Filmblik, 8 januari 2012

Onevenwichtige en tegelijkertijd rake schets over het werk van de kinderpolitie in Parijs. Topzware film die desondanks weet te ontroeren.

De Franse actrice Maïwenn heeft met haar derde speelfilm een pakkende rolprent gemaakt over een stel agenten van een politie-eenheid dat zich bezig houdt met het welzijn van kinderen. Een film waar het een en ander op aan te merken valt, maar die toch de hartverscheurende realiteit van dit specifieke politiewerk weet te vangen. Polisse is trouwens een verbastering van het woord police.

Maïwenn zelf speelt de rol van een beginnend fotografe die gedurende een aantal weken de politiemensen volgt. Naast het tonen van hun werkwijze wordt het privéleven van de agenten uitvoerig in beeld gebracht. Dat maakt Polisse topzwaar en rommelig. De film laat zien hoe het privé- en beroepsleven in elkaar overlopen. Relaties tussen collega's op de werkvloer zorgen voor spanningen, evenals onderlinge rivaliteit.

In de eerste plaats zetten de agenten zich in voor het welzijn en de bescherming van kinderen, met de nadruk op zedenzaken. Kinderen worden zowel in hun slachtofferrol maar ook als dader getoond. Het molesteren van kinderen door hun ouders, de excessen van tienerseks en het misbruik van kinderen voor criminele activiteiten door volwassenen; het komt allemaal aan bod.

Met een moslimvader die zijn dochter tot uithuwelijking dwingt, komt de multiculturele samenleving om de hoek kijken. Belangrijk zijn de scènes waarin de slachtoffers en daders ondervraagd worden. Wanneer volwassen daders zich van geen kwaad bewust zijn, exploderen de politiemensen vaak van woede en onmacht. Het gevoel van machteloosheid dat ze hebben, betreft de immense hoeveelheid leed waar ze op stuiten. Plus het feit dat daders vrijuit kunnen gaan, bijvoorbeeld omdat ze connecties hogerop hebben.

De onevenwichtigheid van Polisse komt vooral tot uiting door de soms tergende vormeloosheid van de film. Het gegeven dat de talrijke verhalen met weinig dramaturgische discipline zijn samengevoegd, heeft tot enige oeverloosheid geleid. Uit het leven gegrepen zijn de verhalen zeker, de getoonde misdrijven zijn op ware feiten gebaseerd. Toch had een zekere strakheid en beknoptheid de film sterker gemaakt.

Bovendien botst de rauwe semi-documentaire opzet van de film met de bijna melodramatische uitweidingen over het privéleven van de politiemensen. De film barst toch al van emotie over het aangrijpende lot van de misbruikte kinderen. Desondanks is Polissse een belangrijke film die beklijft en ontroert. De scene waarin een zoontje gescheiden wordt van zijn moeder is hartverscheurend en blijft nog lang in het geheugen nazinderen. En dan moet de verbijsterende eindscène van de film nog volgen.

Ulrik van Tongeren

Polisse (Cinéarte, 2011), nu in de bioscopen.

● Meer filmrecensies uit 2012

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Home