HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  La Délicatesse
 

30 juni 2012

Debuutfilm van David en Stépahane blijkt een tegendraadse romantische komedie.

De Franse actrice Audrey Tatou werd in 2001 wereldberoemd door haar rol in Le fabuleux destin d'Amélie Poulain. Bij iedere nieuwe film van haar valt voortdurend die titel, alsof zij haar befaamde rol probeert te herhalen. La Délicatesse is geen Amelié. Het draait weliswaar ook hier om de liefde, maar het zwaartepunt is komen te liggen bij het tonen van de ongemakkelijke aspecten ervan.

David Foenkinos schreef het gelijknamige boek en het scenario, samen met zijn broer Stéphane regisseerde hij de film. De wonderlijke en onvoorspelbare mix van romantiek en realisme maakt het tot een onweerstaanbare film, die idyllisch begint met Nathalie (Audrey Tatou) die de liefde van haar leven ontmoet. Aan de idylle komt snel een einde als zij haar geliefde verliest door een ongeluk. Ze begraaft zich in rouw en stort zich met passie op haar carrière.

Ondanks haar gebroken hart loopt ze op kantoor al snel weer tegen een nieuwe liefde aan. Er ontstaat iets tussen Nathalie en haar Zweedse collega, de schuchtere en onhandige Markus die wordt gespeeld door de Belgische acteur en komiek Francqois Damiens. De ongemakkelijke toenadering levert sublieme zwarte humor op. Intrigerend dat in de film uit de doeken wordt gedaan hoe mensen die niet bij elkaar lijken te passen, toch voor elkaar kunnen vallen.

De gebruikelijke romantiek is hier mijlenver afwezig, de film is aangenaam tegendraads en realistisch. Wat Markus mist aan fysieke aantrekkelijkheid en charme, maakt hij goed door een hartelijke en eerlijke inborst. Dan wordt het ineens geloofwaardig dat de aantrekkelijke Nathalie valt voor Markus, in plaats van haar baas die ook amoureuze plannen met haar heeft. Het kantoor blijkt dan een ideale locatie voor zwarte humor.

De broers Foekinos hebben de film ambitieus aangepakt met veel vervreemdende elementen, soms bijna magisch realistisch. Dat werkt niet helemaal vlekkeloos, de vertaling van het literaire werk naar de speelfilm verloopt ietwat moeizaam. Het is een lange film geworden en het tempo stokt soms, maar de uitstekende acteurs tillen de vertelling over de barrières heen. Audrey Tautou laat zien dat ze nog steeds op subtiele wijze komedie kan spelen.

De makers hebben geraffineerd haar garderobe gebruikt om haar emotionele staat te tonen. Wanneer Nathalie plotseling iets in rood aantrekt komt dat aan als een schok omdat ze normaal in sobere beige kleuren gekleed gaat. De aandacht voor dergelijke details geven de film extra leven en diepte. Francqois Damiens is een openbaring in zijn rol als Markus. Als acteur viel hij al op in diverse kleine rollen in Franse films. Hij gebruikt zijn forse lichaam subliem om de onhandigheid van Markus te tonen, zonder in loze slap-stick te vervallen.

Het is een fascinerend schouwspel om de elegante en breekbare Tatou met de onhandige Damiens samen te zien, zonder dat het pijnlijk en lachwekkend wordt. De muziek van Emilie Simon is een belangrijk element van de film, vreemde muziek die wonderwel past bij de vervreemdende atmosfeer van de vertelling. La Délicatesse is inderdaad in bijna alle opzichten een onverwachte delicatesse, een plezante ongewone en tegendraadse liefdesfilm.

Ulrik van Tongeren


La Délicatesse (Filmfreak Distributie, 2012), nu in de bioscoop.



Meer filmrecensies uit 2012

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.