Ravagedigitaal 22 februari 2011ddPrint deze pagina  
 

Eerdere artikelen:

23-07-11
'Dylan is gek'
09-07-11
Rietveld studenten imponeren
28-06-11
De Navo-oorlog in Libië: desastreus, illegaal en mislukt
04-06-11
Geef games niet de schuld
21-05-11
Is cultureel verweer wenselijk?
04-05-11
Stenografen van de macht
17-04-11
Waar Abraham de mosterd haalt
01-04-11
Rust en frust langs de kust
04-03-11
‘Evacuatie’ Nederlander in Libië verkiezingsstunt?
23-02-11
Dagen van dicatator Khadafi zijn geteld
22-02-11
Captain Beefheart / Don Van Vliet (1941-2010)
01-02-11
Afghanistan in gerommeld!
30-01-11
Beelden van bezetting
18-01-11
Goededag meneer Cohen
13-01-11
Britse agent was zes jaar activist
02-01-11
De oorsprong van de geitenneuker
28-12-10
Twitteren op de vulkaan
21-12-10
De wereld na WikiLeaks' Cablegate
08-12-10
Lennon komt weer tot leven
04-12-10
Elektroshock voor verwarde politici
30-11-10
Media dienen Wikileaks te wikken en wegen
23-11-10
Werkt Google voor jou of werk jij voor Google?
09-11-10
Versoepelde Tabakswet een nog groter gedrocht
28-10-10
Slagveld Uruzgan
21-10-10
Zoektocht naar échte hulp
05-10-10
Zwarte Blok slaat de plank mis
27-09-10
Een goed georganiseerde leugen
14-09-10
Geachte heer Hirsch Ballin,
02-09-10
Oorlog als er vrede dreigt
30-08-10
'Media leiden aan Ninja Turtle-syndroom'
24-08-10
Clash oude en nieuwe media
20-08-10
Wij zijn de (kwaliteits)media spuugzat!
12-08-10
Moratorium bepleit voor verarmd uranium
06-08-10
Censuur in Nederland
17-07-10
Het neoliberale drama
01-07-10
Kirgizië: Geschiedenis van identiteiten
15-06-10
Schreeuw om aandacht van een loyale ambtenaar
05-06-10
De prinsbedelaar en de kindermoordenaars
29-05-10
Beste STEMGERECHTIGDE
26-05-10
Tweeverdieners die erbij willen horen
15-05-10
Raad vertilt zich aan de hulp
24-04-10
Gastvrij Nederland anno 2010
31-03-10
Repressie neemt toe in Rusland
27-03-10
Het individu versus de staat
19-03-10
'Poetin stap op!'
05-03-10
Gooise carrièrejagers veroveren
De Pijp
23-02-10
Afghanistan: Gemilitariseerde hulp verkeerd besteed
18-02-10
Politieke onrust duurt voort in Oekraïne
11-02-10
De opkomst van een gargantueske staatskleptocratie
30-01-10
Keizer zonder kleren
27-01-10
Hoge en lage cultuur revisited
22-01-10
WRR neemt hulp op de schop
16-01-10
De laatste utopie van het Vrije Westen
06-01-10
Zestig keer zestig is een uur
31-12-09
Verschuivende Verantwoordelijkheden
25-12-09
Credo van een geboren wereldverbeteraar
12-12-09
De puzzel van West Point
05-12-09
RedRat, terug van weggeweest
14-11-09
Oorlog op het Internet
05-11-09
Media laten Balkenende te gemakkelijk wegkomen
27-10-09
Politiek moet nog wennen aan het burgerinitiatief
18-10-09
Populair Gezelschapsspel
12-10-09
De Nobele Obama
11-10-09
De oorlog van 3 biljoen
01-10-09
Charimarktlectuur: Geen boodschap aan de crisis
26-09-09
Danziger Vrijhaven: Status Aparte
20-09-09
Den Haag fouilleert maar wat
15-09-09
Motief aanslag Karst T. ongewis
12-09-09
Singer legt de armen aan het financieel infuus
09-09-09
RID richt vizier weer op Amsterdamse krakers
04-09-09
60 Jaar NAVO: van defensie- naar interventiemacht
22-08-09
Gekmakende bureaucratie
19-08-09
Een Belgische droom
16-08-09
'Shelter skelter'
09-08-09
Schiphol brandt door
07-08-09
Voedselproductie voorname oorzaak klimaatverandering
20-07-09
Het keurige protest van de participatie-elite
15-07-09
Spirituele politiek
12-07-09
Simon op weg naar weg (on his way to away)
07-07-09
Prins heeft bij de bank een goddelijke taak
03-07-09
Weerbare moslims
30-06-09
Nederland verkwanselt openbaarheid
27-06-09
Veel vrouwen bij protesten in Iran
16-06-09
Toekomst Lissabonverdrag in handen Duits hof
11-06-09
Op weg naar een gezonde economie
05-06-09
Nieuwe strijd om het IJmeer
29-05-09
Heleen Mees, strijdster tegen het rijk der machtelozen
22-05-09
Vreemdelingenbeleid Italië verontrust
19-05-09
Kleine Geschiedenis van de Moraal
09-05-09
Bananenrepubliek Leiden
03-05-09
De Culturele Evolutie
30-04-09
Nationalist mag geen dierenvriend zijn
26-04-09
'Voer actie tegen ontwikkelingshulp'
23-04-09
Red de havenloodsen
18-04-09
RVF: Aanzetten tot stadsguerrilla
13-04-09
De keizer en de astroloog
10-04-09
Proces oorlogsmisdadiger Scheungraber
04-04-09
'Wereld van Obama niet kernwapenvrij'
31-03-09
'Dierenactivist is geen terrorist'
27-03-09
Het Europees mandaat van Els de Groen
24-03-09
Verheerlijking van de oorlog
20-03-09
Slimme energiemeter schendt privacy
17-03-09
Leven achter tralies
12-03-09
Het HCZ-gebouw zit al vol
08-03-09
Hond Vla luidde drama Vrankrijk in
05-03-09
Afscheid van een stadssjamaan
03-03-09
Stop gratis 'meidenprik'
02-03-09
Het spel om de knikkers
27-02-09
Krakers met groen-zwarte vingers
24-02-09
Pleidooi voor verzoening met Aboriginal-stam
21-02-09
Bedrijven in dienst van de Israëlische bezetter
17-02-09
Pessimist tegen wil en dank
10-02-09
Raad van State kraakt wetsvoorstel kraakverbod
07-02-09
Sublieme Digitale Sensatie
30-01-09
We beveiligen ons suf en schieten er niets mee op
27-01-09
Vrankrijk: Lichtpunt bij gedwongen sluiting
24-01-09
België voedt militaire industrie Israël
20-01-09
Richtingenstrijd onder Obama voortgezet
18-01-09
Linkse kritiek op moslimfundamentalisme groeit
10-01-09
De Achterhuisdoctrine
05-01-09
Russisch gasconflict draait om meer dan dollars
04-01-09
Europa de straat op voor Palestijnse zaak


Archief 2008


Archief 2007

Archief augustus - december 2006


Archief januari - juli 2006

 



‘If you got ears, you gotta listen’


‘Glendale, Californië ‘41. Don van Vliet wordt geboren en de wereld zal nooit meer dezelfde zijn.’ Aldus de aanhef van de inleiding over Captain Beefheart in Muziekkrant Oor’s Eerste Nederlandse Popencyclopedie, editie 1982. Hoewel het werk van deze visionaire muzikant en beeldend kunstenaar nimmer een wereldstatus heeft bereikt, kan vriend noch vijand deze bewering ontkennen.


door
Theo de Grood

 


Captain Beefheart,
door A.R.Penck (1987)

Don Glen Vliet, alias Don Van Vliet, alias Captain Beefheart overleed 17 december jl. Zijn muzikale carrière duurde slechts een jaar of vijftien, maar heeft voor een nalatenschap gezorgd die de wereld nog lang zal heugen. Tevens was het een enigmatisch figuur die geen gelegenheid onbenut liet om allerlei mystificaties en halve waarheden rond zichzelf te ventileren waardoor het niet meevalt om de echte Van Vliet goed te leren kennen. Desondanks een poging tot een korte biografie en enkele verwijzingen naar anderen die dat eerder geprobeerd hebben.  

‘I was born in the desert…’

Meteen bij deze eerste regel van het openingsnummer van de debuut-LP begint de onduidelijkheid al: Glendale, waar hij op 14 januari 1941 werd geboren, is allesbehalve gelegen in de woestijn maar aan de noordrand van Los Angeles. Maar het is al een stuk geloofwaardiger dan een lezing van Van Vliet zelf: ooit beweerde hij dat hij en zijn band van Mars kwamen.

Al vroeg bleek de kleine Don een creatief baasje. Op zijn derde schilderde en beeldhouwde hij volop en op zijn negende won hij er zelfs een prijs mee. Toen hij in aanraking kwam met de zwarte Amerikaanse blues en jazz verlegde zijn aandacht zich naar de muziek. Inmiddels was hij met zijn ouders verhuisd naar de wat noordelijker gelegen provinciestad Lancaster, aan de rand van de Mojave woestijn, een landschap dat grote invloed zou hebben op zowel zijn muzikale als beeldende werk.


Captain Beafheart en
Frank Zappa omstreeks 1975

Samen met enkele lokale geestverwanten (waaronder ene Frank Zappa) werd daar intensief naar muziek geluisterd en ontstonden de eerste rockbandjes, uiteindelijk uitmondend in Captain Beefheart and the Magic Band. Zijn artiestennaam was ontleend aan de titel van een wild en nooit uitgevoerd filmplan dat hij ooit samen met Zappa had ontwikkeld: ‘Captain Beefheart versus the Grunt People’.

School was aan de rusteloze geest van Van Vliet niet besteed. Vandaar dat hij in diverse ambachten terecht kwam. Het verhaal gaat dat hij bij een van die jobs als huis-aan-huisverkoper Aldous Huxley een stofzuiger heeft aangesmeerd.

Platenlabel A&M liet de kersverse groep onder productionele leiding van David Gates (de latere zoetgevooisde zanger van Bread) een viertal nummers opnemen. Het leidde tot een nog sterk blues beïnvloed plaatje, maar nadat Captain Beefheart met zijn Magic Band (met in de gelederen de zeventienjarige Ry Cooder) in 1967 een contract loskreeg bij Buddah Records, werd het menens en ontstond er al gauw een volstrekt eigen geluid, ergens tussen blues en psychedelica in. Het was een sterk debuut en de plaat werd in cultkringen bejubeld, maar daarbuiten nauwelijks opgemerkt.

In 1969 zocht Beefheart opnieuw contact met zijn oude schoolvriend Frank Zappa, die inmiddels met zijn Mothers Of Invention wereldwijd naam had gemaakt en ten behoeve van een grotere artistieke onafhankelijkheid zijn eigen Straight platenlabel had opgericht. Zappa bood Beefheart de gelegenheid om een nieuw album uit te brengen, waarbij deze zich niet hoefde te conformeren aan de vele eisen waaraan een commerciële maatschappij hem onderwierp.


The Magic Band t.t.v.
Trout Mask Replica

De Captain sloot zijn band op in een huis ergens in de heuvels van Los Angeles en drilde hen daar tot het naspelen van stukken die hij naar eigen zeggen in een sessie van acht uur op de piano, die hij overigens niet beheerste, had gecomponeerd. Het bleek een schier onmogelijke klus voor de musici om te realiseren. Want de Captain, weliswaar gezegend met een onbegrensd en indrukwekkend stemgeluid, was verder volkomen a-muzikaal.

Bij gebrek aan het gebruikelijke muzikale jargon gaf hij als toelichting bij zijn rudimentaire pianospel slechts cryptische aanwijzingen aan zijn band. Daarnaast was er sprake van overvloedig drugsgebruik, weinig eten, geen verwarming, erbarmelijke leefomstandigheden, en veel stress die vaak ontaardde in het nodige fysieke en mentale geweld.

Ziedaar de ingrediënten die uiteindelijk leidden tot een van de meest bewierookte maar ook verafschuwde producten van de late jaren ‘60 dat inmiddels is uitgegroeid tot een volstrekt autonoom standaardwerk: ‘Trout Mask Replica’. Een dubbelalbum, waarop negen maanden lang soms tot 16 uur per dag door de muzikanten werd gezwoegd en dat uiteindelijk door Zappa in 4 uur werd opgenomen. Hij maakte er een opzettelijk primitief geproduceerd soort field recording van. Het epos bevat dan 28 songs die de een gillend gek deed weglopen terwijl de ander met open mond achteroverviel van verbazing en bewondering.

Tot op de dag van vandaag is er moeilijk een album aan te wijzen dat zo compromisloos en wars is. Het is een onbeschrijflijke mix van rauwe deltablues, free jazz, stonede humor en ongrijpbare polyritmische structuren van drum en bas. Op het eerste oor onsamenhangende maar bij nadere beschouwing o zo zorgvuldig geconstrueerde gitaarpartijen die zich via het linker en rechter kanaal een weg banen naar het hoofd van de luisteraar. Om er nooit meer uit te vertrekken.

‘I’m not really here, I just stick around for my friends’

Hierna was er voor de Captain, zijn band en zijn publiek geen tussenweg meer mogelijk: absolute bewondering of ultieme aversie. Na Trout Mask Replica volgden nog enkele zeer goede, dus weinig succesvolle albums, waarna Van Vliet halverwege de jaren ’70 - gedwongen door armoede, juridische conflicten en op geld beluste managers - in een creatieve dip terecht kwam. Zijn bandleden liepen teleurgesteld en berooid collectief weg en met wat later door het leven zou gaan als de ‘Tragic Band’ leverde hij enkele voor zijn doen ‘commerciële’, teleurstellende platen af. Wat hem in die periode zelfs een keer in Van Oekel’s Discohoek (‘de wereldberoemde Kapitein Biefstuk!’) deed belanden.


Te gast in van Oekel's
Discohoek, 1-8-1974

Begin jaren ‘80 kwam er een heropleving: er volgde nog een drietal sublieme albums met een grotendeels vernieuwde band, alvorens de Captain zijn pet in 1982 voorgoed aan de reling hing, weer Don Van Vliet werd en zich volledig aan de schilderkunst ging wijden.

Inmiddels had hij de woestijn verruild voor de oceaan. Tot aan zijn dood woonde hij met zijn vrouw Jan in het 300 inwoners tellende plaatsje Trinidad aan de Noord-Californische pacifische kust. Hij vond dat zelf geen isolement, integendeel, hij beweerde juist meer deel uit te maken van de wereld dan ooit tevoren. Af en toe hoorde hij er een walvis: “They sing and I play horn to them.”

Die laatste 25 jaar is er nauwelijks meer iets van hem vernomen, behalve de korte film ‘Some Yo Yo Stuff’ die Anton Corbijn in 1994 maakte, een paar exposities en een enkel telefonisch interview. Te mooi om achterwege te laten is zijn antwoord aan Bono Vox die hem gedurende die periode benaderde met het verzoek een album van U2 te produceren: “Dear Bongo. No.”

‘A band of non-musicians who are painting artists’

Omstreden als des Captains muzikale oeuvre is, vriend en vijand zijn het erover eens dat hier sprake is van een volkomen autonoom, oorspronkelijk en ongepolijst genie waarbij vergelijkingen met andere in hun tijd onbegrepen geesten als Strawinsky of Schönberg niet worden geschuwd. Naast zijn ongeëvenaarde zangpartijen speelde hij een verdienstelijk stukje bluesharmonica. Maar juist het ontbreken van theoretische muziekkennis is achteraf essentieel gebleken om ongehinderd en impulsief zijn ideeën te kunnen verwezenlijken via de deskundigheid van anderen.


De Captain spreekt

Op het podium mocht hij zelf ook graag een potje improvisatie wegtoeteren op zijn sopraansax, zulks tot groot ongenoegen van zijn musici, die naderhand zijn saxspel afdeden als “krachtige luchtverplaatsing.” Het instrument dat hij echter het meest perfect beheerste, waren zijn muzikanten. Hij maakte hen als het ware tot zijn eigendom, onder andere door ze andere namen te geven en geheel ondergeschikt te maken aan zijn eigen plannen. Op alle platen staat als componist vrijwel alleen ‘Van Vliet’ genoemd en tot grote ergernis van de hardwerkende musici stak hij ook de, zij het schamele, opbrengsten in eigen zak.

De tekstuele kant van zijn werk houdt zich veelvuldig bezig met dieren, landschappen en milieu. Hoewel die wel van eigen hand waren, nam hij vaak niet eens de moeite die te noteren maar ze aan een van zijn bandleden te dicteren. Tientallen mensen hebben in de loop der tijd deel uitgemaakt van de Magic Band. Zonder uitzondering sublieme musici, die het onder dat dwingende en dictatoriale beleid van Van Vliet klaarspeelden om hun ego volledig aan te kant te zetten en alle kennis, energie en technische virtuositeit te investeren ten faveure van een volledig nieuwe soort van samenspel, klank en compositie.

Van Vliet was een grillig, onvoorspelbaar en moeilijk tevreden te stellen bandleider, hetgeen wel blijkt uit de vele personeelswisselingen en soms afgrijselijke verhalen die over die samenwerking de ronde doen. Hoe het allemaal zover heeft kunnen komen blijft onduidelijk, maar Van Vliet’s overdonderende persoonlijkheid heeft geleid tot verhoudingen die het best zijn te omschrijven als een soort van vrijwillige slavernij.

‘A squid-eating doe in a polyethylene bag is fast and bulbous. Got me?’

Er is over Captain Beefheart heel wat afgeschreven, al is het nooit gekomen tot een werk waaraan hijzelf zijn medewerking heeft verleend (met uitzondering dus van de Anton Corbijn-film). Het laatst verschenen boek over met name die woelige beginjaren is het halverwege 2010 verschenen ‘Captain Beefheart Through The Eyes Of Magic’ door drummer John ‘Drumbo’ French. French is met tussenpozen van 1965 tot 1980 lid van The Magic Band geweest, maar wie had gehoopt om met terugwerkende kracht een objectieve blik te kunnen werpen in het repetitielokaal of in het hoofd van de Captain, komt bedrogen uit.

Het is een uit 864 dichtbedrukte pagina’s bestaand zurig relaas geworden, waarin French voornamelijk schreeuwt om eigen erkenning. Die hij natuurlijk bij de kenners al lang had: zonder hem was een groot deel van het Beefheartrepertoire er nooit gekomen en het is met name aan zijn geduld, incasseringsvermogen en muziektheoretische kennis te danken dat hij de wilde ideeën van Van Vliet muzikaal kon vertalen, noteren en uitleggen aan de andere groepsleden.

Tot tweemaal toe is French, zijn werkgever in alle toonaarden verwensend, depressief en overspannen weggelopen om toch steeds weer met hangende pootjes terug te keren. Dan moet je achteraf niet zeuren, zou je zeggen. Maar na het doorzwoegen van het boek (’s mans schrijfstijl is aanzienlijk minder virtuoos dan zijn drummen) heb je niet het idee veel meer te weten gekomen te zijn dan dat French zich miskend, misbruikt, verongelijkt en niet op de laatste plaats, financieel tekort gedaan voelt. Captain Beefheart vervult slechts een bijrolletje in wat het ultieme werk had kunnen worden. Hoewel French er postuum iets bedachtzamer op terugkomt: op de Beefheart.com-website publiceerde hij een sympathiek en respectvol eerbetoon aan zijn overleden plaaggeest.

Voor een wat genuanceerder verhaal van binnenuit de groep is het in 1998 verschenen ‘Lunar Notes’ van Bill Harkleroad, annex gitarist Zoot Horn Rollo, zeer lees- en genietbaar. Harkleroad is ook met slaande ruzie vertrokken (en in tegenstelling tot John French nooit meer teruggekomen) maar geeft een veel genuanceerder beeld over zijn periode bij de Magic Band, de omgang met de Captain en hoe de muziek tot stand kwam.

Ook hierin klinkt de nodige frustratie door, maar hij maakt je meer deelgenoot van de uitdaging en de liefde voor muziek en experiment. En ondanks alles, zijn grenzenloze bewondering voor Don Van Vliet, die zonder zijn muzikanten nooit had kunnen bereiken wat hem voor ogen stond. Toch stelt Harkleroad zich uiterst bescheiden op. Hij is zich tegelijkertijd zeer bewust van het feit dat al die Magic Band-leden zonder de aanwezigheid van de Captain op eigen houtje de middelmaat nooit zouden zijn ontstegen.

Het meest objectieve werk over leven en werk van de Captain en zijn bemanning is de prima, ofschoon ook niet-geautoriseerde biografie ‘Captain Beefheart’ uit 2000 door journalist Mike Barnes. Hij heeft met vele betrokkenen gesproken, een uitputtende studie gemaakt van eerder verschenen interviews, publicaties en natuurlijk teksten en muziek en dat alles samengevoegd tot een zeer leesbare en aanbevelenswaardige journalistieke biografie.

‘The stars are matter. We’re matter. But it doesn’t matter’

In zijn schilderwerk was hij aanzienlijk behoudender en conventioneler dan in zijn muzikale oeuvre. Misschien wel daardoor leverde dit hem zowel artistiek als materieel veel meer erkenning op. Zijn werken moeten tegenwoordig vele tienduizenden dollars opbrengen.

Hij werd vertegenwoordigd door de Michael Werner Galerie, waar hij zich mocht scharen tussen gerenommeerde kunstenaars als Penck, Baselitz en Immendorf. Het schilderen en tekenen is hij naast en zelfs tijdens de muziek blijven doen. Er is een duidelijk verband tussen zijn muzikale en beeldende expressie. Ook in zijn schilderijen is het de natuur die een hoofdrol speelt, terwijl hij in zijn teksten vaak eerder beelden en kleuren oproept dan dat er een verhaal verteld wordt.


Afscheid van de Captain

Menig werk van hem siert de platenhoezen en ook tijdens liveoptredens stond hij vaak te tekenen om tussen de nummers door zijn schetsen aan het publiek te tonen. Tot in zijn laatste video, de door hemzelf geregisseerde ‘Ice Cream For Crow’ uit 1982 toe. Tijdens de uitvoering van dit zinderende nummer in een woestijnlandschap wordt een mini-expositie van zijn werk in de woestijn getoond. Waarna hij zeer symbolisch een gordijntje dichttrekt, zodat slechts zijn silhouet achterblijft.

Hij had het advies van mensen uit de kunstwereld opgevolgd, die vertelden dat zijn beeldend werk minder serieus genomen zou worden als hij daarnaast popmusicus bleef. Vandaar dat hem de rigoureuze overstap van podium naar atelier gemakkelijk afging. Totdat multiple sclerose hem ook vanaf 1995 het schilderen onmogelijk maakte, tot een rolstoel veroordeelde. Complicaties leidden tot zijn dood, een maand voor hij 70 zou worden.

‘I’m doing a non-hypnotic music, to break up the catatonic state’

De belangrijkste functie van Captain Beefheart’s werk is gelegen in de absolute vrijheid ervan. Hij maakte duidelijk dat conventies in muziek alleen maar theoretische wetmatigheden zijn waaraan de meesten zich klakkeloos houden zonder de mogelijkheden te onderzoeken tot auditieve creativiteit buiten de gebaande paden. Muziek maken, volgens zijn eigen zeggen “like a cricket grating its legs together.”

Tientallen artiesten uit verleden en heden noemen hem steevast als belangrijkste bron voor hun eigen werk. Veel punkbands zagen hem als groot voorbeeld en in nummers van John Lydon (Public Image Limited), Mark E. Smith (The Fall) en David Thomas (Pere Ubu) is die bewondering vaak en overduidelijk te horen. Maar ook bands als Talking Heads, Nirvana, Red Hot Chili Peppers of The Pixies zouden heel anders (of helemaal niet) geklonken hebben zonder de invloed van Captain Beefheart.

Artiesten als Tom Waits of P.J.Harvey noemen hem zeer nadrukkelijk als inspiratiebron en het is ook bekend dat ze regelmatig contact hadden met Van Vliet nadat hij was gestopt met muziek. In recentere jaren wordt hij genoemd als lichtend voorbeeld door Jack White (White Stripes etc.), Franz Ferdinand en Beck. En ofschoon het meeste werk van hun aanzienlijk conventioneler klinkt dan de producten van hun meester, klinkt de rauwe ongepolijstheid en de compositorische dwarsheid van Van Vliet duidelijk door in veel van hun werk.

Er zijn in de loop der jaren diverse tribute-albums uitgebracht, platen waarop andere artiesten pogingen ondernemen om originele Beefheartnummers te coveren, meestal met teleurstellend resultaat. Oud-leden van The Magic Band hebben later in diverse bezettingen ook nog pogingen gewaagd tot reünie-optredens. En ofschoon die weliswaar technisch gesproken nog het dichtst in de buurt kwamen van het origineel (hoe kan het ook anders!) is de bevlogenheid en de kracht van de oude meester in die uitvoeringen ver te zoeken. Captain Beefheart heeft een invloedrijk maar absoluut onreproduceerbaar oeuvre achtergelaten.


Don Van Vliet &
beeldend werk

Het Oor-Encyclopedie-citaat waarmee dit artikel begint (opgeschreven toen de Captain nog muzikaal actief was) slaat dus de spijker op de kop. Iemand die ooit naar Beefheart heeft geluisterd (en dan met name de moeite heeft genomen om ‘Trout Mask Replica’ tot zich toe te laten) is een ander mens geworden. Het is niet mogelijk er niets van te vinden. Het gaat het ene oor in en het andere nooit meer uit. Dat kan een levenslange Beefhaat ten gevolge hebben maar met een beetje moeite en onbevooroordeeldheid wacht een waardevolle beloning.

Het werkt als die stereo-afbeeldingen die een paar jaar geleden populair waren. Met een beetje geconcentreerd turen en volhouden kreeg je er ineens een extra dimensie bij. Zo ongeveer werkt het bij luisteren naar Beefheartmuziek: na gedane arbeid krijg je er een extra luisterdimensie bij die je levenslang niet meer loslaat. Of, zoals Captain Beefheart het Bill Harkleroad een keer toebeet toen deze na een uit de hand gelopen repetitieruzie weer eens de band dreigde te verlaten: “You will NEVER get away from this, it will ALWAYS be with you!” Waarop Harkleroad in zijn boek, 25 jaar later, reageerde: “You know what… he was right!”



Bronnen:

-- Beefheart: Through The Eyes Of Magic, John French (Proper Music Publishing Limited, London, 2010, ISBN 978-0-9561212-1-9)
-- Captain Beefheart, Mike Barnes (Quartet Books, London, 2000,
ISBN 0-7043-8073-0)

-- Lunar Notes: Zoot Horn Rollo's Captain Beefheart Experience, Bill Harkleroad (SAF Publishing Ltd., Wembley, 1998, ISBN 0-946719-21-7)

 


- - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Naam:

Bericht:  

Add bold text  Add italic text  Insert link. Replace the sample link address with your own 

mammeloe - February 28, 2011 - 03:16 pm
ik vind het ook wel een grappig verhaal maar tegelijk wringt er ook iets. Anarchisten dwepen toch wel graag met mensen die het gemaakt hebben. Rare kwibussen weliswaar maar op hun manier toch succesvol. Zie ook de rubrieken over kunst. Ik weet niet of het bijgevoegde verhaal veel indruk maakt:

Waarom buitengesloten?


Banksy - February 24, 2011 - 11:55 am
Wat is de moraal van dit verhaal? Well, art is really a bit of a joke, innit.


.


 

Naar boven

Naar homepage