HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

 

 

Festival Filmacademie bevat een juweeltje

Ravage 26 juni 2011

In ieder geval wordt het nooit een saaie dag: de persvertoning van de eindexamenfilms van de Nederlandse Film en Televisie Academie, dit keer de lichting 2011.

De afgestudeerden presenteren hun met bloed en zweet gemaakte producties aan de kritische pers en trouwe volgers. veertien producties in de categorieën fictie en documentaire. Het is moeilijk om na zo'n dag een lijn te ontdekken in het beeldmateriaal. Ze zijn werkelijk te verschillend in onderwerpkeuze en uitwerking.

Eén van deze eindexamenfilms steekt met kop en schouders boven de rest uit. Geen weg terug van regisseur Shariff Korver, naar het scenario van Ger Altena, is een sociaal-realistisch drama met een sterke spanningsboog. Mark, medewerker op een asielzoekerscentrum (azc), houdt zich vooral bezig met het uitzetten van personen die tevergeefs in Nederland hebben aangeklopt voor permanent verblijf. Hij moet dagelijks slecht nieuws overbrengen aan de gespannen asielzoekers.



Geen weg terug

Zijn vriendschap met Said vertroebelt zijn professionele blik. Bij de dreigende uitzetting van de Iraniër verstopt hij de jongeman in het azc. Hierop komt een grote politiemacht op de been, het net sluit zich. Mark doet een verrassende ontdekking over het verleden van Said. Geen weg terug is spannend omdat scenarioschijver Altena een 'niets is wat het lijkt' onderstroom in het verhaal heeft aangebracht.

Wat sommige fictiefilms dit jaar ontberen, is een spanningsopbouw met een sterk einde. De films eindigen dan onbestemd. Toegegeven, het is verduiveld moeilijk om dat in de pakweg 25 minuten die de meeste films duren, te doen. De makers van Geen weg terug slaagden hier wel in. Het is een spannend en sterk geacteerd verhaal over een vergeten hoek van de multiculturele samenleving.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

De beste documentaire van deze studentenlichting handelt eveneens over de multiculturele samenleving. Daar is het beter van regisseuse Eline Schellekens handelt over mensen die met hun busje in tegenover gestelde richting rijden. De Turkse Nederlanders Mustafa en Ali reizen vanuit Nederland richting Turkije. De zorg voor een ziek familielid is daarvoor de reden. Drie Bulgaren rijden richting Nederland, zij gaan op zoek naar werk.



Daar is het beter

Bij de Bulgaren draait de reis om verwachtingen en hoop, in het Turkse busje gaat het vooral over wat zij voor dat moment achter zich laten. Wat deze mensen verbindt is dat ze een economische reden hebben om in Nederland te verblijven. Een plek hebben waar het leven beter is, is hun oogmerk. De liefde voor hun vaderland echter zorgt voor een pijnlijke hunkering. Daar is het beter biedt een interessante indruk van de wijze waarop buitenlanders tegen Nederland aankijken. De sobere aanpak van de makers heeft een bezienswaardige documentaire opgeleverd.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Kluizenaar

Er zijn ook documentaires die teleurstellen, zoals Kluizenaar van Marieke van der Sloot. De katholieke broeder Hugo leeft en woont al tien jaar in een kapel achter een hek, en dat in een verre uithoek van Noord-Groningen. Hij noemt zichzelf kluizenaar, maar uit de documentaire blijkt het tegendeel het geval. Door deze overigens fraai geschoten documentaire leren we broeder Hugo niet echt kennen. Waarom noemt hij zichzelf kluizenaar, en waarom leeft hij zo? De film voelt aan als een gemiste kans.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Destiny

Destiny van regisseur Sjoerd Oostrik is weer wél een sterke documentaire. De jonge Surinaams-Nederlandse Cheryl, die een hard en eenzaam leven lijdt, probeert de zorg voor haar baby te combineren met een MBO-opleiding. De vader van het kind laat het afweten, en bij haar moeder inwonen is problematisch. Cheryl dreigt vast te lopen. De makers hebben zich geconcentreerd op Cheryl. Haar leefomgeving is subtiel en veelbetekenend weergegeven. Het is een documentaire die stilletjes de strot van de kijker dicht drukt. De schijnbare hopeloosheid van Cheryl's bestaan is aangrijpend getroffen.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Het onopmerkelijke leven van Hans Boorman

Het onopmerkelijke leven van Hans Boorman van regisseur Jonathan Hetzberg is een ijle en romantische vertelling over een verloren liefde. Vijftig jaar van een mensenleven trekken voorbij in deze aangename rolprent met een onverwacht einde.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Een bizarre samenloop van Omstandigheden

Met Een bizarre samenloop van Omstandigheden leveren de makers met speciale effecten hun visitekaartje af. Drie ongelukken leiden tot een explosieve climax in de hoofdstad. Onder regie van Joost Reijmers hebben ze een fris en inventief vormgegeven absurdistische hink-stap-sprong door de vaderlandse geschiedenis gemaakt.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Desideratum


Meester

Wat de films Desideratum (Maikel Nijnuis) en Meester (Anne Chlosta & Lucas Camps) met elkaar gemeen hebben, is dat ze nogal onbestemd zijn. Desideratum betreft een horrorvertelling zonder spanningsboog, en zonder climax. Meester gaat over een architect die ervaart dat zijn partner van SM houdt. Een jeugdtrauma zorgt ervoor dat hij zich niet kan overgeven aan seksuele extase. Ook hier hebben de makers scènes achter elkaar geplakt zonder dramatische spanning.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Onze Vaders

De documentaire Onze Vaders is een egodocument van Liseth Medema. Het handelt over de relatie tussen Liseth en haar vader die Jehova's Getuige is. Na een elf jaar durende verwijdering ontmoeten ze elkaar om het een en ander uit te praten. Bij het verhaal van de vader verslapt de aandacht, omdat de man alleen in Jehova's Getuige slogans kan spreken. Dochter Liseth huilt voor het oog van de camera. Moedig dat deze filmmaakster zichzelf zo bloot durft te geven, maar jammer dat we zo weinig te weten komen over deze sympathieke mensen.

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -


Dochters

Dergelijke persoonlijke documentaires zitten vol valkuilen. Dochters van Marta Jurkiewicz omzeilt de valkuilen beter dan Onze Vaders omdat Jurkiewicz enige distantie weet te bewaren. Handelend over de relatie met haar moeder komt ook hier de filmmaakster in beeld, al is het bescheiden. De dialoog tussen Marta en haar moeder gaat over hun pas overleden grootmoeder. De film reflecteert op de kloof tussen Marta die in Nederland woont en haar moeder in Polen. Hier komen we meer te weten over deze mensen, een warme en stimulerende filmervaring.


Ulrik van Tongeren


Alle eindexamenfilms zijn te zien tijdens het Keep an Eye Filmacademie Filmfestival
dat van 28 juni t/m 1 juli plaatsvindt. Locatie: Nederlandse Filmacademie, Markenplein 1 Amsterdam


Meer filmrecensies



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Michelle Vollers - June 27, 2011 - 07:47 pm
Maar, waar gaan de films nou eigenlijk over?
Want ik krijg niet de indruk dat je dat verwoordt..
Ja, we hebben natuurlijk het thema van de asielzoeker kunnen waarderen, maar is het niet genoeg gehypet?
Bijvoorbeeld het thema eenzaamheid en sociale verbinding in de film "Als ik jou niet had"; is dat niet interessanter in het huidige filmklimaat?
Een ontroerende documentaire waarbij je huilt van het lachen om de herkenbaarheid; die wordt niet eens genoemd.
En "Desideratum", die tegen de conventies in gaat en de kijker recht in de ogen aankijkt, wordt afgerekend op het ontbreken van een climax. De anticlimax is juist wat de film doet overtuigen. Onbevredigend als de film is, raakt deze horrorfilm waar het pijn doet.
Ik kan alleen maar blij zijn dat ik deze recensies achteraf lees. Ik had een paar kunstwerken kunnen missen..




Home


 

.

.