|


Mediamagnaten hebben de nieuwsmedia omgesmeed tot ondernemingen die
winst moeten maken. Dat vindt onderzoeksjournalist Nick Davies. Omvang
en snelheid van het nieuws zijn het criterium, ten koste van de kwaliteit.
door Freek Kallenberg
"Kranten schrijven onzin, nieuwsprogramma's zitten vol leugens."
Een uitspraak die je van een populistische politicus kunt verwachten,
niet van een gelauwerde Britse onderzoeksjournalist als Nick Davies,
werkzaam voor The Observer en The Guardian. Toch moet
Davies, met pijn in zijn journalistenhart, vaststellen dat het zo is.
Twee
jaar geleden schreef hij er een dik boek over, Flath Earth News,
inmiddels een bestseller. Begin dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling,
Gebakken Lucht. De Engelse titel dekt de lading beter, vindt
ook Davies desgevraagd. De gedachte achter Flat Earth News is
dat de nieuwsmedia allerlei verhalen naar buiten brengen vergelijkbaar
met vroeger, toen men zei dat de aarde plat was. "Iedereen gelooft
deze verhalen. Maar als je ze checkt, kun je ontdekken dat een verhaal
dat iedereen gelooft, niet noodzakelijk waar is."
Millenniumbug
Exemplarisch
voorbeeld is de millenniumbug, waaraan Davies in zijn boek uitvoerig
aandacht besteedt. Alle kranten schreven dat er vreselijke dingen zouden
gebeuren op het moment van de eeuwwisseling, doordat alle computers
op hol zouden slaan. Navo-raketten zouden zichzelf lanceren. In Engeland
zouden alle gevangenisdeuren openzwaaien, banken zouden instorten. Maar
er gebeurde helemaal niets. "Kranten hadden van alles overgeschreven,
zonder ook maar iets goed te checken", concludeert Davies.
In
dit geval bleven de gevolgen nog beperkt tot financiële schade als gevolg
van de miljardenprojecten die werden ondernomen om de millenniumbug
af te wenden. Bij een ander platte-aarde verhaal, de vermeende massavernietigingswapens
in Irak, zijn de gevolgen veel ernstiger.
Davies:
"De valse berichtgeving over de wapens in Irak heeft geleid tot
een oorlog die miljarden dollars en tienduizenden mensenlevens heeft
gekost. Wat me frustreerde, is dat wij de schuld legden bij regeringen
en inlichtingendiensten. Terwijl de media net zo schuldig waren aan
het verspreiden van de valse informatie, en dus aan de oorlog in Irak.
Bij misschien wel het belangrijkste verhaal van dit tijdperk hebben
we gefaald, hebben we klakkeloos de persberichten van de Britse regering
en het Witte Huis gekopieerd. En als je onze manier van werken analyseert,
kom je er achter dat we het heel vaak fout hebben."
Nieuwsfabriek
Toch
is dit 'collectieve falen' van de nieuwsmedia niet het gevolg van de
onwetendheid, luiheid of slordigheid van de journalisten zelf. "Op
redacties zitten nog steeds zeer capabele en integere mensen",
meent Davies. Het grote probleem is dat alle landelijke kranten en radio-
en tv-stations in de westerse wereld in handen zijn gekomen van een
nieuw soort eigenaars: krantenmagnaten als Rupert Murdoch en andere
grote investeerders. Zij hebben de media omgesmeed tot ondernemingen
die winst moeten maken en moeten groeien. Ze hebben het personeelsbestand
gereduceerd - vooral in research-afdelingen en het netwerk van lokale
en internationale correspondenten is flink gesneden - en tegelijkertijd
de productie verhoogd.

Murdoch,
mediamagnaat
Davies: "Journalisten hebben daardoor geen tijd om iets uit te
zoeken of te controleren en het maakt hun bazen niet uit. Die willen
kranten verkopen en kijkers en luisteraars trekken. Die constante druk
zet de kwaliteitsjournalistiek op de helling. Steeds minder journalisten
moeten steeds meer verhalen brengen, en dat altijd maar sneller. De
media zijn een nieuwsfabriek geworden, die 24 uur per dag in een moordend
tempo nieuwsberichten produceert. Het gevolg is niet alleen dat kranten
voor het gemakkelijke verhaal gaan, maar ook hapklare berichten overnemen
van pr-bureaus."
Om
zijn beweringen te staven liet Davies onderzoekers van de Universiteit
van Cardiff de werkwijze van vijf Britse kwaliteitskranten onderzoeken,
waaronder The Times, The Guardian en The Indenpendent.
Daaruit bleek dat journalisten van deze kranten nu drie keer zoveel
schrijven als in 1985, terwijl ze dat doen in een derde van de tijd
die ze vroeger hadden.
"Dat
is fataal", zegt Davies. "Een journalist moet op pad kunnen
gaan, contacten leggen, verhalen vinden." Daarvoor heeft hij echter
geen tijd meer. Het gevolg is dat kranten tegenwoordig vooral gevuld
worden met overgeschreven persberichten die niet zijn gecheckt. Uit
genoemd onderzoek bleek dat nog maar 12 procent van alle krantenberichten
eigen nieuwsverhalen zijn. De rest was gebaseerd op berichten van persbureaus
of persberichten.
Ninja
Turtles
Nieuws
van persbureaus is echter niet altijd betrouwbaar. In veel landen zijn
verschillende bureaus nauwelijks of helemaal niet vertegenwoordigd.
In Afghanistan was er bijvoorbeeld maar één correspondent van Reuters.
Die hebben volgens Davies geen tijd om gebeurtenissen te verslaan en
uit te zoeken wat er werkelijk aan de hand is.
"In
plaats van het vertellen van de waarheid, schrijven ze slechts op wat
woordvoerders van overheden, bedrijven en maatschappelijke organisaties
hen melden. Alle grote platte-aarde verhalen zijn via de persbureaus
in de kwetsbare wereldwijde media terechtgekomen. Het waren Reuters
en AP die de wereld kond deden van de millenniumbug en de Iraakse massavernietigingswapens.
Al die verhalen waren accuraat, in zoverre dat ze getrouw weergaven
wat er werd gezegd, maar geen ervan was echt waar", aldus Davies.
Ook
bij de persbureaus komt het probleem deels voort uit het feit dat de
verslaggevers tot lopende-band-journalistiek worden gedwongen doordat
ze de tijd niet krijgen om hun werk naar behoren te doen. Maar uit gesprekken
van Davies met een leidinggevende blijkt dat het Reuters niet eens om
waarheidsvinding gaat. Het bureau probeert inderdaad een accurate weergave
te geven van wat er is gezegd en voegt daar soms een accurate weergave
van een tegengestelde mening aan toe. Maar het is niet de taak van het
persbureau om een uitspraak te doen over wie er de waarheid spreekt,
zo lieten ze Davies weten.
Neutraliteit
is echter nog geen objectiviteit, zo benadrukt Davies. "Als ik
wil weten wat voor weer het buiten is, ga ik niet twee mensen bellen
om hen te vragen naar hun visie op het weer van vandaag. Dan ga ik zelf
buiten kijken, om het feitelijk te controleren. Dat geldt voor al het
nieuws. Wat heb ik er aan te weten dat Bush beweert dat er in Irak massavernietigingswapens
aanwezig zijn en Saddam Hoessein beweert dat dit niet zo is. Ik wil
weten of die dingen er zijn. Journalisten moeten dat uitzoeken! Of het
gewoon niet opschrijven, zolang ze niet zeker weten of het waar is."
Dit
laatste is in de huidige tijd waarin nieuws een handelswaar is echter
geen optie. De nieuwsmedia lijden aan wat Davies noemt het Ninja Turtle-syndroom,
doelend op de bekende stripfiguren. "Als iedereen de Ninja Turtles
leuk vindt, kan je als kind natuurlijk niet meer achter blijven, dan
weet je niet waar de andere kinderen het over hebben op het schoolplein.
Zo gaat dat ook met nieuws. Als andere kranten een nieuwsbericht schrijven,
dan moeten wij dat ook doen, denkt men."
Spindoctors
Even
zorgwekkend is volgens Davies de explosieve groei van het leger voorlichters,
spindoctors en pr-functionarissen. "Zij komen als het ware tegemoet
aan de nijpende behoefte aan makkelijk en goedkoop nieuws, professioneel
en met overgave." De cijfers uit het onderzoek van de Universiteit
van Cardiff liegen er niet om: 41 procent van alle nieuwsverhalen in
vijf onderzochte kwaliteitskranten was geheel of grotendeels te herleiden
tot pr-bronnen, en nog eens 13 procent gedeeltelijk.
Davies:
"In Groot-Brittannië werken nu meer pr-mensen dan journalisten.
Zij weten ons steeds beter te manipuleren: zij bepalen de verhalen die
we schrijven, onze invalshoeken, de quotes die we krijgen. Met als gevolg
dat we steeds meer verhalen schrijven die zijn gelogen of verdraaid."
Ook
in de discussie over klimaatverandering lopen de media volgens Davies
aan de leiband van de pr-industrie. In zijn boek gaat hij uitvoerig
in op de geraffineerde politiek van enkele grote olieconcerns die jarenlang
tientallen miljoenen dollars hebben uitgegeven aan de manipulatie van
wetenschappelijke gegevens over de opwarming van de aarde en met succes
in de media wisten te infiltreren.
Door
de oliebedrijven betaalde en opgerichte pseudo-organisaties als de Global
Climate Coalition en het Global Climate Science Team hebben, zo blijkt
uit uitgelekte memo's, maar één doel: de wereldwijde consensus over
door de mens veroorzaakte klimaatverandering ombuigen door te laten
zien dat er veel onzekerheden bestaan in de klimaatwetenschap.

Tussen 1998 en 2005 gaf Exxon Mobile 15,8 miljoen uit aan 43 verschillende
pseudogroepen. "Het effect van die groepen was dat er een illusie
werd gecreëerd van wijdverbreide twijfel aan het broeikaseffect, terwijl
ze in werkelijkheid allemaal het werk herhaalden van een stuk of tien,
vijftien tegendraadse wetenschappers", aldus Davies.
Maar
ook de milieubeweging laat zich volgens Davies in deze media-oorlog
niet onbetuigd. Geconfronteerd met deze succesvolle strategie van de
oliesector werd ze heel handig in wat Davies noemt het creëren van 'pseudo-incidenten'.
"Vooral Greenpeace is hier heel handig in. Ze laten zich met touwen
van een olieplatform zakken met hun eigen cameraploeg om het te filmen,
of ze stormen verkleed als tijger het hoofdkwartier van Exxon binnen.
Deze stunts zijn alleen maar bedoeld om de deur naar de media te openen
en beweringen te doen waarvan sommige op z'n minst aanvechtbaar zijn",
aldus Davies.
Maar
is het niet logisch dat de milieubeweging de succesvolle strategieën
van de pr-industrie overneemt om haar eigen doelstellingen te verwezenlijken?
"Natuurlijk", zegt Davies. "Maar om geloofwaardig te
blijven, moet ze geen onzin verkopen of selectief selecteren uit rapporten.
Dat deed Greenpeace wel, zo laat ik in mijn boek zien."
Oplossing
Waar
het Davies echter om gaat is dat de nieuwsmedia zich in bijna alle grote
maatschappelijke discussies door de pr-industrie laten leiden. "Dit
betekent op z'n minst dat ze gestuurd worden in het accepteren van verhalen
en standpunten van een ander. In het ergste geval raken ze daardoor
zelfs betrokken bij de verspreiding van ernstige verdraaiingen en leugens."
Een
echte oplossing voor de journalistiek heeft Davies niet, dat werd hem
in de talloze besprekingen van zijn boek ook verweten. "Maar niemand
weet hoe we dit moeten oplossen!", repliceert Davies. "We
moeten een nieuw financieel model ontwikkelen dat ervoor zorgt dat redacties
kunnen werken zonder dat ze gecorrumpeerd worden door de commercie.
De hele journalistieke wereld is hier wanhopig naar op zoek. Niemand
heeft het gevonden, ik ook niet. En door de economische crisis en de
teruglopende advertentie-inkomsten zal de kaalslag op redacties alleen
maar toenemen. Journalisten krijgen nog minder tijd om eigen verhalen
te schrijven en onderzoek te doen."
Dit
artikel verscheen eerder in Milieudefensie Magazine aug-sep 2010, een
themanummer
over journalistiek.

titel:
Gebakken Lucht
auteur:
Rick Davies
uitgeverij:
Lebowski
isbn:
9789048803026
prijs:
€ 19.90
uitvoering:
paperback, 495 pag.
Gebakken
Lucht
in Nederland
Ook
in Nederlandse kranten is eenderde van het binnenlandse nieuws
'voorverpakt', zo bleek uit een in 2009 verschenen onderzoek
van de Radboud Universiteit Nijmegen. De onderzoekers bekeken
najaar 2008 twee weken lang de binnenlandse berichtgeving in het
AD, NRC Handelsblad, de Volkskrant en de
Gelderlander. Van alle onderzochte berichten kwam 32 procent
aanwijsbaar uit kopij van persbureaus, andere media of pr-afdelingen
van overheden, bedrijven en instellingen.
Ook
is het voor Nederlandse lezers vaak onduidelijk of een krantenbericht
eigen nieuws is. Gemiddeld wordt in 40 procent van de artikelen
de bron niet genoemd, maar de onderlinge verschillen zijn groot.
NRC Handelsblad telde met 5 procent de minste berichten
waarvan de herkomst of producent onbekend is. Daarna volgen de
Volkskrant (19 procent), het AD (42 procent) en de
Gelderlander, met liefst 77 procent. "Dat laatste hoeft
niemand te verbazen", zegt de Amsterdamse hoogleraar Journalistiek
en Cultuur Frank van Vree. "Bij een bedrijf als Wegener,
dat de meeste lokale en regionale bladen maakt, is de kaalslag
op de redacties enorm. Daar is bijna geen correspondent meer over."
Bij
de landelijke dagbladen is de situatie echter minder beroerd dan
in de in de VS en Groot-Brittannië, meent Van Vree. De meeste
dagbladen beschikken nog over een vrij uitgebreid regionaal en
internationaal correspondentennetwerk. Maar de opkomst van mediamagnaten
die kranten opkopen om er veel geld mee te verdienen is ook hier
zichtbaar. "En dat is schrikken", zegt Van Vree. "Redacties
dachten goed beschermd te zijn door redactiestatuten, maar hadden
nooit verwacht dat hun werk zou worden aangetast door het dichtknijpen
van de geldkraan."

Het
gevolg is dat ook in ons land de landelijke kranten vooral de
agenda van de persbureaus volgen, zo blijkt uit het Nijmeegse
onderzoek. De eigen inbreng bestaat meestal uit het bieden van
context en het verzamelen van reacties, in plaats van het duidelijk
maken wat er precies aan de hand is. Berichtgeving wordt daardoor
extra vatbaar voor door derden gestuurde informatie, waarschuwen
de onderzoekers.
Geen
overbodige waarschuwing, zo blijkt uit onderzoek van Van Vree
naar de relatie tussen journalistiek en almaar uitdijende arsenaal
aan pr-bureaus en voorlichters. "De pr-sector, voorlichting
en communicatie is de laatste jaren nog meer toegenomen dan we
dachten. Momenteel houden ongeveer 150.000 mensen in Nederland
zich daarmee bezig. Daartegenover zijn zo'n 15.000 journalisten
actief. Veel meer dan in de jaren '80, maar de druk op deze journalisten
is enorm."
Hoe
kunnen zij zich hiertegen wapenen? "In ieder geval moet je
altijd persberichten checken op feiten", zegt Van Vree. "Daarnaast
moet je als journalist transparanter te zijn over je bronnen.
In plaats van iets te presenteren als je eigen verhaal moet je
zeggen dat het een persbericht betreft of een bericht van een
persbureau. Of gewoon zeggen dat je het niet weet. Het grote probleem
is dat door de financiële kaalslag er steeds minder onderzoekers
op redacties zitten. In de ogen van geldschieter hebben deze immers
geen productieve waarde. Maar voor de kwaliteit van je berichtgeving
zijn ze essentieel. Dit is een zorgwekkende trend." [FK]
|
Een
greep uit eerder door Ravage geplaatste bijdragen over mediamanipulatie:
--
Wij
zijn de kwaliteitsmedia spuugzat!
--
De
lange arm van de wapenmaffia
--
Prins
wil is wet
--
Het
hofjournaille van de Oranjes
--
'Er
zijn allerlei manieren om 'media-jiu-jitsu' te bedrijven'
--
9/11:
Hun waarheid is de onze niet
--
Oude
media koesteren 'eigen' waarheid 9/11
--
Een
web van politiek bedrog
--
Kleptomanische
journalistiek
--
Wat
is men bereid te geloven?
--
Het
goede nieuws van de oorlog tegen Irak
--
De
verzwegen Nederlandse deelname aan de oorlog met Irak
--
Media
kloppen kwestie Iran op
--
Media
voeden War on Terror
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Geef
je mening:
ron - September 21, 2010 - 12:09 pm S., verlang je de Pravda?
S. - September 16, 2010 - 11:25 am Vrijheid van de pers is schadelijk voor de stabiliteit en de vrede, nationaal en internationaal. Nationaliseer de media!
mammeloe - September 12, 2010 - 11:36 am deze man lult uit zijn nek. Vroeger dachten mensen helemaal niet dat de aarde plat was.
Maarten - August 31, 2010 - 10:45 am Actuele kijkcijferjournalistiek in NL:
- Laura het zeilmeisje; - Ruben in Libië; - Joran de seriemoordenaar;
Heeft u gekeken?
Geen nieuws = goed nieuws. Nieuws= uitzondering. Het gaat dus goed zo lang nieuws = slecht.
pimpernel - August 31, 2010 - 09:06 am het Kapitalisme woekert verder
ron - August 30, 2010 - 09:51 pm En wat te denken van de vele pseudo-wetenschappelijke onderzoeken in Nederland van door belastinggeld gefinancierde organisaties (bv die van de Raad van Werken Inkomen, Divosa etc), slechts bedoeld om de geesten politiek rijp te maken.
Journalisten van (kwaliteits)kranten zoeken dat niet uit, knippen en plakken de persberichten en schrijven op basis daarvan in een uur een mooi artikel. Op tijd voor de deadline. Politici zoeken dat ook niet uit en nemen het voor lief omdat het politiek goed uitkomt. Maar wanneer je die rapporten bestudeerd en uitzoekt wat er werkelijk staat… Klopt er geen hout van! Bv de procedure of methode is gemanipuleerd etc.
.
Naar
boven
Naar
homepage
|