The
Collector
Met
de oeuvreprijs eindelijk toegekend aan Dick Maas door het Imagine filmfestival
heeft het Amsterdam Fantastic Filmfestival (AFF) een waardig begin.
Maas, regisseur van onder meer De Lift en Amsterdamned,
is nog steeds onze enige echte genrefilmer. Eigenlijk verdient Maas
best wat meer erkenning en waardering in het Nederlandse filmwereldje.
Eind november komt zijn horrorkomedie Sint in de
bioscoop, dat belooft wat.
Vorig
jaar waren er veel sombere films te zien, over het einde van de wereld
en dergelijke. Deze editie lijkt wat luchtiger te worden. Alhoewel,
uit de sectie Eastern Promises is Transmission van
de Hongaarse regisseur Roland Vranik behoorlijk naargeestig. Het is
een toekomstfantasie over een wereld waar de technologie uitvalt.
Transmission
Drie broers staan centraal, ieder op hun eigen manier worstelend met
een samenleving in ondergang. Iedereen lijkt langzaam weg te glijden
in tergende krankzinnigheid. Er wordt nostalgisch gemijmerd over vroeger,
toen de beeldschermen nog niet op zwart stonden. En men houdt zich in
leven met ranzige vis. Hier wordt getoond hoe de wereld langzaam ten
onder gaat. Het is een hypnotiserende vertelling, en de gewelddadige
momenten slaan hard toe. Wat vooral blijft nazinderen is de wanhoop
van een mensheid zonder hoop.
Dan
is The Collector van regisseur Marcus Dunstan een
bijna bevrijdend stuk martelhorror. Dunstan en zijn partner Patrick
Melton schreven de laatste drie delen van de beruchte Saw-reeks.
De film doet denken aan de Saw-films wat betreft
de aard van het geweld. Handelend over een stel mensen die in een huis
geterroriseerd worden door een gemaskerde psychopaat, is het een fraaie
catalogus daarvan.
In
tegenstelling tot het sobere en obsederende realisme van Transmission
vergeet men bij The Collector geen moment dat
het een film is. Juist het spelen met de genreconventies maken deze
film tot een onderhoudende filmervaring. Ook Don McKay
van Jake Goldberger is een film die teruggrijpt naar klassieke genrefilms.
Het meedogenloze en grappige Blood Simple van de
Coen Brothers moet als model gediend hebben. Maar ook het klassieke
meesterwerk Double Indemnity (1944) van Billy Wilder
komt in herinnering.
Master
Key
Evenals in Double Indemnity wordt in Don
McKay een sukkelige man erin geluisd door een fatale vrouw. Don
is een huismeester op een middelbare school en wordt door zijn jeugdliefde
van 25 jaar geleden in een compromitterende situatie gebracht. Natuurlijk
loopt de situatie op een uiterst gewelddadige wijze uit de hand.
De
film blinkt niet uit door een flitsende stijl of door geniale plotwendingen;
de belangrijkste plotwending komt niet geheel onverwacht. Het zijn vooral
de fenomenale acteurs die de vertelling gewicht en onmiskenbare klasse
geven. Met acteurs als Thomas Haden Church, die de sukkelaar Don briljant
neerzet, en met Elisabethe Shue, Keith David en M.Emmet Walsh valt er
veel te genieten. Waren er maar meer van dergelijke solide films in
de bioscoop te zien.
De
Franstalige Canadese fantasyfilm Master Key is een
gecompliceerd mysterie over een sleutel die toegang geeft tot parallelle
universa. Best een tamelijk ingewikkelde film waarbij niet alle raadsels
die opgeworpen worden, ook daadwerkelijk worden ontsluierd. Regisseur
Patrick Sauvé heeft een visueel betoverende film gemaakt die van amusant
naar nagelbijtend spannend voortdendert. Het is een heerlijk puzzelfilm
voor de ware fanaat van de fantastische film.
Ulrik
van Tongeren
Imagine Amsterdam Fantastic Film Festival, van 14-24 april in Filmtheater
Kriterion Amsterdam. Bezoek de website
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
.
Naar
boven
Naar
homepage
|
Print
deze pagina 