De
Ieren als een volk van grote verhalenvertellers is een hardnekkig cliché.
Toch leuk als er dan een Ierse film voorbij komt die dat bevestigt.
Ondanks enige tekortkomingen is de film Ondine
een onderhoudend en mysterieus verhaal van een interessante regisseur.
Ondine is een magisch realistisch sprookje over een morsige, stoere
visser in wiens netten de beeldschone jonge vrouw Ondine (Alicja Bachleda)
belandt. Zij is overigens geen zeemeermin, maar zou een selkie kunnen
zijn, een mythisch creatuur uit onder meer Ierse en Schotse legenden.
Een vrouw die ook zeehond is; wanneer ze haar zeehondenvel afwerpt wordt
ze vrouw.
De
visser Syracuse (Colin Farell) is ex-alcoholist en vader van een gehandicapt
dochtertje, een geboren pechvogel. Ondine is een geschenk uit de zee
voor deze sukkelaar. Door haar magie zijn plotseling de doorgaans lege
netten van Syracuse gevuld met kreeft en vis.
Het
prachtige eerste uur van de film is een dromerige vertelling balancerend
tussen sprookje en realiteit. Het mysterie van Ondine staat dan op de
voorgrond. Daarna verandert de film in een soort thriller. Het magische
aspect raakt niet alleen op achtergrond, maar wordt weggespoeld door
de conventionele verteltrant en enigszins goedkope schokeffecten.
Toch
is de film een bezienswaardige kijkervaring, vooral door het werk van
de eminente cameraman Christopher Doyle, die het vissersdorp en de zee
in prachtige grijsblauwe tinten vastlegde. De Ierse regisseur Neil Jordan
houdt van sprookjes en legenden, hetgeen te zien is in zijn films. Zelfs
zijn hard realistische werk heeft een magisch realistische toon. Voorbeeld
hiervan is het indringende The Butcher Boy (1997),
over een uiterst gewelddadige Ierse jongen.
Ook
zijn beste film Mona Lisa (1986), over de liefde
van een bikkelharde gangster voor een callgirl, heeft een dromerige
mythische ondertoon. De circa vijftien films van Jordan in bijna dertig
jaar tonen een fascinerend oeuvre van eigenzinnigheid. Van een Hollywoodfilm
als Interview With the Vampire (1994) tot het kleinschalige
Ondine is Jordan altijd in staat geweest om zijn
originele visie tot uiting te brengen.
De
mix van fantasie en grimmige realiteit heeft in Ondine
helaas niet tot een geslaagd geheel geleid. De film doet sterk denken
aan Local Hero (1983) van de Schotse regisseur Bill
Forsyth. Een vergelijkbaar mythisch en sprookjesachtig verhaal, eveneens
aan een dromerige Schotse kust gesitueerd. Die film slaagt er wél in
om tot een overtuigende mengeling van fantasie en harde werkelijkheid
te komen.
Feit
is dat Bill Forsyth al in elf jaar geen film heeft gemaakt, en Neil
Jordan met vaste regelmaat nieuw werk aflevert. Dat tekent zijn immense
vasthoudendheid en vakmanschap. Beide filmmakers zijn begin zestigers
en mogen worden gekoesterd als grote regisseurs die hopelijk nog lang
doorgaan met hun werk.
Ulrik
van Tongeren
Ondine (E1 Entertainment Benelux), vanaf 10 juni in de bioscopen
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
.
Naar
boven
Naar
homepage
|
Print
deze pagina 