|
Kleine, fijnzinnige tragikomedie over een fanatieke voetbalfan. Ondanks
de lichtvoetige toon heeft de film een weemoedige onderstroom.
 Werkelijk
fanatieke voetbalfans die hun club tot het centrum van hun leven hebben
gemaakt, vormen een merkwaardige mensensoort. Dergelijke mensen bezitten
vreemdsoortige rituelen en bijgeloof. Zo rijdt Johan Puig (José Luis
Adserias) dagelijks vijftig rondjes in zijn Citroën CV2 rond het stadion
Nou Camp van Barcelona. Als hij het niet doet, roept hij onheil over
zijn club af, zo denkt hij.
Dit
ritueel begon in 1974 toen Johan met zijn vader geluksrondjes reed rond
Nou Camp. Het ritueel zou toen geleid hebben tot een overwinning van
5-0 op aartsrivaal Real Madrid. Sindsdien rijdt de goedmoedige Catalaan
rondjes om het geluk af te dwingen. Verschanst in zijn lelijke eendje,
geschilderd in de clubkleuren van Barcelona, en volgestouwd met souvenirs
van de club, tuft hij vrolijk rond. Hij ontmoet elke dag dezelfde mensen;
zijn moeder, cafébaas Jorge en een oude man op een bankje die hem om
de 24 uur een nieuwe levenswijsheid verkondigt.
Deze
routine geeft hem zekerheid en vreugde. Het bijwonen van een wedstrijd
van zijn club zou hij waarschijnlijk niet overleven. Moeder geeft de
scores aan. Zijn voornaam refereert overigens niet aan Johan Cruijff
maar aan Johan Neeskens, de voormalige betonnen breker op het middenveld
van Barcelona. Een vergeelde foto van Neeskens hangt op het dashboard
van zijn auto, een urn met as van zijn overleden vader staat ernaast.
 De
film Johan Primero van de Nederlandse regisseur Johan
Kramer gaat niet alleen over clubliefde tot in het extreme, maar ook
over de grenzeloze liefde van een zoon voor zijn overleden vader. Deze
emotionele achtergrond geeft de vertelling diepte. Want ondanks de lichtvoetige
toon en komische gebeurtenissen heeft de film een droefgeestige ondertoon.
De hoofdpersoon is eigenlijk een tragische held die zich vastklampt
aan rituelen om zijn eenzame leven vol te houden.
Vanwege
zijn zwaarlijvigheid letterlijk vastgegroeid in zijn auto, heeft zijn
bestaan een claustrofobische lading gekregen. Op zijn dagelijkse route
is het enige rustpunt een korte stop in een garage om een dutje te doen.
De milde suspense van het verhaal is erin gelegen of hij zichzelf kan
bevrijden uit dit fort. Niet zo gek dat een vrouw die hij dagelijks
tegen komt, hem daarbij misschien kan helpen. Dat is dan de romantische
component van de vertelling.
Johan
Kramer (1964) begon als reclamefilmer. In 2003 maakte hij de documentaire
The Other Final, een documentaire over
een voetbalwedstrijd tussen de twee laagst geplaatste landen op de Fifa-ranglijst,
namelijk het in de Himalaya gelegen dwergstaatje Bhutan en Montserrat,
een Caribisch vulkaaneiland.
Deze
documentaire heeft dezelfde aanstekelijke mengeling van drama en komedie,
van pijn en hoop. De voetbalgekke Kramer ziet voetbal als een metafoor
voor het leven. Dat wordt overtuigend getoond in beide films. Maar het
meest beklijft de autobiografische achtergrond van de film, als ode
van een zoon aan zijn overleden vader. De film is ook opgedragen aan
de vader van Kramer.
Ulrik
van Tongeren
Johan Primero (Independent Films), nu te zien in Amsterdam (Het Ketelhuis),
Den Haag (Filmhuis), Leiden (Kijkhuis), Nijmegen (Lux), Rotterdam (Lantaren/Venster)
en Utrecht (Louis Hartlooper Complex).
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
Timski - July 18, 2010 - 09:27 pm
@ Zeikerd
LOL, ben niet graag 'plotspoiler'
Zeikerd - June 22, 2010 - 04:51 pm
Zo Timski, mistte jij wat aan het eind? Gauw je mistlamp aanzetten dan maar!
Timski - June 19, 2010 - 12:34 am
Leuk, onderhoudend, maar ik mistte toch iets aan het eind.
pimpernel - June 18, 2010 - 02:36 pm
lijkt mij een onderhoudende film
bedankt voor de tip
.
Naar
boven
Naar
homepage
|
Print
deze pagina 