Ravagedigitaal 26 mei 2010ddPrint deze pagina  
 

Eerdere artikelen:

23-07-11
'Dylan is gek'
09-07-11
Rietveld studenten imponeren
28-06-11
De Navo-oorlog in Libië: desastreus, illegaal en mislukt
04-06-11
Geef games niet de schuld
21-05-11
Is cultureel verweer wenselijk?
04-05-11
Stenografen van de macht
17-04-11
Waar Abraham de mosterd haalt
01-04-11
Rust en frust langs de kust
04-03-11
ĎEvacuatieí Nederlander in LibiŽ verkiezingsstunt?
23-02-11
Dagen van dicatator Khadafi zijn geteld
22-02-11
Captain Beefheart / Don Van Vliet (1941-2010)
01-02-11
Afghanistan in gerommeld!
30-01-11
Beelden van bezetting
18-01-11
Goededag meneer Cohen
13-01-11
Britse agent was zes jaar activist
02-01-11
De oorsprong van de geitenneuker
28-12-10
Twitteren op de vulkaan
21-12-10
De wereld na WikiLeaks' Cablegate
08-12-10
Lennon komt weer tot leven
04-12-10
Elektroshock voor verwarde politici
30-11-10
Media dienen Wikileaks te wikken en wegen
23-11-10
Werkt Google voor jou of werk jij voor Google?
09-11-10
Versoepelde Tabakswet een nog groter gedrocht
28-10-10
Slagveld Uruzgan
21-10-10
Zoektocht naar ťchte hulp
05-10-10
Zwarte Blok slaat de plank mis
27-09-10
Een goed georganiseerde leugen
14-09-10
Geachte heer Hirsch Ballin,
02-09-10
Oorlog als er vrede dreigt
30-08-10
'Media leiden aan Ninja Turtle-syndroom'
24-08-10
Clash oude en nieuwe media
20-08-10
Wij zijn de (kwaliteits)media spuugzat!
12-08-10
Moratorium bepleit voor verarmd uranium
06-08-10
Censuur in Nederland
17-07-10
Het neoliberale drama
01-07-10
KirgiziŽ: Geschiedenis van identiteiten
15-06-10
Schreeuw om aandacht van een loyale ambtenaar
05-06-10
De prinsbedelaar en de kindermoordenaars
29-05-10
Beste STEMGERECHTIGDE
26-05-10
Tweeverdieners die erbij willen horen
15-05-10
Raad vertilt zich aan de hulp
24-04-10
Gastvrij Nederland anno 2010
31-03-10
Repressie neemt toe in Rusland
27-03-10
Het individu versus de staat
19-03-10
'Poetin stap op!'
05-03-10
Gooise carriŤrejagers veroveren
De Pijp
23-02-10
Afghanistan: Gemilitariseerde hulp verkeerd besteed
18-02-10
Politieke onrust duurt voort in OekraÔne
11-02-10
De opkomst van een gargantueske staatskleptocratie
30-01-10
Keizer zonder kleren
27-01-10
Hoge en lage cultuur revisited
22-01-10
WRR neemt hulp op de schop
16-01-10
De laatste utopie van het Vrije Westen
06-01-10
Zestig keer zestig is een uur
31-12-09
Verschuivende Verantwoordelijkheden
25-12-09
Credo van een geboren wereldverbeteraar
12-12-09
De puzzel van West Point
05-12-09
RedRat, terug van weggeweest
14-11-09
Oorlog op het Internet
05-11-09
Media laten Balkenende te gemakkelijk wegkomen
27-10-09
Politiek moet nog wennen aan het burgerinitiatief
18-10-09
Populair Gezelschapsspel
12-10-09
De Nobele Obama
11-10-09
De oorlog van 3 biljoen
01-10-09
Charimarktlectuur: Geen boodschap aan de crisis
26-09-09
Danziger Vrijhaven: Status Aparte
20-09-09
Den Haag fouilleert maar wat
15-09-09
Motief aanslag Karst T. ongewis
12-09-09
Singer legt de armen aan het financieel infuus
09-09-09
RID richt vizier weer op Amsterdamse krakers
04-09-09
60 Jaar NAVO: van defensie- naar interventiemacht
22-08-09
Gekmakende bureaucratie
19-08-09
Een Belgische droom
16-08-09
'Shelter skelter'
09-08-09
Schiphol brandt door
07-08-09
Voedselproductie voorname oorzaak klimaatverandering
20-07-09
Het keurige protest van de participatie-elite
15-07-09
Spirituele politiek
12-07-09
Simon op weg naar weg (on his way to away)
07-07-09
Prins heeft bij de bank een goddelijke taak
03-07-09
Weerbare moslims
30-06-09
Nederland verkwanselt openbaarheid
27-06-09
Veel vrouwen bij protesten in Iran
16-06-09
Toekomst Lissabonverdrag in handen Duits hof
11-06-09
Op weg naar een gezonde economie
05-06-09
Nieuwe strijd om het IJmeer
29-05-09
Heleen Mees, strijdster tegen het rijk der machtelozen
22-05-09
Vreemdelingenbeleid ItaliŽ verontrust
19-05-09
Kleine Geschiedenis van de Moraal
09-05-09
Bananenrepubliek Leiden
03-05-09
De Culturele Evolutie
30-04-09
Nationalist mag geen dierenvriend zijn
26-04-09
'Voer actie tegen ontwikkelingshulp'
23-04-09
Red de havenloodsen
18-04-09
RVF: Aanzetten tot stadsguerrilla
13-04-09
De keizer en de astroloog
10-04-09
Proces oorlogsmisdadiger Scheungraber
04-04-09
'Wereld van Obama niet kernwapenvrij'
31-03-09
'Dierenactivist is geen terrorist'
27-03-09
Het Europees mandaat van Els de Groen
24-03-09
Verheerlijking van de oorlog
20-03-09
Slimme energiemeter schendt privacy
17-03-09
Leven achter tralies
12-03-09
Het HCZ-gebouw zit al vol
08-03-09
Hond Vla luidde drama Vrankrijk in
05-03-09
Afscheid van een stadssjamaan
03-03-09
Stop gratis 'meidenprik'
02-03-09
Het spel om de knikkers
27-02-09
Krakers met groen-zwarte vingers
24-02-09
Pleidooi voor verzoening met Aboriginal-stam
21-02-09
Bedrijven in dienst van de IsraŽlische bezetter
17-02-09
Pessimist tegen wil en dank
10-02-09
Raad van State kraakt wetsvoorstel kraakverbod
07-02-09
Sublieme Digitale Sensatie
30-01-09
We beveiligen ons suf en schieten er niets mee op
27-01-09
Vrankrijk: Lichtpunt bij gedwongen sluiting
24-01-09
BelgiŽ voedt militaire industrie IsraŽl
20-01-09
Richtingenstrijd onder Obama voortgezet
18-01-09
Linkse kritiek op moslimfundamentalisme groeit
10-01-09
De Achterhuisdoctrine
05-01-09
Russisch gasconflict draait om meer dan dollars
04-01-09
Europa de straat op voor Palestijnse zaak


Archief 2008


Archief 2007

Archief augustus - december 2006


Archief januari - juli 2006

 

 

 


De Prendergast Road Kronieken is een humoristische roman met een duistere toon over herkenbare ontwikkelingen in de samenleving. "Als je in Engeland niet gelukkig bent, ben je mislukt, zo is de regel."


door
Marnix Verplancke


Hyperrealistisch, zo beschrijft Sarah May haar schrijfstijl, nog realistischer dan de realiteit dus, waarmee ze bedoelt dat ze de volumeknop een tikkeltje extra opendraait en het pijnlijke net dat ietsje pijnlijker wordt, het absurde een gradatie absurder.

Neem nu bijvoorbeeld de kleine Flo, een peuter nog en de dochter van Kate, de hoofdrolspeelster uit Mays roman die met een voltijdse baan, een man die het huishouden grotendeels aan zich voorbij laat gaan en twee kinderen die strijden om aandacht in onophoudelijke overdrive staat. Flo is een brave meid die niets liever doet dan lekker tukken in haar kinderstoel, waardoor ze niet merkt dat mama haar om de haverklap ergens vergeet, het kleine meisje helemaal alleen achterlatend op het trottoir.

"Dat is een van mijn favoriete scènes", lacht May, "maar het gebeurt ook werkelijk. Iedere zomer duikt er wel zo'n verhaal op, over een kind dat in zijn kinderstoeltje vergeten is op het dak van een auto, of in een tankstation langs de autosnelweg. Dat zegt veel over de manier waarop wij vandaag leven."

Die 'wij' zijn in dit geval de tweeverdieners met kinderen die in het zuiden van Londen de dagelijkse strijd tegen het bestaan aangaan en daarbij nét niet het onderspit delven. Het leven is er zo schandalig duur dat deeltijd werken uitgesloten is, wat het leven van vooral vrouwen herleidt tot een race van huis via de school of het dagverblijf van de kinderen naar het werk om daar uitgeput aan te komen en de hele dag op te zien tegen de rit huiswaarts een uur of acht later. En dat is nog maar het begin, want het hedendaagse leven zit vol sociale verplichtingen. Een mens wil immers niet armer of cultuurlozer lijken dan z'n buren.

Sarah May situeert haar bijtende sociale komedie De Prendergast Road Kronieken in de gelijknamige straat even ten zuiden van Greenwich Park in het district Lewisham, in een buurt die ze typisch noemt voor grote delen van Londen.

"De huizen werden er rond 1880 opgetrokken voor een nieuwe klasse van mensen", vertelt ze. "De lagere middenklasse die aan de spoorweg werkte, niveau conducteur laten we zeggen. In de jaren '50 van de vorige eeuw werden ze opgedeeld in kleine flats en kwamen er vooral Jama√Įcaanse immigranten wonen. De buurt rond Prendergast Road kleurde toen zwart. Vandaag zien we een opwaardering, waarbij die huizen weer tot eengezinswoningen omgevormd worden door de nieuwe middenklasse."

"In de jaren '80 kocht je daar voor een peulenschil een prachtig huis", zo vervolgt May. "Twintig jaar later heb je dat huis voor een smak geld verkocht aan de nieuwkomers die het helemaal lieten opknappen en er zorgvuldig op toezagen dat het er net zo ging uitzien als dat van de buren. Die mensen kochten geen huis, ze kochten een identiteit. Het is immers heel belangrijk net zo welgesteld en belangrijk te lijken als de anderen in de straat. De modale Brit is zich bijna absurd bewust van zijn sociale positie. Mensen hebben een idee waar ze zelf te plaatsen zijn in het sociale gebeuren en ze doen dan alles om de wereld duidelijk te maken wat die plaats is."

Het gekke is dat het in feite niet eens zo'n goede buurt is. Mensen worden er getreiterd door hangjongeren en de straat staat iedere avond van begin tot eind vol met een reusachtige file. Wegwezen, denkt de gemiddelde Nederlander dan.

May: "Londen is wat dat betreft een uitzonderlijke stad. Men wil er nu eenmaal in een huis wonen en niet in een flat, wat voor een stad met zoveel inwoners natuurlijk compleet belachelijk is. Maar in Londen beschouwt men flats als woningen voor de armen, sociale woningen bedoeld voor mislukkelingen. Nee, je wil midden in de stad wonen in een huis met een tuintje, alsof je in de voorstad woont. En dat zo'n huis dan afschuwelijk duur is, neem je op de koop toe, want aan de rand wonen en iedere dag naar het centrum pendelen is om gek van te worden. Dan zie je je gezin helemaal niet meer."

Klasse blijkt nog steeds van fundamenteel belang te zijn in de Britse samenleving.

"Als je de politici mag geloven leven we sinds Tony Blair in een klassenloze maatschappij. Het enige wat er gebeurd is, is een verschuiving van de aandacht van klasse naar ras. Door iets dood te zwijgen verdwijnt het niet. Het hele Britse bestaan draait nog steeds om klasseverschil. Dat geldt zeker voor mijn generatie, opgegroeid in het Thatcher-tijdperk van de jaren '80, ook al zijn we ons er niet altijd van bewust welke invloed dat heeft gehad. Wij zijn de kinderen van de vrije markt die veel grotere leningen konden afsluiten dan ooit tevoren. Waar het leven van onze ouders zich op een constant niveau had afgespeeld, klommen wij steeds hoger. Alleen vroegen we ons daarbij nooit af waar we naartoe klommen en voor wie we dat allemaal deden. Het is een lege queeste, doelloos en er niet op gericht jezelf te veranderen. Alleen je omgeving verandert."

Maar je wordt wel benijd door je buren natuurlijk.

"Wij Britten hebben een gekke obsessie met wat anderen over ons denken, veel erger dan andere Europeanen lijkt me. Dat heeft veel te maken met onze celebritycultuur. We kijken constant naar anderen en koesteren een persoonlijk oordeel over mensen die in feite gewoon vreemden voor ons zijn. Er wordt meer geschreven over wat de vrouw van een bekende voetballer draagt dan over de sportieve prestaties van haar man. Dat heeft tot een parano√Įde cultuur geleid waarbij we allemaal denken dat aangezien wij de anderen constant zitten te beloeren, zij dat wellicht ook doen met ons."

Een van uw personages beschrijft het als behoren tot een stam.

"Zeker, je moet bijvoorbeeld bepaalde zaken kopen om tot die stam toegelaten te worden, zoals ecologisch verantwoorde luiers, en dan wil je voor de dood niet gezien worden met een doos ordinaire Pampers in de koffer van je auto. Winkelen wordt in zo'n cultuur een helse bezigheid, want iedereen zit constant naar de inhoud van je winkelkarretje te gluren. En iedere keer betrap je jezelf op gedachten als: die boter is veel goedkoper dan deze, maar stel je voor dat iemand me ziet met die goedkope boter in mijn karretje, wat zullen ze dan wel niet van me denken? Een vol karretje uitladen aan de kassa wordt in die omstandigheden een daad van exhibitionisme."

Een van de plotlijnen van uw boek draait rond de schoolkeuze voor de kinderen. Kies de verkeerde school en ze kunnen het voor de rest van hun leven vergeten, zo lijkt het wel.

"Het probleem is dat er in Groot-Brittanni√ę vier soorten scholen bestaan. Er zijn priv√©-scholen die een lange geschiedenis hebben en die daardoor deel zijn gaan uitmaken van de identiteit van het land. Soms denkt er wel iemand dat ze beter afgeschaft zouden kunnen worden omdat ze zo'n anachronisme zijn, maar dat lukt nooit. Bovendien zou je problemen krijgen met Rusland, want alle Russische maffiabonzen sturen hun kinderen naar die scholen." (lacht).

"Daarnaast heb je de grammar schools, die heel sterk gericht zijn op kennis en de kinderen voorbereiden op hogere studies. Een derde soort onderwijs wordt geleverd door het openbare net dat zowel fantastische als ronduit verschrikkelijke scholen in de rangen telt. En dan heb je tenslotte nog de bijzonder nieuwe en wat mij betreft ook bijzonder verontrustende academies, een poging om het openbare net op een sinistere manier te privatiseren. Ze zijn door Labour ingevoerd en worden door de private sector uitgebaat. Iedereen kan een school overnemen. Je mag weigeren wie je wil, zowel op het vlak van de leerlingen als van de leerkrachten. Veel academies weigeren bijvoorbeeld leerkrachten die lid zijn van een vakbond. Als ouder heb je ook niemand om je toe te wenden als er klachten zijn, want de lokale autoriteiten hebben geen bevoegdheid over die scholen. En toch zijn ze heel populair. Zo populair zelfs dat steeds meer openbare scholen verkocht worden aan die sector. Het nefaste aan het Britse systeem is dat je op je elfde een keuze moet maken en dat je nadien niet meer kunt veranderen. Je zit eraan vast voor de rest van je leven. In feite hebben we dus een bar slecht onderwijssysteem, wat iedereen ook weet, maar niemand slaagt er blijkbaar in om er iets beters van te maken."

Heel veel van de problemen waarin uw personages verzeild raken worden veroorzaakt doordat iedereen een carrière wil en een gezin, en dat dit natuurlijk niet voor iedereen te combineren is.

"Inderdaad, want kinderen vragen tijd. Het probleem is echter dat de levensduur in Londen zo hoog is dat de beide ouders wel moeten werken. Anders komen ze gewoonweg niet rond. Thuisblijven voor de kinderen is gewoon geen optie. Maar daardoor valt je gezin natuurlijk ook beetje bij beetje uit elkaar, want kinderen hebben hun ouders nodig. Vrouwen van mijn generatie zijn de eersten wiens moeder uit werken ging. Ik herinner me nog goed hoe ik vanaf mijn elfde alleen naar huis ging na school. Enerzijds ben ik natuurlijk trots op mijn moeder dat ze een baan had, maar mijn emotionele herinnering aan mijn kindertijd is er toch vooral een van eenzaamheid. Wanneer je zo opgegroeid bent, wil je als moeder meer doen voor je kind. Je wil niet dat het jouw eenzaamheid van weleer voelt, maar tezelfdertijd wil je natuurlijk wel carrière maken. Het resultaat is een onmogelijke situatie waar je alleen maar ongelukkig van wordt."

En dat terwijl ons persoonlijk geluk vandaag de dag het belangrijkste van ons leven lijkt.

"Iedereen wil gelukkig zijn en denkt ook het recht te hebben op geluk. En als je niet gelukkig bent, ben je mislukt. Denk je dat de generatie van onze ouders gelukkig wou zijn? Om nog maar te spreken van onze grootouders? Zeker, de vrouwen waren toen niet ge√Įnteresseerd in geluk. Die brachten gewoon hun kinderen groot en waren al blij als er niet te veel stierven. Maar nu draait alles om dat geluk. Goh, denk je op een gegeven moment, ik ben niet gelukkig meer, dus ik ga bij hem weg. Misschien is geluk wel niet zo belangrijk. Het is iets onaantastbaars dat je op de gekste plaatsen kan overvallen. De zon schijnt op je hand en je bent tien seconden gelukkig. Mooi, maar moet je daarom je hele leven achter dat geluk aan hollen?"




Titel:
De Prendergast Road Kronieken

Auteur: Sarah May

Blz:
303

Prijs:
€ 19,95

ISBN:
9789056723224

Uitgever:
Signatuur


 

 

 

Dit interview verscheen eerst in 'Uitgelezen', de boekenbijlage van
De Morgen
.

 


- - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

Tony Blair - June 12, 2010 - 10:09 pm
als ik niet aan het (na)-denken was gezet was er allang een derde wereld-oorlog


de Tweeverdieners - June 12, 2010 - 04:15 pm
waarbij ?


S. - June 04, 2010 - 11:15 am
Ik heb geen medelijden met dit soort types. Vooral in de VK gaat het er om hoe je je eigen leven opbouwt en welke consequenties dat hebben. Carriere maken, prima, maar ga dan niet lopen zaniken dat je veel moet werken en nauwelijks tijd hebt voor je kinderen. Neem dan gewoon geen kinderen. En als je niet economisch kan winkelen omdat je bang bent dat men op je neer kijkt vanwege de inhoud van je winkelwagentje ben je in mijn ogen mentaal niet meer in staat om in een normale samenleving mee te draaien. Labour is natuurlijk ook allang geen links-socialistische partij meer, wolf-in-schaapskleren Tony Blair heeft dit in de jaren 90 kapotgemaakt als een ware opvolger van Thatcher. Groot-Brittanie heeft echt socialisme nodig als nooit tevoren.


Maarten - May 30, 2010 - 12:27 pm
Pas op voor het Angelsaksische model. "Hoe gaat het?" mag alleen beantwoord worden met "Goed." Het was immers geen oprechte-interesse-vraag.

Welke Hollandse wensdenker zal het desalniettemin voorstellen als bezuinigingsmaatregel: de volledige privatisering van onderwijs en zorg?


.


 

Naar boven

Naar homepage