HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Intouchables
 

22 maart 2012

Hartverwarmende komedie over de vriendschap tussen een invalide aristocraat en een zwarte jongen uit een arme buitenwijk van Parijs.


Intouchables
is een verhaal over een onwaarschijnlijke vriendschap. Philippe Pozzo di Borgo beschreef in zijn autobiografische roman Le Second Souffle de hulp die hij kreeg van de jonge Noord-Afrikaan Abdel nadat hij invalide was geraakt. In de film is het Driss (Omar Sy) die de miljonair Philippe (François Cluzet) verzorgt.

Driss solliciteert bij Philippe voornamelijk voor een handtekening om zijn uitkering te behouden. Dan krijgt Driss tot zijn grote verrassing ook de baan. Philippe heeft namelijk in de gaten dat de jonge man hem geen loos medelijden zal geven. De film tekent de groeiende vriendschap tussen het charmante ongeleide projectiel Driss en de tot zijn kin verlamde Philippe. Het helpt dat beide mannen gevoel voor humor hebben.

Met name de eerste dag baalt Driss zwaar. Hij moet leren omgaan met de hulpeloze Philippe, de kont wassen van een zwaar invalide man is geen pretje. Dergelijke serieuze zaken worden met veel zwarte humor gelardeerd en maakt de film tot een aangename kijkervaring. Allerlei lastige vragen over de rijke Philippe, zoals zijn achtergrond en hoe hij aan zijn kapitaal is gekomen, worden op slimme wijze omzeild.

Omdat François Cluzet zo'n fijne karakteracteur is, weet hij met minimale middelen de pijn en melancholie van Philippe te verbeelden. Hij heeft slechts de stem en ogen van de invalide man tot zijn beschikking. Omar Sy is een regelrechte openbaring als ruwe klant met een onvermoede zachte kant. Dat de film vooral aan het einde zeer sentimenteel wordt, valt de makers te vergeven.

Regisseurs en schrijvers van Intouchables, Eric Toledano en Olivier Nakache, hebben een feel good movie willen maken over de kloof tussen de elite en de arme bevolking uit de banlieu van Parijs. Maar vooral ook een film over de vraag hoe die kloof gedicht kan worden. Het resultaat is een lichte komedie met een serieuze ondertoon. De film blijkt met 20 miljoen bezoekers een immense hit in Frankrijk.

Het slagen van de film is grotendeels te danken aan de chemie tussen beide acteurs. Sy en Cluzet spelen perfect samen. De regisseurs daarentegen hebben het verhaal simpel gehouden, en vooral vertrouwd op de kwaliteiten van de acteurs. Intouchables bevat geen diepgravende analyse van de klassenverschillen in Frankrijk, het is veeleer een metaforische schets van de manier hoe het ook anders kan. Kloven kunnen gedicht worden, als men maar wil.

Ulrik van Tongeren


Intouchables (De Filmfreak, 2011), nu in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

iris - February 17, 2013 - 12:19 pm
grappig


Joost Nijhuis - May 23, 2012 - 10:17 am
Hier kan Hollywood nog wat van leren ! Franse filmmakers hebben in de comedies altijd een klein filosofisch tintje (nadenkertjes), dat maakt het verschil tussen botte en groffe comedies (USA) en heel verfijnde briljante humor (Franse comedie). In de jaren 70 hadden we "Un elephant ca trompe enormement (een juweeltje dat verkracht werd in Hollywood door de mis-remake Woman in Red) en de opvolger "Nous irons tous au Paradis". Ik hoop dat heel NL deze film gaat zien en net zo geniet als wij hebben gedaan !


Ton Batstra - April 10, 2012 - 10:52 pm
Een heerlijke film, aandoenlijk, humoristisch, Frans, geweldig, drie dubbele opmerkingen waar je blauw van ligt, mooie kleren interieurs, goed acteerwerk, lekker scheuren in een Maserati. Gaan en genieten.


Xander Betke - March 29, 2012 - 01:08 pm
Ik heb vanmiddag "Intouchables" gekeken. Geweldig mooi film waarvan de acteerwerk, dialogen en soundtrack prachtig samen komen op het grote scherm. Een echte aanrader!




Home


 

.

.