HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Snackbar
 

9 april 2012

Meral Uslu maakt al jaren documentaires en kreeg het idee om een portret te maken van een stel Marokkaanse hangjongeren in en rond een Rotterdamse snackbar. Omdat zij bang was voor intimidatie en geweld van de betreffende doelgroep, ging de oorspronkelijke opzet niet door. Het uiteindelijke resultaat, Snackbar, hangt tussen documentaire en speelfilm in, vlees noch vis.

Uslu heeft een stel jonge Marokkaanse acteurs en wat amateurs verzameld om een beeld te schetsen van wat zich afspeelt in en rond een snackbar in Rotterdam-Noord. De Turkse snackbarhouder Ali, een charismatische man van vijftig, bakt patat voor de jongens. Hij probeert hen ook nog een beetje in het gareel te houden. Desondanks houden de jongens zich voornamelijk bezig met treiteren, zuigen, dealen en nietsdoen. Tegen het einde van de film zorgen een steekpartij en een aanrijding voor wat spanning.

Nogal wat Marokkaanse jongeren hebben het gevoel dat ze gestigmatiseerd worden. Ze voelen zich onbegrepen buitenstaanders binnen de Nederlandse samenleving. Een film als Snackbar zou begrip moeten kweken voor deze achtergestelde groep. Toch bevestigt ook dit portret alle clichés die er heersen over Marokkaanse jongeren. Veel achtergrond wordt er bovendien niet gegeven, de thuissituatie van de jongens komt in het geheel niet aan bod.

Het haantjesgedrag van Nouredine, Hamza, Mounir en de anderen komt voornamelijk aan bod. Vervelende etterbakjes zijn het. Dat wekt niet direct begrip op. De film is met behulp van improvisatie in elkaar gezet, de jongeren konden uit eigen ervaringen putten. Dat heeft het geheel nog een sprankje authenticiteit gegeven, maar een dwingende dramatische spanningsboog ontbreekt. Hierdoor is het een nogal anekdotische film zonder kop of staart geworden, die anderhalf uur door kabbelt.

Er zijn ook wat korte interviews met de jongens in verwerkt, om de film een documentaire lading te geven. Dat werkt niet echt, het komt gekunsteld over. Als filmmaker moet je toch echt keuzes durven maken, óf een documentaire óf een speelfilm, iets daartussen werkt niet. Snackbar bewijst nog eens ten overvloede dat het herhalen van stereotypen over allochtone jongeren geen pakkend drama oplevert, en zéker geen begrip.

Misschien hebben Uslu en haar scenarioschrijver Stan Lapinski de film teveel bedacht vanuit het standpunt van de jongens. De allochtone meisjes die af en toe om de hoek komen kijken, spelen geen rol van betekenis in Snackbar. Had hen maar wat meer inbreng gegeven. We weten ondertussen wel hoe vervelend die hangjongens zijn, maar wat gaat er om in die meisjes? Dit voorbeeld geeft aan hoe eenzijdig en vooroordelen bevestigend Snackbar is.

Ulrik van Tongeren


Snackbar (Cinema Delicatessen, 2012), nu in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Yasmin - September 03, 2012 - 06:35 am
Dag Tijme.We hebben gnetoen van je verslagen en de mooie foto's. Toch net of we er bij waren. Misschien een volgende keer weer. Volgens ons hebben jullie weer een prachtige reis gehad. We hopen dat we elkaar op de refcnie weer zien. Bedankt voor je mooie verhalen.Hartelijke groeten, Anne en Rineke Osinga.


Jonasz - September 01, 2012 - 11:19 am
Dag Tijme, na de dienst in de hal hedadn we een gesprekje over luisteren naar je hart of nog beter afdalen naar je ziel. Gezang 355 is hiervan een mooi voorbeeld. Mooi dat je in het verslag de organist eens noemt. Maar het is toch echt al 25 jaar(!) in Aalten Gert Oldenbeuving. Ger Jan is de koster van de Zuiderkerk en was vele jaren mijn geliefde kapper. Waarvan Akte.




Home


 

.

.