De Amerikaanse regisseur Todd Solondz (Happiness,
Storytelling, Palindromes) is een
van de grote provocateurs van de hedendaagse cinema. Hij duwt onze neus
in het ondenkbare, het niet acceptabele en confronteert de kijker met
de grootste taboes. Pedofilie, racisme, de Holocaust en abortus presenteert
hij grensverleggend, met een ongekende moed.
Deze
lastige thema's verwerkt hij op een uiterst uitdagende wijze in zijn
tragikomedies. Zijn films handelen meestal over mensen die wonen in
de uiterst welvarende Amerikaanse suburbs (buitenwijken). Normaal
zijn deze mensen zeker niet. Geplaagd door neuroses, seksuele afwijkingen
en geesten uit het verleden proberen ze tegen heug en meug er toch het
beste van te maken.
Ondanks
alle narigheid en pijn valt er vanwege zijn zwartgallige humor altijd
genoeg te lachen in de films van Solondz. Humor die pijn doet en plaatsvervangende
schaamte oproept. Zonder de humor zouden de verhalen van hem ondragelijk
te verteren zijn. Personages in zijn werk zeggen anderen graag de waarheid,
zonder zich te realiseren wat daar de gevolgen van kunnen zijn. Goede
bedoelingen kunnen nu eenmaal in rampspoed eindigen.
De
briljante openingsscène van de film toont op overtuigende wijze het
talent van de regisseur. Een jonge vrouw, Joy geheten, (de meesterlijke
Shirley Henderson) viert een jubileum in een restaurant met haar echtgenoot.
Hij bekent Joy dat hij zijn drugs- en bendeproblemen onder controle
heeft, maar een bepaalde seksuele perversiteit niet. Joy vlucht snel
uit deze relatie, en zoekt steun bij haar zusters.
Haar
zus Trish (Allison Janney) probeert haar leven met haar kinderen op
de rails te krijgen, terwijl haar echtgenoot Bill (een psychiater nota
bene), in de gevangenis zit wegens ontucht met jonge jongens. Trish
heeft een affaire met een oudere man, die godzijdank 'normaal' lijkt
te zijn. Later duikt haar echtgenoot op, vrijgelaten uit de gevangenis.
Hij hunkert naar contact met zijn zonen.
Deze
Bill, vertolkt door de sublieme Britse karakteracteur Ciaran Hinds,
is een typisch Solondz-personage. Hij is tegelijkertijd dreigend en
kwetsbaar. De regisseur houdt ervan om onaangename en gevaarlijke personages
sympathieke trekjes mee te geven. Dat zorgt voor een spannende ambiguïteit.
De andere zus van Joy, gespeeld door Ally Sheedy, zit eveneens in een
soort depressie; succes maakt niet gelukkig.
Life
During Wartime is een soort vervolg op het meesterwerk Happiness
(1998) van Solondz, dit keer gemaakt met een totaal andere cast. De
disfunctionele familie uit die film keert terug, met de drie zusters
in het centrum van de vertelling. De personages zijn zo'n tien jaar
verder, en verdoven zich met tranquillizers om hun ondragelijke pijn
te verdringen.
Voor
wie de befaamde voorganger gezien heeft, is de film een spannend spel
van herkenning. De regisseur heeft op uitgekookte wijze sleutelscènes
herwerkt, zodat er een ander perspectief van de personages ontstaat.
Desondanks kan de film gerust op zichzelf staan. De titel Wartime refereert
aan 9/11 en is een belangrijk thema in de vertelling: of het mogelijk
is te vergeten en te vergeven.
De
jonge acteur die Timmy (Dylan Riley Snyder), de zoon van de pedofiele
psychiater speelt, weet op indringende en aangrijpende wijze allerlei
ontregelende vragen te berde te brengen. Of terroristen de vergeving
verdienen als zij een reden hadden voor hun terroristische daad, is
zo'n vraag.
En
dat allemaal ingebed in een meeslepende mengeling van zwartgallige humor
en pijnlijk realisme. Typisch voor Solondz om op een dergelijke wijze
de kijker te prikkelen tot nadenken. Toch is Life During
Wartime geen kil intellectueel traktaat geworden. Er is genoeg warmte
en medeogen met de personages gecreëerd, waardoor de film een warm kloppend
hart heeft gekregen.
Ulrik
van Tongeren
Life During Wartime (A-Film), nu in de bioscopen.
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
P.E. Herman - June 02, 2010 - 12:20 am
Ik zie die foto aan het begin van het artikeltje en denk shiiiiiiit dat is P.W. HERMAN !!!!!!!!!!!!!!!! My Hero !
http://www.youtube.com/watch?v=UVKsd8z6scw
Lekkuh copy-paste krij je een viruzzzz.
pimpernel - May 31, 2010 - 08:13 pm
heb zo juist, Happiness ,gezien van Todd Solondz
jammer dat ze geen muziek gebruikt hebben om de sfeer nog
snijdender te maken..
maar toch wel de beste film na :Me and you end everyone we know..
van Miranda July
nog steeds mijn favorite nr 1
.
Naar
boven
Naar
homepage
|
Print
deze pagina 