HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deep End

Ravage 13 juli 2011

Een bijna verloren gewaand meesterwerk van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski bereikt eindelijk de Nederlandse bioscopen. Deep End is een barokke mengeling van seks, surrealisme en tragiek gesitueerd in een morsig Londen van 1970.


Deep End
(1970) van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski lag onder het stof te wachten op herontdekking. Wegens een rechtenkwestie was de film decennia lang niet te zien, ook niet tijdens het Skolimowski retrospectief in 2009 op het Rotterdamse filmfestival. Behalve in een prachtig gerestaureerde versie voor de bioscoop, wordt de film op dvd en blue-ray uitgebracht. Meesterlijke films als The Shout (1978) en Moonlighting (1982) van Skolimowski schreeuwen eveneens om opnieuw uitgebracht te worden.

Verloren gewaande films herontdekken is de heilige graal voor de ware cinefiel. Onbegrijpelijk dat Deep End zo lang in de vergetelheid weg gezonken was. Zo moeten al heel wat klassiekers verdwenen zijn. In 1971 werd de film de hemel ingeprezen door gerenommeerde critici als Andrew Sarris. Toch was het geen commercieel succes. Misschien is het een scenario dat nu beter te begrijpen valt dan destijds.

De 15-jarige Mike (John Moulder-Brown) krijgt een baantje in een vervallen zwembad annex badhuis in Noord-Oost Londen. Susan (Jane Asher) leert hem de fijne kneepjes van het omgaan met de badgasten. Mike valt als een blok voor de charmes van de uitdagende Susan. De seksuele obsessie van Mike werkt in het begin op de lachspieren, maar gaandeweg krijgt het duistere trekjes.

Heel subtiel en met aansprekende aandacht voor details weet regisseur Skolimowski het drama dreigend op te bouwen. Deze vertelstijl roept herinneringen op aan het werk van Hitchcock, Michael Powell en Roman Polanski. Het is een geraffineerde wijze van filmen die nog zelden te zien is. Skolimowski gebruik van de camera was en is uiterst onconventioneel. Meesterlijk hoe hij het labyrintische gebouw, gelegen in München, waar de tragikomedie zich afspeelt, gebruikt.

Het zwembad is dan ook de ideale barokke locatie voor zowel slapstick humor als indringend drama. Met of zonder water dient dat zwembad als metafoor voor de Britse maatschappij. Skolimowski is altijd de eerste om diepere betekenissen in zijn films weg te wuiven. Desondanks heeft het leeuwendeel van zijn oeuvre wel degelijk een scherpe politieke en filosofische lading.

Deze sexy, surrealistische en aangrijpende rolprent toont niet alleen het seksueel ontwaken van de enigszins timide jongen, maar levert ook een pakkend beeld van het eind van de swinging sixties in Londen, het voorspel van de seksuele revolutie van de jaren '70. Misschien onbedoeld, gezien met de blik van nu, pakt de film de sexuele ontreddering en bevrijding vlijmscherp op. Daarom is het geen verouderd en vermolmd verhaal: Deep End oogt modern.

Grotendeels geïmproviseerd door de acteurs werd Deep End in slechts 28 dagen opgenomen in Munchen en Londen. Jerzy Skolimowski was in 1970 begin dertig en sprak vrijwel geen Engels. Toch is zijn meesterschap als regisseur al tot volle wasdom gekomen. Ondanks de taalbarrière wist hij de essentie van het morsige Londen van die tijd haarscherp te vangen. Ook de muziek van onder meer Cat Stevens en de Krautrock-band Can ondersteunt het verhaal op markante wijze.

Visueel gezien is de film een intrigerend spel van vale kleuren en harde accenten met geel en rood. Rood speelt een belangrijk rol in het nog steeds shockerende einde van de film. De filmkijker van vandaag is al heel wat gewend, misschien komt dat slot dan wat minder hard aan dan in 1971. Volgens Skolimowski was dat einde zijn belangrijkste reden om de rolprent te maken.

Ulrik van Tongeren


Deep End (Contact Film), vanaf 14 juli in de bioscopen.



Meer filmrecensies

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:



Home


 

.

.