HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

  Zinloze protocollen
 

11 maart 2012

Stel je eens voor. Op een mooie zwoele lenteavond schuift een man het raam van zijn woning op twee hoog open en gaat, met een kratje bier aan zijn voeten, op de vensterbank zitten drinken. Rond de klok van tienen raakt hij boven zijn theewater en valt op zeker moment naar beneden. Zou om te weten wat er is gebeurd de hoogte van de vensterbank en de zijwind gevoeligheid van de man moeten worden gemeten?

Dat is in wezen wat minister Spies van Binnenlandse Zaken voorstelt en waar de gehele Tweede Kamer mee instemt: een parlementaire enquête naar de corrupte wooncorporaties. Tot in detail moet worden uitgezocht hoe het zover heeft kunnen komen. Eensgezind huilt de Kamer om gerechtigheid.

De enquête zelf is trouwens een dure grap. Er wordt weer een commissie ingesteld die mensen gaat verhoren (waarvan je mag hopen dat ze deze keer niet al te domme vragen zullen stellen), waarover dan rapporten worden geschreven die uit zicht zullen raken. Maar gaat het tijdens zo'n verhoor niet om het gevoel dat je krijgt bij het eerste zweetdruppeltje op het gelaat van zo'n graaier?

Ogenschijnlijk een ander tafereel, maar ondersteund door dezelfde gedachtegang, deed zich begin februari voor toen bij het dwarrelen van wat sneeuwvlokjes het treinspoornet weer eens vastliep. Minister Schultz van Haegen-Maas van Infrastructuur meldde daarop in het journaal een deskundige uit Zwitserland te willen uitnodigen. Om eens te komen kijken waarom onze wissels zo gauw bevriezen, voegde ze er daadkrachtig aan toe. In Zwitserland zijn ze per slot van rekening gewend aan kou, treinen staan nooit stil en rijden ook nog eens op tijd. Wat anders dan een Zwitser? Een logica waar geen speld tussen te krijgen is.

Toegegeven, Nederland Kennisland is door toedoen van de achtereenvolgende kabinetten gedaald tot een dieptepunt, maar wij hebben toch nog wel een technicus in huis die het probleem van de bevroren wissels kan oplossen? De Volkskrant zette voor de minister een redacteur op de zaak die aan het licht bracht wat reeds bekend is: de puinhoop rondom het spoornet is het gevolg van de competentiestrijd tussen de NS en ProRail, ontstaan door de verzelfstandiging in 1993.

Dat zit zo. Je hebt nu een speciaal persoon voor de wissels (ProRail) en je hebt iemand die de trein bestuurt (NS). Die hebben niets meer met elkaar te maken. De laatste mag blij zijn dat hij over het spoor van de eerste kan rijden. Zodra de wissel bevriest, kan niet voor de snelste oplossing worden gekozen, namelijk dat de machinist in kwestie zelf de wissel ontdooit zodat hij door kan rijden met vertraging van hooguit een paar minuten. Al jaren dient de NS na over en weer getelefoneer met ProRail af te wachten tot de man van de wissels is gearriveerd. Kan even duren, maar zo luidt nu eenmaal het protocol.

Zit er meer achter deze autistische naleving van richtlijnen? De montere toon waarop deze ministers ons tegemoet treden en om een voor de hand liggende oplossing heenlopen, verklapt dat dit probleem dieper ligt. Het raakt namelijk aan hun ideologie. Na jaren van negatieve ervaringen willen ze maar niet begrijpen dat het hier gaat om een krakkemikkige denkwijze, dat het zo niet werkt voor de publieke dienstverlening. Toch lijkt er sprake van een doorbraakje. De minister van Infrastructuur gaf onlangs de NS en ProRail een boete voor hun wederzijdse ondermaatse prestaties.

Ron Kretzschmar



Meer Achter de Coulissen 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.