HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  'Hiphop kanaries' en aanverwante zaken
 

5 augustus 2012

Zijn verschijning doet mij denken aan Robert de Niro in Cape Fear. In deze film van Martin Scorsese uit 1991 zet De Niro zo geloofwaardig een psychopaat neer die zijn slachtoffers de stuipen op het lijf jaagt, dat wanneer de film je onaangedaan laat er wel iets mis moet zijn met je.

Het gespierde bovenlichaam van de Surinaamse 'broer' van de Amerikaanse acteur is op gevoelige plekken gepierced met blinkende staafjes en ringetjes van titanium en getatoeëerd met symbolen, onderling verbonden met stippellijnen, die een verhaal lijken te vertellen dat ergens verder gaat in zijn slobberige grijze trainingsbroek. Hoewel onleesbaar is het onderwerp van het verhaal duidelijk: Ik scheur je aan stukken als het moet!

Mijn metgezel J en ik zijn zojuist neergestreken op het terras van het plein, als de Surinaamse De Niro aan komt rijden in zijn BMW 3-serie. Hij stopt vlak bij ons, knikt naar iemand op het terras, en parkeert in een vloeiende beweging de cabrio zilver metallic achteruit schuin op de stoep. Lenig springt hij over het gesloten portier en komt onze richting opgelopen.

Zijn gezicht met ingevallen wangen en gezwollen aderen bij de slapen gaat schuil achter een zonnebril met spiegelglas, waarvan het montuur dezelfde kleur heeft als de auto waaruit hij net gesprongen is. "Hé man." Ze pakken elkaars handen verticaal bij de duim en raken elkaar even aan met de rechterschouder, waarbij de grote zwarte man met een glimmende schedel iets onverstaanbaars in zijn oor zegt.

De Surinaamse De Niro loopt vervolgens terug naar z'n cabrio en rommelt wat op de achterbank. Zodra hij iets optilt, bekruipt mij het gevoel verzeild te zijn geraakt in een 'opleiding columnist Nieuwe Revu'. Ik verwacht dan ook een nonchalante sporttas te zien verschijnen als betaalwijze, zoals die in 1983 geïntroduceerd werd door Al Pacino in de legendarische film Scarface. Voor de goede orde, ik dacht getuige te zullen zijn van een financiële transactie.

Maar daar staat, tegen de achtergrond van de roodkleurende avondlucht, in volle glorie opeens een vogelkooi op de kofferbak van de cabrio. De trotse eigenaar er naast, in de kooi een piepklein zenuwachtig vogeltje met een zwartrood verenpakje dat onafgebroken heen en weer hipt. De man met de glimmende schedel die achter De Niro aan gelopen is, kijkt naar het springerige pluizige diertje met de grote snavel en zegt: "Goed man."

"Een zingende Rolex", verklaart metgezel J stoïcijns. Hij ruikt even met gesloten ogen aan zijn glas cognac, nipt er voorzichtig aan, en legt mij uit dat een Surinaamse twa twa die een beetje leuk zingt zo maar 4000 euro kan opbrengen. "Dure jongens hoor, als je er twintig van hebt dan…" Peinzend kijkt hij bij zijn laatste woorden naar de kooi en voegt eraan toe dat zangvogels "in het exclusieve Franse restaurant om de hoek een luxe delicatesse zijn."

"Maar", zo vervolgt hij, met een hoofdbeweging richting het gemoedelijke tafereel dat zich een paar meter verderop afspeelt, "dat moeten wij ze niet vertellen." Vrijwel de gehele terrasbevolking heeft zich dan inmiddels om de kooi heen verzameld om het wezentje te bewonderen dat door de aandacht het tempo onmiddellijk opvoert en sneller begint te hippen.

Het was deze zomeravond dat ik mij begon te verdiepen in de granieten clichés van Amerikaanse misdaadfilms, de hiphopcultuur en lugubere verhalen die de ronde doen over het wrede lot van zangvogels in de Franse keuken. Omdat dat laatste geen echt cliché betreft, besloot ik me vervolgens maar laf te onderwerpen aan de fascinerende wereld van de cognac, waar de Franse keuken nauw mee verbonden is.

Ron Kretzschmar


- Deel deze column op FB en Twitter.



Meer Achter de Coulissen 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Angelo - September 01, 2012 - 03:40 pm
We zijn meegereisd van Praag naar Boedapest en van Boedapest naar Wenen. Indrukwekkend, die sechenon aan het Donaukanaal. Je maakt prachtige foto's. Jammer dat je Pieter en Jonna met kinderen niet ontmoet hebt in Wenen.Een goede laatste dag en behouden thuiskomst.




Home


 

.

.