 |
1Ravagedigitaal
29 november 2009dd Print
deze pagina  |
||
|
Een van de regisseurs op het IDFA maakte de opmerking dat tal van documentaires het publiek laten zien hoe de wereld uiteen aan het vallen is. In dit kader kan het IDFA beschouwd worden als barometer. Inderdaad zijn oorlog, honger, globalisering, technologische revolutie en de verwoesting van het milieu thema's die vaak langskomen in documentaires.
The End of the Line handelt over de uitroeiing van de blauwvintonijn. Zeebiologen betogen dat er een oorlog aan de gang is tussen de mensheid en de vissen, en dat de mens aan de winnende hand is. Over enkele decennia zouden de oceanen wel eens leeg gevist kunnen zijn. The Cove, de winnaar van de Publieksprijs, gaat over een stel activisten dat probeert de afslachting van duizenden dolfijnen in een Japanse kustplaats vast te leggen voor de wereld. In al deze films wordt de grenzeloze hebzucht van de mensheid in volle glorie getoond. Afgaande op de resultaten van de Publieksprijs vielen mensen ook massaal voor de feel good documentaire. In dit genre gaat het over het dagelijkse lief en leed tussen mensen. Het zijn vaak gevoelige en aangrijpende portretten, waar ook veel hoop zichtbaar wordt gemaakt. Afgezet tegen de documentaires waarin het wereldleed wordt getoond, gaapt hier een kloof. Naar welke wereld kijken we nu eigenlijk?
The Audition en Pianomania zijn films die het hart beroeren. The Audition toont een operazangwedstrijd voor jonge mensen, terwijl Pianomania over een geniale pianostemmer gaat die samen met de pianisten de perfecte toon probeert te vinden. Gelukkig hebben ook dergelijke prachtige documentaires een plaats gekregen op het festival.
Deze jaarlijkse treinrit wordt door circa 130 miljoen Chinezen gemaakt. De werkkrachten vormen de bron van het economische wonder van China, maar de sociale gevolgen van deze arbeidsmigratie zijn enorm. Het familieportret is schitterend gefilmd. Tegelijkertijd gaat het over meer dan een familie: de film geeft een scherpe blik op de verwoestende krachten van de economische globalisering, en de problemen rond arbeidsmigratie.
Opvallend op het IDFA waren de fraaie portretten van excentrieke mensen, kleurrijke figuren vastgelegd door vasthoudende documentairemakers. In The Invention of Dr Nakamats staat de bizarre en charmante Japanse uitvinder centraal. Nakamats, een vitale tachtiger, wil 144 jaar worden. Hij is in bezit van ruim 3000 patenten, en claimt binnenkort een middel tegen de Mexicaanse griep te kunnen presenteren. We Live in Public laat de opkomst en ondergang van internetgoeroe Josh Harris zien. Ver voordat de Nederlandse Big Brother op het toneel verscheen, maakte hij al hij al zijn eigen versie. Tientallen camera's filmden hem dag en nacht, waarna de man door het publieke leven kapot ging. Intrigerende conclusie van de documentaire is dat we dat nu allemaal via het internet en de mobiele telefonie zichtbaar zijn voor de hele wereld.
Ook hij ging ten onder aan dat publieke leven, en sloeg ervoor op de vlucht. Deze beroemdheid tegen wil en dank wenste niet langer de kwaadste man van de wereld te zijn. Na een lange zoektocht vonden de filmmakers Rebney, eenzaam, blind geworden en wonend op een berg. Deze ontmoeting was uiterst emotioneel, maar ook hoopvol. Het gaat gelukkig goed met hem. Door de wonderen van de mobiele telefonie konden de bezoekers na een vertoning vragen aan hem stellen. Ulrik van Tongeren
.
|
|
