HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Extremely Loud & Incredibly Close
 

7 maart 2012

Films waarin de emotionele gevolgen van 9/11 effectief in verwerkt worden, zijn nog steeds zeldzaam. Extremely Loud & Incredibly Close van de Britse regisseur Stephen Daldry doet een poging daartoe.


Gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2005 van Safran Foer heeft de film aan de overkant van de oceaan veel heftige emoties opgeroepen onder critici. Exploitatie van het leed van 9/11, kitsch, leeg en mateloos irritant, zo wordt de film beoordeeld. Alleen een extreme film kan dergelijke kwalificaties oproepen.

Wat de Britse regisseur en zijn scenarioschrijver Eric Roth gecreëerd hebben, is zeker extreem te noemen. Laten we niet vergeten dat alles wat op het scherm te zien is, ook in het boek staat. Om een 11-jarige hoofdpersoon ruim twee uur door New York te zien banjeren, zoekend naar sporen van zijn overleden vader in de Twin Towers, kán niet anders dan uiterst sentimenteel over komen.

New York een jaar na 9/11. Oskar Schell (Thomas Horn) is een vroegwijs jochie met autistische trekjes, die tussen de bezittingen van zijn overleden vader een sleutel vindt in een envelopje met de naam 'Black' erop. Er wonen honderden Black's in New York die hij met een bezoek zal vereren om het raadsel op te lossen. Toen zijn vader nog leefde, werd Oskar al op gecompliceerde puzzeltochten gestuurd. Hij heeft ervaring.

Oskar heeft allerlei fobieën en trauma's opgelopen die zijn zoektocht er niet eenvoudiger op maakt. Hij krijgt soms hulp van zijn stokoude grootvader die, getraumatiseerd door het bombardement van Dresden, door het leven wankelt. Met zijn moeder, gespeeld door Sandra Bullock, kan hij ook al niet het verlies verwerken. In flashbacks maken we kennis met zijn vader, die ingetogen en schattig geacteerd wordt door Tom Hanks.

Extremely Loud is een lastige film om te ondergaan, een immense tranentrekker. Het gaat hier immers om rouwverwerking en verlies, een van de lastigste onderwerpen om in een film te verbeelden. De valkuilen van sentimentaliteit en exploitatie van leed zijn lastig te vermijden. Het onmetelijke drama van 9/11 wordt nog eens gekoppeld aan dat van de Tweede Wereldoorlog. Maar Daldry is een meester in het sentimentaliseren van leed en verlies. Dat bewees hij eeder al met zijn films Billy Elliot, The Hours en The Reader.

Daar de grootvader gespeeld wordt door de formidabele Max von Sydow maakt het geheel extra emotioneel. Dit personage kan niet spreken, en communiceert via briefjes. In de scènes met de oude man wordt het lijden onder hevige trauma's tot grote hoogte opgestuwd. Het is bijna een opluchting als de man plotseling uit de film verdwijnt. Von Sydow is overigens wel de enige acteur die met relativerende humor zijn rol speelt.

Het woord manipulatie wordt vaak in verband gebracht met Extremely Loud. Natuurlijk is de film uiterst manipulatief met emoties, hoe kan het anders met een dergelijk gevoelig onderwerp. Maar als de regisseur het verhaal op een afstandelijke wijze had verfilmd, zou dat evenzeer een stortvloed aan weerzin hebben opgeleverd. Gelukkig hebben de makers de nieuwsbeelden van 9/11 spaarzaam en ingetogen toegepast, waardoor er geen sprake is van exploitatie.

De jonge acteur Thomas Horn die zowel hooglopende irritatie als medeleven weet op te roepen met zijn rol, is continu in beeld. We volgen het verhaal door zijn ogen, de ogen van een kind, hetgeen het geheel een extra emotionele lading meegeeft. Extremely Loud is een extreme film over verlies en trauma's, edoch moedig, tergend sentimenteel en soms onverteerbaar.

Ulrik van Tongeren


Extremely Loud & Incredibly Close, (Warner, 2011), vanaf 8 maart in de bioscopen.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.