Een ideale plaats vinden om je kind groot te brengen, dat is het centrale thema van Away We Go. De Britse regisseur Sam Mendes maakte weliswaar een onevenwichtige maar hartverwarmende komedie.

Sam Mendes heeft interessante films gemaakt over de donkere kanten van de Amerikaanse samenleving. In 1999 debuteerde hij met American Beauty, een wrange film vol zwarte humor over het verschrikkelijke leven in een welvarende Amerikaanse buitenwijk.

Daarna volgden Road to Perdition (2002), een statig en afstandelijk gangsterdrama, Jarhead (2005) over de verschrikkingen van het soldatenleven, en Revolutionary Road (2008) waarin de op de klippen lopende relatie van een jong paar centraal staat.

Away We Go wijkt van zijn voorgaande rolprenten af door de lichtvoetige toon en de losse verteltrant. Het ongetrouwde stel Verona (Maya Rudolph) en Burt (John Krasinski), midden dertigers, zijn op zoek naar de ideale plek om hun ongeboren kind groot te brengen. Beide zijn onzeker over het aanstaande ouderschap en zijn op zoek naar een ideaal rolmodel. Daarvoor gaan ze op reis.

De film is opgezet als een roadmovie waarbij het stel kris kras door Amerika reist om langs te gaan bij familie en vrienden, van Arizona, Wisconsin, Florida tot Montreal. De eerste stop maken ze bij de ouders van Burt, gespeeld door Jeff Daniels en Catherine O'Hara. Onverantwoordelijke ouders zijn dat die op het punt staan te verhuizen naar Antwerpen, drie maanden voordat hun kleinkind geboren is.

De daaropvolgende stops van het jonge stel bij familie en vrienden, tonen disfunctionele gezinnen met de vreemdste ideeën over de opvoeding. Hier worden uitzinnige wijze levensstijlen opgedist. Maggie Gyllenhaal als aardse oermoeder speelt het meest opmerkelijke personage in de film. Het is aan het immense talent van de actrice te danken dat haar karikaturale personage onvergetelijk geworden is.

Het befaamde echtpaar Dave Eggers en Vendela Vida schreven het scenario voor de film. Voor dergelijke literaire zwaargewichten is het eigenlijk een betrekkelijk simpele vertelling geworden. Volgestouwd met zwaar aangezette karikaturen zijn alleen de hoofdpersonen Maya en Burt de enige 'normale' mensen in de vertelling. Het zijn intelligente en levendige jonge mensen met een humorvolle blik op het leven.

De film is vooral hartverwarmend en grappig wanneer Maya en Burt alleen in beeld zijn, zonder de min of meer komische ballast van de overige personages. Ook is de zelfgenoegzaamheid van het koppel bij tijd en wijle onuitstaanbaar. Het roept herinneringen op aan hippiefilms uit de jaren '60 en '70. Away We Go is dan ook een ware hippiefilm. Hippies waren altijd al op zoek naar de ideale plaats om te leven in een weinig perfecte wereld. 

Maya Rudolph en John Krasinski dragen de film en doen dat zeer overtuigend. De fraaie muziek en liedjes van de Britse muzikant Alexi Murdoch houden deze onevenwichtige film bij elkaar. Sam Mendes is een productief en ambitieus regisseur, want naast zijn filmcarrière is hij eveneens een befaamd theaterregisseur.

Engelsman Mendes wordt hier en daar in de Amerikaanse pers omschreven als iemand die de oceaan oversteekt om zijn karikaturale visie op de Amerikaanse samenleving neer te zetten. Daar zit wellicht een kern van waarheid in. Zijn films zijn ondanks de gebreken altijd het bekijken waard, en als vaardig regisseur van acteurs is zijn talent onomstreden.

Ulrik van Tongeren

Away We Go (A-film), vanaf 13 augustus in de bioscopen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Wat vind jij van deze film?

.

Naar boven

hghg