HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Latin American Film Festival 2012
 

20 april 2012

De achtste editie van het Latin American Film Festival (LAFF) biedt een fraaie dwarsdoorsnede van de recente Latijns-Amerikaanse cinema. Een speciaal programma over Colombia geeft een uitvoerig overzicht van de opbloeiende hedendaagse film in dat land.


Colombia is het land van drugsoorlogen, guerrilla's en dictators. Er is een generatie jonge filmmakers opgestaan die juist daar geen films over willen maken, maar de andere kanten van het land willen tonen. Toch sluiten ze hun ogen niet voor de sociale werkelijkheid.

De openingsfilm van het Colombia programma, Chocó van regisseur Jhonny Hendrix Hinestroza, is een weldoordachte aanval op de machocultuur die heerst in het land. Gesitueerd in een landelijk stadje aan de rand van het regenwoud, aanschouwen we het leven van de jonge vrouw Chocó en haar twee kinderen. Haar man is een mislukte musicus die zijn tijd vult met drinken en gokken.

Chocó werkt in een mijn waar goud gewonnen wordt. Met haar schamele inkomen probeert ze haar gezin in leven te houden, maar haar geld wordt grotendeels vergokt door de echtgenoot. De dagelijkse geslachtsgemeenschap lijkt op verkrachting, wat ze lijdzaam ondergaat. Wanneer Cocó haar baan verliest en haar man het spaarpotje steelt, barst voor haar de bom.



Chocó


Chocó
geeft een ontluisterend beeld van de machocultuur in Colombia. Mannen zijn nietsnutten die onderhouden worden door hun vrouwen. Ze tomen hun vrouwen met geweld in. Maar vrouwen houden evenzeer dergelijke onderdrukking in stand. Zo mag haar dochtertje op haar eigen verjaardag niet eens zitten, want de enige zitplaats is voorbehouden aan het zoontje.

Regisseur Hinestroza tekent subtiel de gang van zaken in een dergelijke dorpse gemeenschap. Dat doet hij op gestileerde wijze, met veel aandacht voor de indrukwekkende landschappen. De film zit vol geraffineerde details en terzijdes, en toont bijvoorbeeld hoe het landschap verwoest wordt door de intensieve mijnbouw. Chocó is een fraaie debuutfilm, vaardig gemaakt met een scherpe blik op misstanden in de Colombiaanse samenleving.

Het is leuk om in het omvangrijke LAFF-programma constanten te vinden. Zo is er gelukkig weer een film met de Argentijnse topacteur Ricardo Darin. Elk jaar wordt er wel een film vertoond waarin hij de hoofdrol speelt. Vorig jaar was dat Caracho, dit jaar Un Cuento Chino (Chinese Takeway) van regisseur Sebastian Borensztein.



Un Cuento Chino


Roberto speelt een norse eenzame man die een ijzerwinkel uitbaat. Door een traumatische gebeurtenis in het verleden heeft hij zich opgesloten in een isolement. Totdat hij op een dag ziet hoe een Chinees uit een taxi wordt geslagen, waarna hij zich ontfermd over de jonge man. De onderlinge communicatie verloopt moeizaam omdat de Chinees geen woord Spaans spreekt. Roberto doet er alles aan om de man op een nette manier te lozen, wat niet lukt. Gaandeweg ontstaat er wederzijds respect tussen beide mannen, en iets wat lijkt op vriendschap.

Un Cuento Chino is een fascinerende tragikomedie over de vreselijke moeite die het kost om uit een isolement te breken. En hoe er bruggen gebouwd kunnen worden tussen mensen uit verschillende culturen. De film laat ten overvloede zien wat een groots acteur Ricardo Darin is, hoe hij met minimale middelen zo'n eenzame man weet neer te zetten. Met deze rol moet hij zijn onmiskenbaar charisma op een laag pitje zetten, en sober en nauwgezet zijn rol vervullen. Darin is een acteur van wereldklasse.

Gordo, Calvo y Baijto van regisseur Carlos Osuña is een opvallende animatiefilm uit Colombia. Hoofdpersoon Antonio leidt een saai leven, heeft een slaapverwekkende baan in een dito kantoor en voelt zich mislukt. Hij is kort van statuur, kaal en dik. Een echte loser die zich de kaas van het brood laat eten.



Gordo, Calvo y Baijto


In al zijn tergende somberheid is Gordo, Calvo y Baijto wel degelijk een grappige animatiefilm. Zelfs voor de hopeloze Antonio gloort er hoop aan de horizon wanneer hij een collega krijgt die uiterlijk op hem lijkt. Die collega is wél succesvol en populair. Antonio spiegelt zich aan de man en breekt uit zijn tergende hopeloosheid.

Op meesterlijke wijze wordt met een op het oog simpele animatie een gedetailleerde realiteit gecreëerd. Het gezicht van Antonio is getekend met enkele rake lijnen, maar de emoties worden overtuigend verbeeld. Hopeloosheid werd zelden zo tastbaar opgediend. Gordo, Calvo y Bajito is een juweel van een animatiefilm.

Ulrik van Tongeren


Latin American Film Festival, t/m 27 april in Utrecht. Bezoek de website
voor het programma.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.