Nadat hij dakloos is geworden, komt Gary Toms in een nachtmerrie terecht. Op zijn weblog spuwt hij zijn gal tegen burgemeester Bloomberg over misbruik, drugs en verkrachting in de New Yorkse opvang.

door Gary Toms

Dit artikel zal u shockeren en misschien boos maken. Ik hoop het echt. Ik hoop dat mensen zo boos zullen zijn dat ze eindelijk wakker worden en zich realiseren dat burgemeester Michael Bloomberg, in zijn pogingen om New York City af te schilderen als de 'Stad van Smaragd', niet alleen het idee steunt om daklozen een enkele reis te verschaffen om van ze af te komen, maar dat hij flagrant bezig is gevaarlijke situaties en extreem ongezonde omstandigheden te negeren in het opvangsysteem van de stad. Dit is geen overdrijving. Dit is een feit gebaseerd op mijn afdaling in het daklozenschap!

Om de Beatles-klassieker Helter skelter uit te leggen, zei sir Paul McCartney ooit dat hij het symbool van een soort glijbaan gebruikte om het geluid van rock & roll te herstructureren. "Het kan beschreven worden als een rit van de top naar de bodem – de opkomst en ondergang van het Romeinse Rijk", zei McCartney.

Dak- en werkloos

Aldus begon mijn neergang in maart 2009. Ik werkte als schrijver op de redactie van Felony Magazine en als accountmanager bij een marketing bedrijf in Brooklyn, genaamd Max Advance. Op een dag, als donderslag bij heldere hemel, sloten allebei de bedrijven de deuren, zonder waarschuwing, en zat ik met de handen in het haar. Ik had zelfs geen tijd om ander werk te zoeken, voordat de bijltjes vielen. Ik kon geen aanspraak maken op een uitkering, omdat ik niet lang genoeg voor beide bedrijven heb gewerkt.

Ik probeerde hier en daar werk bijeen te schrapen, als journalist of anderszins, alleen maar om een dak boven 't hoofd te houden en eten op tafel, maar het economische klimaat stond dat niet toe. Mijn familie leeft in verschillende delen van het land, en heeft het ook behoorlijk zwaar. Dus was het geen optie om bij hen in te trekken, zelfs niet tijdelijk. Afgewezen en beschaamd werd ik per 10 juni van dit jaar op straat gezet, zonder uitzicht op werk, zonder geld en zonder hoop.

Metro

De meeste nachten liep ik van de ene kant van Manhattan naar de andere, of reed ik op de A- of E-treinen heen en weer. Te lang op één plaats blijven hangen is als je op straat leeft gevaarlijk, dus moest ik blijven bewegen. Ik had al verhalen gehoord over de daklozenopvang, dus was ik niet te happig om die op te zoeken voor hulp. Aldus probeerde ik de nacht door te brengen in donkere hoekjes van gebouwen, met name rond 34th Street en Penn Station.

Hier begon de hellerit... en hier zag ik het slechtste in de mens. In één geval was een Port Authority (PA) agent, van Aziatische afkomst, bezig een fragiel zwart vrouwtje van nog geen 50 kilo, doorweekt en duidelijk mentaal ziek, verrot te schelden en te bedreigen. "Maak de fuck dat je weg komt of ik zet m'n voet in je reet", zei de agent, terwijl het vrouwtje heen en weer draalde, onbegrijpelijke taal mompelend.

De vrouw bood geen enkel verzet en zocht een uitgang. De agent, duidelijk ontevreden over haar vorderingen, begon haar letterlijk te stalken. Meest alarmerend was dat hij handschoenen aantrok en provocerend in zijn vuisten begon te slaan terwijl hij haar volgde naar een meer afgelegen deel van het station. Ik weet niet wat daarna is gebeurd.

Een ander incident betrof agenten die zich over slapende zwervers bogen en schopten om ze wakker te maken. Sommigen werden beet gepakt, tegen de muur geduwd en gesommeerd het station te verlaten. Bij herhaling passeerde ik zo'n groep PA-agenten die me taxeerden als dakloos zijnde, dankzij mijn knapzak en reistassen, waarna ze mij aanstaarden alsof ik een stuk stront was.

Geen 'hoe gaat het, meneer?' of wat dan ook in de zin van beleefde omgang, maar 'waar kijk je naar, eikel? Doorlopen!' Ik kon slechts lachen en weglopen. Nou begrijp ik best dat de PA-politie gewoon hun werk moet doen, maar ik begrijp niet waarom mensen met een verstandelijke beperking, of mensen zoals ik, die niemand lastig vallen, zo hardvochtig behandeld worden, alsof we minder zijn dan menselijk.

The Open Door

Na een aantal dagen besloot ik toch maar de opvang op te zoeken, aangezien vermoeidheid en honger hun tol begonnen te eisen. Afgemat kwam ik aan bij 41th Street en Ninth Avenue. De instantie heet
The Open Door en de rij verwarde en verdwaalde mensen, bestaande uit legerveteranen, hele jonge moeders en mensen onlangs ontslagen uit de gevangenis of de afkick-kliniek, leek eindeloos.

Mij werd verteld dat deze rij wachtenden voor het avondeten was, en dat daarna iedereen weer in de rij kon gaan staan voor een slaapplek. Geen garantie op een bed. De enige garantie was dat de 'bed-rij' zo'n drie à vier keer langer zou zijn dan de 'eet-rij'. Dat is wat de oudgedienden me vertelden.

The Open Door

Ik zette me neer op de grond en zag hoe jonge moeders hun baby's voedden. Ouwe kerels knikkebolden alsof ze onder invloed waren van drugs, terwijl anderen probeerden om losse sigaretten te verkopen voor 50 cent per stuk. Getatoeëerde bendeleden stonden onbeschaamd drugs te verkopen, met politieauto's in de buurt.

Toekijken hoe zij een scala aan drugs verkochten was tot daaraan toe, maar toen de klanten gingen gebruiken voor de ogen van kleine kinderen, had ik het wel gehad. Ik bedekte mijn neus, en een bendelid was beledigd. "Wat? Heb je een probleem, bitch? Heb jij een fucking probleem", schreeuwde hij. "Jawel. Je moet die troep ergens anders gaan roken, dan bij die kinderen", antwoordde ik. Zijn maat kwam erbij. "Mijn fout, jong" en ze liepen weg.

Er was geen bewakingsdienst in de buurt. Ik vroeg aan een man met een veteranenpet van de VS-marine die naast me zat hoe dat zat. Hij gaf aan dat er nooit sprake is van veiligheid voor het gebouw. "De bewakers zitten altijd binnen. Als je de waarheid wilt weten, ze beschermen niemand en kunnen niemand beschermen", vertelde hij.

"Zie je die zwangere vrouw daar? Iemand in de opvang heeft haar verkracht. Dat soort dingen gebeuren de hele tijd op dit soort plaatsen. Ik heb het gezien en ik word er ziek van. Jonge meisjes raken zwanger omdat ze verkracht worden", zo vervolgde de veteraan zijn verhaal. Een 38-jarige vrouw, die 'Cheena' genoemd wil worden, blies sigarettenrook uit en knikte vol afkeer en instemming.

"D'r zitten hier heel wat verknipte en doorgedraaide figuren tussen. Je hebt veroordeelde moordenaars, bendeleden, gestoorden, verkrachters en pedofielen gemengd met de rest van de bevolking. Dat is een recept voor een ramp", zei de man die ik omgedoopt had tot 'Ouwe Marine'. "Door hetgeen ze te zien krijgen en wat ze kan overkomen is deze opvang de slechtste locatie voor kinderen. Daarom willen mensen hier niet eens naartoe komen, blijven liever op straat rondhangen of in de metro."

Op dit punt aangekomen keerde het bendelid terug en begon me aan te staren. Ouwe Marine fluisterde me toe: "Oppassen, jongeman. Twee weken terug drong iemand bij hem voor in de eet-rij en hij gebruikte zo'n metalen vuilnisbak om hem op de kop te slaan. Zo'n gat in z’n kop! Hij had veertig hechtingen nodig om de wond te dichten. Echt waar, man. De opvang is een gevaarlijke plaats. Mensen hebben geen idee."

Het bendelid kwam onze kant op en stootte mij opzettelijk aan. Met 34 jaar ervaring in de Chinese gevechtskunsten, zei ik zonder aarzeling: "Raak me nog 's aan en je eindigt in het mortuarium." Hij haalde z'n mobiele telefoon tevoorschijn, waarna iemand in de rij zei: "Oh shit! Daar gaan we!" Op dat moment realiseerde ik me dat het vreselijk smakeloze blikvoer in dieetporties het niet waard was om voor te sterven, laat staan een bed. Ik vertrok uit The Open Door om niet terug te keren.

Bellevue Men's Shelter

Ik bracht nog een aantal nachten door in de metro voordat ik eindigde bij de 30th Street mannenopvang Bellevue Men's Shelter, op 29th Street en First Avenue. Niet verbazingwekkend dat deze instantie vroeger diende als het Bellevue psychiatrisch ziekenhuis. Alles van de registratie tot de administratie was een totaal zootje, en mensen moesten vaak 10 tot 12 uur wachten, bijeen geperst in een kleine kamer gevuld met de stank van slechte hygiëne en urine, om administratief verwerkt te worden of een bed voor de nacht te krijgen.

Bellevue Men's Shelter

Hier ontmoette ik 'Eric', een 21-jarige witte man en bijzonder begaafde tekenaar afkomstig van buiten de stad. Hij worstelde met misbruik van verdovende middelen. "Ik kwam uit een goede familie. Mijn ouders zijn prima welgesteld en hebben me alle liefde gegeven. Hoe ik aan de drugs raakte en hier terecht kwam, ik weet het gewoon niet", zei hij. In een poging zichzelf op te rapen, wil hij regelmatig bijeenkomsten van de Anonieme Alcoholisten gaan bezoeken.

'Joey' (43) is een Italiaanse bouwvakker en gerespecteerd leider binnen één van de grootste vakbonden van de staat. Zijn manier van praten doet denken alsof hij zo uit de televisieserie The Sopranos is komen lopen. Zijn vrouw, aan wie hij consistent refereerde als 'De Kut', had hem laten arresteren en verbannen uit hun huis nadat hij in een dronken bui had geprobeerd haar minnaar, al 23 jaar agent van de New York Police Department, aan te vallen met een machete.

"Die stomme trut! Zij en die motherfucker eten mijn eten en hebben seks in mijn bed... in een huis waar ik nog steeds de fucking hypotheek voor afbetaal. De trut laat me niet eens omgaan met mijn 16-jarige dochter! Het is fucking vaderdag, jezusnogantoe", schreeuwde hij. Ook hij wilde afkicken, om in staat te zijn wat waardevolle tijd met z'n dochter door te brengen en werk te vinden op regelmatige basis.

Als elektricien is 'Black' (28) overgekomen van het eiland Jamaica. Nadat het werk op zijn gebied was opgedroogd, deed hij wat aan pornowerk. "Ik heb genoeg geld verdiend om mijn lidmaatschap van de vakbond van elektriciens te betalen. Ik heb zo'n vijf films gedaan, $500 à $600 per keer, met een paar van de lekkerste vrouwelijke sterren in de biz. Ik neukte die teven niet rauw, hoor. Ik hou van neuken, maar ik ben niet stom", zei hij. "Ze bellen me de komende weken wel voor wat elektricien's werk, en dan ga ik weg uit die porno biz." Een aantal mannen vroegen na hoe ze aan zo'n aanbieding konden komen, waarna Black ze aan een adres en contactpersoon hielp.

'Jim' (51) is een voormalig belegger die alles heeft verloren tijdens de Wall Street lawine van AIG, Merrill Lynch en Bear-Sterns. Krampachtig zijn tassen vasthoudend, keek hij nerveus rond in de ruimte gevuld met zwarte en Latijnse mannen. Iemand had z'n kastje opengebroken tijdens een overnachting en zijn portemonnee gestolen.

Zijn goedgekapte Bob Costas-verschijning bracht me compleet van m'n stuk, omdat hij totaal niet voldeed aan de beschrijving van de typische dakloze. Maar ja, ik ook niet. Het hoofd van de beveiliging gaf aan dat ze alles uit de kast zouden trekken om zijn bezit terug te vinden. Jim, duidelijk te gefrustreerd om nog te spreken, rolde zijn drie koffers de voordeur uit en verdween, terwijl het hoofd en leden van zijn lijfwachten herhaaldelijk grappen maakten over de situatie en hem voor gek zetten.

The Bloods

'T-Rex' (25) is voormalig lid van de bende 'The Bloods'. Je kon wel zeggen dat hij erin geboren was, aangezien zijn vader een bekend lid was en zijn moeder trouw had gezworen aan 'The Latin Kings'. He probeerde wanhopig zijn leven om te gooien door zich op te geven bij het Doe Fund Inc.'s 'Klaar, Bereid en Bekwaam' training- en arbeidsprogramma. De sociaal werkers van de opvang voorzagen in verwijzingen naar het programma, als ze er zin in hadden. T-Rex had de bende verlaten na een dochtertje te hebben verwekt. Hij verwachtte zijn tweede kind binnenkort. Alzo wilde hij zich herenigen met de moeder van zijn kinderen en te voorzien in een liefdevolle veilige en stabiele omgeving voor zijn familie.

Afstotelijk

Uiteindelijk kreeg ik een unieke band met sommigen mannen in de opvang en door hen, zowel als van de gefrustreerde en vast aangestelde administratie van de opvang, kwam ik er achter dat veel van de opvang in New York City net zo afstotelijk is als de 30th Street opvang: van de beschimmelde met uitwerpselen besmeerde douchegordijnen en de slijmerige, bacterierijke douchevloeren... tot het ongevoelige, onbeschofte en vooringenomen bewakingspersoneel.

Eerlijk gezegd, de bewakers bevinden zich in geen positie om wie dan ook te veroordelen; niet zolang ze openlijk het woord nikker gebruiken en seks hebben met vrouwelijke bewakers en bewoners van de opvang. Ik zag letterlijk dat de bewakers aan de borsten, de kont en het kruis kwamen van de vrouwelijke bewakers.

Nu, laat me benadrukken dat sommige van die bewakers begrepen dat ze slechts één loonstrookje af waren om in onze positie terecht te komen en dan ook sympathiseerden met ons, maar de meeste van die nep-agenten deden alsof ze in elk opzicht beter waren dan elke dakloze die ze tegen kwamen, inclusief mijzelf. Ik vermoed dat ze wel spijt zullen krijgen hoe ze anderen en mij hebben behandeld, nadat dit stuk gepubliceerd is. Fuck them!

Door alles heen, vocht ik constant om niet gek te worden. De talloze beperkingen die je worden opgelegd, zoals het niet mogen gebruiken van stopcontacten en elektrische apparaten - zelfs geen radiootje of mini-tv -, de avondklok om 10 uur, creëerde een soort gevangenissfeer. Geharde criminelen, moordenaars, gang bangers en mentaal onstabielen waren snel geprovoceerd als je maar even verkeerd naar ze keek.

Deze explosieve cocktail was al erg genoeg, maar wat de situatie nog erger maakte was dat de innerlijke demonen bezig waren mijn zelfvertrouwen en vertrouwen in God aan te vreten en te verteren. Vaak verschenen ze 's nachts om me te martelen: 'Je bent een zielige, waardeloze eikel! Nou én dat je honderden mensen hebt geholpen met je nieuwsverhalen en stukken! Nou én dat je aanbevelingen hebt ontvangen voor journalistiek en gemeenschapswerk van een aantal van de meest prominente overheidsdienaars in het land! Kijk nou 's naar jezelf! Je bent een fucking loser! Sommige van je beste vrienden hebben je in de steek gelaten omdat ze zich voor je schaamden. Geen vrouw wil nog zo'n dakloze, trieste, failliete figuur!'

Maar ik kon me vastklampen aan het idee dat ik hiermee wel een serieus verhaal te vertellen heb dat duizenden, misschien wel miljoenen mensen willen horen, als ik eenmaal uit Bellevue, of zoals ik het noem Hellview, wegkom. Terwijl ik dit stuk plaats, hoop ik dat dit het geval is.

Na veel getalm en weerstand, registreerde ik me voor de bijstand. Zij gaven aan dat ze fatsoenlijke behuizing voor me konden vinden via de New York Huisvesting Autoriteit, maar dat was niet gegarandeerd. Er is een lange groeiende wachtlijst en vrijgezelle 'onbehuisde' mannen worden niet beschouwd als prioriteit. Ik betwijfel of ze haast gaan maken iets voor me te vinden zodra dit stuk op internet verschijnt. Jammer dan.

Michael Bloomberg

Ik haat het me te moeten registreren want ik werk liever en ik bid dat ik de gelegenheid krijg om mijn carrière voort te zetten in de journalistiek of als scriptschrijver. Ik wil geen publieke bijstand en verzanden in die helse tredmolen. Het grootste deel van mijn leven ben ik verdienstelijk arbeidzaam geweest en het voelt alsof ik een grote stap achteruit heb gezet, voor een man achterin de veertig.

Bloomberg

Een werknemer van de Jamaica (Queens) sociale dienst plaatste alles in perspectief voor mij, nadat ze erachter kwam dat ik journalist en schrijver ben. "Dit is slechts tijdelijk, jongeman. Ik denk dat God wil dat je hier doorheen gaat. Wie meer geschikt om hierover te schrijven dan een journalist? Je bent door het opvang en bijstandssyteem gegaan, en je hebt een berg aan bewijzen. Het publiek moet weten dat deze dingen gebeuren, en het gebeurt in de faciliteiten over het hele land. In New York heeft de sociale dienst een crisispunt bereikt, en de handen van ons werknemers zijn gebonden", zei ze.

"We willen zo veel meer doen voor deze mensen, maar het systeem staat het niet toe. Misbruik tiert welig in de opvang. Ik hoor dit soort horrorverhalen elke dag. Mensen zijn niet veilig! Burgemeester Bloomberg doet alsof er niets aan de hand is, maar feitelijk moeten hij en zijn mensen optreden, ophouden de rijken te bedienen en beginnen de behoeftigen te helpen. Daklozen een enkele reis verschaffen is écht geen oplossing", verklaarde ze overtuigd.

"Ik verwacht niet dat hij het hele opvangsysteem kan repareren, maar ik verwacht wel dat hij manieren vindt om het te verbeteren, zodat mensen en families zich veilig kunnen voelen en het op zullen zoeken als ze nergens anders terecht kunnen. Denk eens aan alle jonge alleenstaande moeders die op straat leven, omdat ze de opvang vrezen! Met God's wil zal jouw verhaal de ogen van de burgemeester doen openen, dingen in beweging brengen en serieuze veranderingen doorvoeren."

Ik begin aan mijn zevende week van deze beproeving, en ik heb geen idee welk lot me te wachten staat in de komende dagen, weken en maanden. Ik zit niet langer in Hellview, maar  wel nog steeds in een New Yorkse opvang. De beperkingen, zowel als de ezelachtige programma's die je moet doorlopen om aanspraak te maken op en je uitkering van de sociale dienst te behouden, hebben aanzienlijke gevolgen voor mijn vermogen om te schrijven en mensen te ontmoeten die mij en mijn carrière verder kunnen helpen.

Wat ik wél weet is dat het een eenzame strijd is om weer aan het werk te komen, binnen of buiten mijn gewezen professie, en een eigen stekkie te hervinden, een gevoel van rust. Dat gezegd hebbende wil ik mijn afsluitende verklaring richten aan burgemeester Bloomberg en de leden van zijn gevoelloze, veronachtzaamde en weldoorvoede college.

Metro

Meneer de burgemeester, in veel opzichten bent u goed geweest voor New York City. U bent nu uit op een derde ambtstermijn, en alhoewel u erin bent geslaagd een behoorlijke achterban te behouden binnen en buiten de stad, is nu het moment om van je reet te komen en aan te tonen dat u de burgervader bent van alle mensen en niet slechts voor het bevoorrechte deel. Je kunt niet beweren dat je goed doet voor de stad New York en alle New Yorkers als er mensen zijn – in het bijzonder moeders met kleine kinderen – die moeten leven tussen de junks... en verkracht worden en bezwangerd raken in uw opvanghuizen.

Stop het gelul! U bent een sterke vent, meneer de burgemeester, maar ik betwijfel serieus of u het leven zou verdragen op de straat, in de opvang of in de metro voor meerdere nachten. Sterker nog, ik daag u publiekelijk uit om drie dagen door te brengen in de opvang, zonder speciale behandeling of hulp van uw staf, opdat u een volledig begrip kweekt voor wat wanhoop en dakloos zijn werkelijk betekenen. Heeft u de ballen van een miljoen om dit te doen? Het is de hel en dat is geen grapje, meneer de burgemeester. Neem dat maar aan van iemand die recentelijk is aangeschoven bij de daklozenpopulatie in Bloom-City.

Dit artikel werd oorspronkelijk geplaatst op de website 'From the G-Man' op 7 augustus 2009.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

ab - March 29, 2010 - 12:15 pm
het eerste artikel dat ik van begin tot einde helemaal heb gelezen, helaas zullen diegene voor wie het werkelijk bestemt is
het "bericht" niet zien.
En 3 dagen dakloos is niet genoeg om af te dalenop dat niveau om te begrijpen dat vaak anderen de verantwoordelijke zijn om in die misere te geraken, maar het is goed om het meegemaakt te hebben. het zou een goed onderwijs zijn voor vele onder ons en als we ons tussen de rijken of midde klasse begeven zijn zij niet erger en hun geweten sussen met de gedachten "ik geef ieder jaar voor afrika" of "mijn werk is het bewijs dat ik een goed mens ben". ik geloof niet meer in woorden. het goed voor hebben met de mensen om je heen is misschien een goede stap voor iedereen.

. - November 12, 2009 - 02:28 am
.

S. - September 06, 2009 - 07:38 pm
Rex, als je niks boeiends te melden hebt, hou je bek dan gewoon.

Bijzonder goed stuk, hier moeten meer mensen van weten.

Rex - August 18, 2009 - 06:14 pm
saai verhaal

john - August 17, 2009 - 02:24 pm
Indrukwekkend en aangrijpend stuk!

bloods - August 16, 2009 - 09:16 pm
de foto met onderschrift "bloods" klopt niet
moet crips zijn :

http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloods
http://nl.wikipedia.org/wiki/Crips

.

Naar boven

hghg