Als
geheel overtuigt Io sono l'amore niet helemaal,
maar de fantastisch spelende Engelse actrice Tilda Swinton maakt van
deze film een bezienswaardige kijkervaring.
Io sono l'Amore kent een opvallend begin. De titels en muziek roepen
herinneringen op aan Italiaanse films uit de jaren '50. De gebleekte
kleuren tonen een statig Milaan, waar een indrukwekkend paleis de steenrijke
familie Recchi herbergt. Het geld werd verdiend met de fabricage van
textiel.
Omdat
de familiepatriarch ziek wordt, draagt hij zijn familie-imperium over
aan zijn zoon en kleinzoon. Beide opvolgers besluiten het imperium te
verkopen aan een Amerikaans-Aziatisch industrieel conglomeraat. Dit
gebeurt onder de noemer van de onvermijdelijke globalisering.
De
andere hoofdmoot van het verhaal handelt over Emma (Tilda Swinton).
Door haar huwelijk met een van de troonopvolgers staat ze nu aan het
hoofd van de hiërarchie. Zij is Russische en in feite een buitenbeentje
in de deftige familie. Op het moment dat ze valt voor de charmes van
de getalenteerde kok Antonio (Edoardo Gabbriellini) leidt dat de ondergang
van de familie Recchi in. Dochter Elisbetta (Alba Rohnrwacher) had daarvoor
al voor deining gezorgd met haar coming out als lesbienne.
Absoluut
hoogtepunt van de film is de scene waarin Emma een garnalengerecht van
Antonio nuttigt. Subliem wordt getoond hoe ze door zijn kookkunst betoverd
wordt. Daarna volgt een soort Lady Chatterly romance tussen Emma en
Antonio. Dat leidt tot een stormachtige finale van de film, met een
opeenstapeling van melodramatische verwikkelingen.
Filmmakers
die de lat hoog leggen, kunnen niet genoeg geprezen worden. Ambitie
is een belangrijke eigenschap in zowel de kunst als in het leven. Regisseur
Luca Guadagnino had de samensmelting van een groots familiedrama en
een hartstochtelijk liefdesdrama voor ogen. Een film vergelijkbaar met
de grandeur uit het werk van de grote Italiaanse regisseur Luchino Visconti,
die excelleerde in het maken van grootse familiedrama's (Il Gattopardo
en The Damned). Visconti wist op meesterlijke wijze de ondergang
van families vast te leggen.
Guadagnino
heeft zich met zijn film een vergelijkbaar doel voor ogen gesteld. Het
probleem met Io sono l'Amore echter is dat het intieme liefdesdrama
en de familiesage elkaar in de weg zitten. De regisseur kan de toeschouwer
weliswaar met visuele hoogstandjes betoveren, het is toch vooral een
film geworden die tergend afstandelijk blijft.
Dat
is een stevige handicap als er zoiets emotioneels als liefdespassie
getoond moet worden. Dit verklaart ook de vaak richtingloze loop van
het verhaal. Bij een goed uitgebalanceerde film vraagt men zich niet
af waar de vertelling heen gaat. Bij deze film gebeurt dat helaas te
vaak.
Tilda
Swinton is een fascinerende actrice. Op overtuigende wijze vertolkt
zij de overkokende passie van Emma. Als Russische vrouw echter overtuigt
ze echter niet geheel; ze blijft Engels tot in haar tenen. Maar Swinton
is wel het hart en de ziel van deze rolprent. Zodra zij in beeld is,
komt de film kolkend tot leven.
Swinton
is een actrice met een magnetiserende uitstraling. Met haar vuurrode
haren, strenge gelaatstrekken en koele uitstraling valt ze onmiddellijk
op, ook al speelt ze een bijrol van een paar minuten. Met haar magische
aanwezigheid houdt zij deze film bij elkaar. Zonder haar aanwezigheid
zou Io sono l'Amore spectaculair uit de bocht gevlogen zijn.
De
filmmakers hebben met hun verrassende keuze voor de minimalistische
muziek van de Amerikaanse componist John Adams iets tegendraads gedaan.
Adam's muziek staat haaks op de theatrale sfeer van de film. Dat is
meteen het euvel. Allerlei interessante en vakmatig geslaagde elementen
ten spijt, ze hebben niet tot een bevredigend resultaat geleid.
Ulrik
van Tongeren
Io sono l'Amore (Cinéart, 2009), nu in de bioscopen
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
.
Naar
boven
Naar
homepage
|
Print
deze pagina 