HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Cloud Atlas
 

1 december 2012

Films met een filosofische lading worden zelden gemaakt. In Cloud Atlas wordt een poging gedaan om de verbondenheid van mensen in verleden, heden en toekomst te tonen.


Dat is een nogal hoogdravend uitgangspunt voor een film. De Amerikaanse regisseurs Andy en Lana Wachowski en de Duitse Tom Twyker hebben er vier jaar in nauwe samenwerking aan gewerkt.
Cloud Atlas is een film van bijna drie uur en waarin zes verhalen door elkaar heen worden verteld. Gebaseerd op het gelijknamige boek van David Mitchell uit 2004, waarin de verhalen overigens chronologisch aan bod komen, is het eindresultaat en ambitieus epos dat meerdere eeuwen omspant: 1849, 1936, 1973, 2012, 2144 en de 24ste eeuw na de apocalypse.

Dat klinkt allemaal behoorlijk ingewikkeld, en dat is het ook. Vooral het eerst deel behelst een woeste brei van verhaallijnen waar soms geen touw aan vast te knopen valt. Onvermijdelijk omdat er binnen segmenten flasbacks zijn gevlochten. Om de gemeenschappelijke noemer kracht bij te zetten, worden meerdere rollen door dezelfde acteur gespeeld. Zo duikt Tom Hanks in zes rollen op, of zijn het er zeven? Door gebruik van make-up, en zelfs verandering van geslacht, wordt ook dat weer ingewikkeld gemaakt.




Cloud Atlas
is een ware beproeving voor de grijze hersencellen. Sommige verhalen zijn makkelijker te volgen dan andere. Halle Berry speelt in 1973 een journaliste die op een schandaal stuit met een kernreactor, dat is een spannend segment. Het deel dat zich in 2144 afspeelt belicht een totalitaire toekomst waarin een serveerster in opstand komt. Dit verhaal is typisch voor de Wachowski's, het roept herinneringen op aan de futuristische toekomstvisie van hun vroegere Matrix-films.

Ieder verhaal is in een aparte stijl gefilmd wat variatie met zich meebrengt. Om die reden is Cloud Atlas niet te statisch geworden. Maar door de snelle montage raakt de kijker soms verward. Eigenlijk moet de film meerdere malen bekeken worden om het een en ander te kunnen vatten. Toch bezit de film een hart, omdat bijvoorbeeld de slavernij in meerdere segmenten aan de kaak wordt gesteld.

Een ode aan de vrijheid, zo zou deze film getypeerd kunnen worden. De vrije wil van het individu tegen de dominante machthebbers is een terugkerend thema. Daar hebben de makers een filosofische draai aangegeven. Cloud Atlas is een film die niet verveelt omdat de makers het tempo erin hebben gehouden, en de visuele grandeur is imponerend. Dat de film hoogdravend en pompeus is, en dat lang niet alles te begrijpen en te bevatten is, maakt niet zoveel uit. Het is in ieder geval een moedige poging om een ander soort cinema te maken.

Ulrik van Tongeren


Cloud Atlas (Benelux Film Distributors, 2012), nu in de bioscopen
.

 

- Deel deze filmrecensie op FB en Twitter.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.