London River van de Frans-Algerijnse regisseur Rachid Bouchareb is een kleine film over een delicaat onderwerp. De moeizame toenadering tussen een christelijke vrouw en een moslimvader staat centraal in deze stille en aangrijpende rolprent.

De gevolgen van de bomaanslag op 7 juli 2005 in Londen door moslimterroristen is waar het in London River om draait. De film toont de Britse moeder Elisabeth die vlak na de aanslag wanhopig op zoek gaat naar haar verdwenen dochter. Parallel daaraan zoekt de zwarte Franse vader Ousmane naar zijn zoon. De paden van beide ouders kruisen zich omdat de twee vermiste jonge mensen een relatie hadden en samen waren op de dag van de aanslag.

Toen begin dit jaar op het filmfestival Berlinale in Berlijn de film vertoond werd, waren sommige reacties van critici lauw. De rolprent werd politiek correct en te didactisch genoemd. Grote kracht van het intieme verhaal is juist dat het geen politiek correct geneuzel is geworden. Het handelt hier over herkenbare mensen met reële problemen. Angst voor vreemdelingen, angst voor terrorisme en vooroordelen tussen moslims en niet-moslims zijn onverminderd belangrijke en explosieve thema's.

De cultuurschok die de moeder doormaakt wanneer ze van het idyllische eiland Guernsey, waar ze boerin is, in de grotendeels door islamieten bewoonde wijk in Londen op zoek gaat naar haar dochter, is invoelbaar. Evenals de ongemakkelijke ontmoeting tussen de lange zwarte vader en de witte moeder. Subtiel wordt getoond hoe de band tussen beide ongeruste ouders langzaam groeit ten gevolge van het gedeelde leed en verdriet.

Hierbij worden grote woorden en uitdagende uitspraken geschuwd. Op een bepaald moment zegt Elisabeth wel iets over de Londense wijk, namelijk dat er veel moslims zijn. Elizabeth's onwetendheid over de multiculturele samenleving in dit metropool lijkt naïef, maar is ook aannemelijk. Alles in de film draait om de boodschap van wederzijds begrip en tolerantie. Dat is op dit moment zeker geen populaire boodschap, al helemaal niet in verband met moslimterrorisme.

De bedoeling van regisseur Bouchareb was om de twee tegenpolen samen te brengen. De patriottistische moeder die haar echtgenoot verloor in de Falklandoorlog tegenover de stille, waardige Franse vader van Afrikaanse afkomst. De regisseur geeft toe dat hij de film niet had kunnen maken zonder Brenda Blethyn als moeder. De actrice speelde eerder een vergelijkbare formidabele en aangrijpende rol in Secrets and Lies van Mike Leigh.

In London River is ze evenzeer groots. Met al haar tics en nerveuze motoriek als een verschrikt vogeltje speelt ze perfect de tomeloze wanhopige moeder. De Malinese acteur Sotigui Kouyaté als Ousmane is een fraai contrast. Deze 73-jarige met dreadlocks acteert in stilte en doet met zijn rijzige gestalte denken aan een oude vermolmde boom. Op papier lijkt het verhaal nogal braaf, maar beide acteurs brengen overtuigend en genuanceerd dit doelbewust klein gehouden verhaal tot leven.

Regisseur Bouchareb maakte in 2006 het fraaie Indigènes, over het lot van Noord-Afrikaanse soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was ook zeer actief als producent van films van andere Franse regisseurs zoals Bruno Dumont (Flandres). Bouchareb heeft het talent om lastige en politiek gevoelige onderwerpen realistisch en met gedrevenheid in beeld te brengen. Er zijn op dit moment in deze woelige tijd niet veel regisseurs die dat kunnen.

Ulrik van Tongeren

London River (Cinemien), vanaf 8 oktober in de bioscopen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Wat vind jij van deze film?

.

Naar boven

hghg