama C.R.A.Z.Y uit 2005 is al op die manier gemaakt, maar met zijn nieuwste film Café de Flore slaat hij compleet op hol. Met zoveel verhaal, zoveel muziek en zoveel emoties is het een overvolle film geworden.

Café de Flore is niet alleen een woeste beeldenstorm, het is tevens een muzikale wervelwind. De handeling is niet altijd te volgen, maar er is steevast muziek om de kijker bij de les te houden. De film bevat twee verhaallijnen, eigenlijk drie, maar de derde krijgt weinig tijd. De verhalen worden door elkaar heen verteld, een moderne werkwijze in de filmwereld. Het hindert nauwelijks omdat de regisseur het op de een of andere manier boeiend weet te houden.

Antoine is een succesvolle Canadese dj met een nieuwe vriendin en twee dochters uit zijn vorige huwelijk. Op materieel gebied heeft hij het prima voor elkaar. Zijn ex-vrouw Carol echter heeft de scheiding niet verwerkt en zoekt psychiatrische hulp. De derde verhaallijn speelt zich af in 1969. Hier zien we een jonge moeder die met moeite het hoofd boven water houdt. Ze heeft een zoontje met een downsyndroom.

Wat het hedendaagse verhaal met het verhaal uit 1969 te maken heeft, wordt niet duidelijk gemaakt. De toeschouwer moet zelf maar gissen of dat met reïncarnatie of iets dergelijks te maken heeft, het is best zweverig allemaal. Wat de verhalen in ieder geval gemeen hebben, is dat de personages worstelen met de liefde, en dan vooral verloren liefde.

Het verhaal van de moeder dat zich in 1969 afspeelt, is eigenlijk het meest interessant. Met name omdat de charismatische Vanessa Paradis de moederrol vertolkt. De problemen die zij ondervindt met haar gehandicapte zoon worden zeer aannemelijk en aangrijpend verbeeld. Het hedendaagse segment valt tegen. Kevin Parent als de dj is een acteur zonder charisma en zonder warmte. Diens neergang wekt geen mededogen op.

Café de Flore is een mooie samenvatting van hetgeen ambitieuze hedendaagse filmmakers met de toepassing van muziek en snelle montage willen bereiken. Ondanks de verwarrende verhaalstructuur is de film op de een of andere manier meeslepend waar je je met moeite van losrukt. Maar vanwege de zweverigheid en het desoriënterende karakter ook weer niet helemaal geslaagd. Waar gaat het in hemelsnaam over, zal menig toeschouwer zich afvragen. Café de Flore is desondanks een film waar eindeloos over nagepraat kan worden. Van hoeveel films kan men dat tegenwoordig zeggen?

Ulrik van Tongeren


Café de Flore (Cinéarte, 2011), vanaf 3 mei in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.