HOME       OPROEPEN      ARCHIEF       CONTACT      LINKS               

 

 

 

 

 

 

Les Femmes du
6ème étage

Ravage 22 juni 2011

In Les Femmes du 6ème étage worden twee werelden naast elkaar gezet. Aan de ene kant een conservatief echtpaar, aan de andere kant een stel Spaanse huishoudsters. De botsing van de beide werelden heeft een sprankelende komedie opgeleverd.

Tegelijkertijd is het is een komedie met een sociaal-realistische lading. Een belangrijk deel van de komische momenten betreft de Franse klassenmaatschappij. Spelend in Parijs anno 1962 biedt de film een guitige blik op de multiculturele samenleving van toen, dat wil zeggen zonder de beladenheid van de huidige multiculti maatschappij.

In het deftige appartementencomplex resideren de rumoerige Spaanse meiden op de zesde etage. Hun hartverwarmende saamhorigheid staat in schril contrast met het ingeslapen huwelijk van het bourgeois koppel. Jean-Louis (Fabrice Luchini) is een effectenmakelaar, zijn vrouw Suzanne (Sandrine Kiberlain) brengt haar dagen door in ledigheid.

De nieuwe Spaanse huishoudster Maria (Nathalie Verbeke) maakt onvermoede gevoelens los bij de stijve en pietluttige Jean-Louis. Door haar leert hij de Spaanse werkvrouwen op de zesde verdieping kennen. Bovendien wordt hij verliefd op Maria en raakt gecharmeerd van de tomeloze levenslust van de Spaanse vrouwen. Er gaat een wereld voor hem open.

Jean-Louis is de brug tussen beide werelden. Dat resulteert in aanstekelijke komische intermezzo's. Het contrast tussen het ingeslapen burgerbestaan en het levenslustige en vrolijke leven van de Spaanse immigrantenvrouwen biedt een rijke grabbelton voor lichtzinnig vermaak.

Franse veteraan regisseur en schrijver Philippe Le Guay hebben in feite een romantisch multicultureel sprookje bedacht. De weg smeltende klassenverschillen vormen eerder een wensdroom dan een realistisch scenario. Toch is de film niet helemaal tandeloos wat betreft de maatschappijkritiek. Een vergelijkbare komedie over klassenverschillen als Potiche van François Ozon (2010) mist op dat gebied de scherpte en het warme kloppende hart van deze rolprent.

De slechte werk- en woonomstandigheden van de vrouwen worden wel degelijk aan de kaak gesteld, maar op lichtvoetige wijze. Wanneer Jean-Louis eindelijk een loodgieter erbij haalt om het toilet van de werkvrouwen te laten ontstoppen, is hij meteen hun held. Het is aan het acteertalent van Fabrice Luchini te danken dat hij zijn rol als sociale barrières omverhalende burgerman geloofwaardig neer weet te zetten.

Over de hele linie van de film wordt er toch al ijzersterk geacteerd. De acteurs vervallen nooit in gemakzuchtige typetjes. De film is hierdoor gelukkig geen voorspelbare satire geworden, maar een hartverwarmende sociale komedie over een Parijs dat niet meer bestaat, of nooit bestaan heeft. De reconstructie van dat nostalgische Parijs is ook een visueel feest geworden. Les Femmes du 6ème étage is een verrukkelijke filmervaring.

Ulrik van Tongeren


Les Femmes du 6ème étage (Cinemien), vanaf 23 juni in de bioscopen.


Meer filmrecensies

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Naam:

Bericht:  



Home


 

.

.