HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Monsieur Lazhar
 

14 maart 2012

Aangrijpende film over het verwerken van een traumatische ervaring op een lagere school in Canada. Regisseur Philippe Faredeau is bedreven in het regisseren van kinderen, hetgeen de film een spontane en authentieke uitstraling geeft.


Films waarin kinderen een belangrijke rol spelen willen nogal eens een aanval op de traanklieren plegen. Het kunnen neerbuigende verbeeldingen zijn van kinderleed. Een regisseur als François Truffaut was misschien wel de beste kinderregisseur ooit. Zijn L'argent de poche (1976), over het lief en leed op een Franse lagere school, geldt nog steeds als een van de beste films in dit genre.

Het Frans-Canadese Monsieur Lazhar stelt de vraag centraal hoe een schoolklas over een traumatische ervaring heen komt. Een lerares van een basisschool pleegt namelijk zelfmoord. De Algerijnse immigrant Bachir Lazhar (Mohammed Fellag) biedt zich aan als vervangend leraar. Bachir heeft zijn eigen trauma's te verwerken. Hij vluchtte voor het oorlogsgeweld in Algerije, waar hij zijn vrouw en kind verloor.

Bachir is een leraar van de oude stempel, en ook nog afkomstig uit een andere cultuur. De zachtaardige Algerijn heeft zijn eigen methode om trauma's onder ogen te zien. Hij confronteert de kinderen van zijn klas met de tragische zelfmoord van hun lerares, wat niet in goede aarde valt bij de schoolleiding die het dramatische incident liever onder het tapijt veegt.

Ondanks de zwaarte van het onderwerp valt de optimistische en lichtvoetige toon van de film op. Er zit humor in, zoals de botsing tussen de eigenzinnige Bachir en het schoolbestuur. De film tekent bovendien nauwkeurig de moderne schoolcultuur in Canada, waar de omgang tussen leerkracht en leerlingen vervat is in strenge regelgeving. Zo mag er bijvoorbeeld geen fysiek contact zijn tussen leerkracht en leerling.

Regisseur en scenarioschrijver Philippe Falardeau heeft een intiem en aangrijpend drama gemaakt over het moeizaam verwerken van de zelfmoord van een geliefde lerares. Het is gelukkig geen didactische les in rouwverwerking geworden, maar toont vooral overtuigend de emotionele chaos die ontstaat bij de kinderen. Sophie Nélissen en Émilien Néron maken indruk als de leerlingen die schuldgevoelens hebben over de dood van hun lerares.

Of het nou geloofwaardig is dat een Algerijnse immigrant zomaar een baan krijgt op een Canadese school, blijft de vraag. Zonder deze man zou er geen verhaal zijn. Het belichten van zijn trauma geeft de film een extra dramatische ondertoon. Acteur Fellag scheert met de vertolking van Bachir geen hoge toppen, maar zet een geloofwaardige en waardige leraar neer. Helaas krijgen we niet veel informatie over het lot van Bachir in Algerije en als immigrant in Canada.

Falardeau mag dan als regisseur niet van het niveau François Truffaut zijn, hij heeft met zijn spelregie de jonge acteurs spontaan en gevoelig laten acteren. Zij zorgen voor de intense ontroering en het brok in de keel. De bezoekers van het Rotterdams Filmfestival gaven Monsieur Lazhar er begin dit jaar de publieksprijs voor.

Ulrik van Tongeren


Monsieur Lazhar (Imagine Filmdistributie, 2011), vanaf 15 maart in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.