| Ravagedigitaal
27 januari 2010dd |
|||
|
Dergelijke kritiek is al enkele jaren te horen onder professionele volgers van het filmfestival. Het gaat dan om het overladen programma, terwijl het festival in zichzelf gekeerd zou zijn en onvoldoende oog zou hebben voor internationale ontwikkelingen. In die kritiek zit een kern van waarheid.
Desondanks is het programma wel degelijk interessant en veelbelovend. Al willen aangekondigde hoogtepunten wel eens tegenvallen, en komen verrassende ontdekkingen tevoorschijn uit onverwachte hoek. Bij het openen van de kassa's waren een derde van de beschikbare kaarten reeds via internet gereserveerd, met vooral films van bekende namen als Herzog, Coppola en Claire Denis. Dan moet men dus voor andere titels kiezen. Op zo'n moment blijkt dat Rotterdam veel keuzemogelijkheden kent. Er zijn nogal wat films van jong aanstormend talent in de secties Bright Future en de Tiger Awards competitie. Bijvoorbeeld een film als Let Each One Go Where He May van de Amerikaanse beeldend kunstenaar en filmer Ben Russell.
Men moet dan wel blijven zitten, bij een persvoorstelling van deze film liep de halve zaal leeg. Let Each One Go Where He May maakt onderdeel uit van het Tiger Awards competitieprogramma, waar de eerste en tweede films van jonge filmmakers worden getoond. Dit programmaonderdeel wil nog wel eens tegenvallen, toch waren er bijvoorbeeld vorig jaar een paar ijzersterke films te zien in deze sectie. Dit jaar lijken de Franstalige titels veelbelovend, met onder meer La Vie Au Ranch van Sophie Letourneur, en Les Signes Vitaux van Sophie Deraspe. Ulrik van Tongeren
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
.
|
|