1ddRavagedigitaal 17 maart 2009dPrint deze pagina

Eerdere artikelen:

23-07-11
'Dylan is gek'
09-07-11
Rietveld studenten imponeren
28-06-11
De Navo-oorlog in Libië: desastreus, illegaal en mislukt
04-06-11
Geef games niet de schuld
21-05-11
Is cultureel verweer wenselijk?
04-05-11
Stenografen van de macht
17-04-11
Waar Abraham de mosterd haalt
01-04-11
Rust en frust langs de kust
04-03-11
‘Evacuatie’ Nederlander in Libië verkiezingsstunt?
23-02-11
Dagen van dicatator Khadafi zijn geteld
22-02-11
Captain Beefheart / Don Van Vliet (1941-2010)
01-02-11
Afghanistan in gerommeld!
30-01-11
Beelden van bezetting
18-01-11
Goededag meneer Cohen
13-01-11
Britse agent was zes jaar activist
02-01-11
De oorsprong van de geitenneuker
28-12-10
Twitteren op de vulkaan
21-12-10
De wereld na WikiLeaks' Cablegate
08-12-10
Lennon komt weer tot leven
04-12-10
Elektroshock voor verwarde politici
30-11-10
Media dienen Wikileaks te wikken en wegen
23-11-10
Werkt Google voor jou of werk jij voor Google?
09-11-10
Versoepelde Tabakswet een nog groter gedrocht
28-10-10
Slagveld Uruzgan
21-10-10
Zoektocht naar échte hulp
05-10-10
Zwarte Blok slaat de plank mis
27-09-10
Een goed georganiseerde leugen
14-09-10
Geachte heer Hirsch Ballin,
02-09-10
Oorlog als er vrede dreigt
30-08-10
'Media leiden aan Ninja Turtle-syndroom'
24-08-10
Clash oude en nieuwe media
20-08-10
Wij zijn de (kwaliteits)media spuugzat!
12-08-10
Moratorium bepleit voor verarmd uranium
06-08-10
Censuur in Nederland
17-07-10
Het neoliberale drama
01-07-10
Kirgizië: Geschiedenis van identiteiten
15-06-10
Schreeuw om aandacht van een loyale ambtenaar
05-06-10
De prinsbedelaar en de kindermoordenaars
29-05-10
Beste STEMGERECHTIGDE
26-05-10
Tweeverdieners die erbij willen horen
15-05-10
Raad vertilt zich aan de hulp
24-04-10
Gastvrij Nederland anno 2010
31-03-10
Repressie neemt toe in Rusland
27-03-10
Het individu versus de staat
19-03-10
'Poetin stap op!'
05-03-10
Gooise carrièrejagers veroveren
De Pijp
23-02-10
Afghanistan: Gemilitariseerde hulp verkeerd besteed
18-02-10
Politieke onrust duurt voort in Oekraïne
11-02-10
De opkomst van een gargantueske staatskleptocratie
30-01-10
Keizer zonder kleren
27-01-10
Hoge en lage cultuur revisited
22-01-10
WRR neemt hulp op de schop
16-01-10
De laatste utopie van het Vrije Westen
06-01-10
Zestig keer zestig is een uur
31-12-09
Verschuivende Verantwoordelijkheden
25-12-09
Credo van een geboren wereldverbeteraar
12-12-09
De puzzel van West Point
05-12-09
RedRat, terug van weggeweest
14-11-09
Oorlog op het Internet
05-11-09
Media laten Balkenende te gemakkelijk wegkomen
27-10-09
Politiek moet nog wennen aan het burgerinitiatief
18-10-09
Populair Gezelschapsspel
12-10-09
De Nobele Obama
11-10-09
De oorlog van 3 biljoen
01-10-09
Charimarktlectuur: Geen boodschap aan de crisis
26-09-09
Danziger Vrijhaven: Status Aparte
20-09-09
Den Haag fouilleert maar wat
15-09-09
Motief aanslag Karst T. ongewis
12-09-09
Singer legt de armen aan het financieel infuus
09-09-09
RID richt vizier weer op Amsterdamse krakers
04-09-09
60 Jaar NAVO: van defensie- naar interventiemacht
22-08-09
Gekmakende bureaucratie
19-08-09
Een Belgische droom
16-08-09
'Shelter skelter'
09-08-09
Schiphol brandt door
07-08-09
Voedselproductie voorname oorzaak klimaatverandering
20-07-09
Het keurige protest van de participatie-elite
15-07-09
Spirituele politiek
12-07-09
Simon op weg naar weg (on his way to away)
07-07-09
Prins heeft bij de bank een goddelijke taak
03-07-09
Weerbare moslims
30-06-09
Nederland verkwanselt openbaarheid
27-06-09
Veel vrouwen bij protesten in Iran
16-06-09
Toekomst Lissabonverdrag in handen Duits hof
11-06-09
Op weg naar een gezonde economie
05-06-09
Nieuwe strijd om het IJmeer
29-05-09
Heleen Mees, strijdster tegen het rijk der machtelozen
22-05-09
Vreemdelingenbeleid Italië verontrust
19-05-09
Kleine Geschiedenis van de Moraal
09-05-09
Bananenrepubliek Leiden
03-05-09
De Culturele Evolutie
30-04-09
Nationalist mag geen dierenvriend zijn
26-04-09
'Voer actie tegen ontwikkelingshulp'
23-04-09
Red de havenloodsen
18-04-09
RVF: Aanzetten tot stadsguerrilla
13-04-09
De keizer en de astroloog
10-04-09
Proces oorlogsmisdadiger Scheungraber
04-04-09
'Wereld van Obama niet kernwapenvrij'
31-03-09
'Dierenactivist is geen terrorist'
27-03-09
Het Europees mandaat van Els de Groen
24-03-09
Verheerlijking van de oorlog
20-03-09
Slimme energiemeter schendt privacy
17-03-09
Leven achter tralies
12-03-09
Het HCZ-gebouw zit al vol
08-03-09
Hond Vla luidde drama Vrankrijk in
05-03-09
Afscheid van een stadssjamaan
03-03-09
Stop gratis 'meidenprik'
02-03-09
Het spel om de knikkers
27-02-09
Krakers met groen-zwarte vingers
24-02-09
Pleidooi voor verzoening met Aboriginal-stam
21-02-09
Bedrijven in dienst van de Israëlische bezetter
17-02-09
Pessimist tegen wil en dank
10-02-09
Raad van State kraakt wetsvoorstel kraakverbod
07-02-09
Sublieme Digitale Sensatie
30-01-09
We beveiligen ons suf en schieten er niets mee op
27-01-09
Vrankrijk: Lichtpunt bij gedwongen sluiting
24-01-09
België voedt militaire industrie Israël
20-01-09
Richtingenstrijd onder Obama voortgezet
18-01-09
Linkse kritiek op moslimfundamentalisme groeit
10-01-09
De Achterhuisdoctrine
05-01-09
Russisch gasconflict draait om meer dan dollars
04-01-09
Europa de straat op voor Palestijnse zaak


Archief 2008


Archief 2007

Archief augustus - december 2006


Archief januari - juli 2006

Politieke gevangenen, als gezworen vijanden van de paramilitairen en van de gevangenisleiding als vertegenwoordigers van de Colombiaanse staat, hebben het zwaar te verduren in de gevangenissen.

door Moritz Tenthoff

Colombia is een land dat al meer dan 60 jaar gebukt gaat onder een gewapend conflict, veroorzaakt door diepe economische, sociale en politieke ongelijkheden. De kritiek van de politieke oppositie op het huidige economische model, dat is gericht op de wereldmarkt en de interesses van een kleine elite, vormen een direct obstakel voor nationale en economische belangen.

De ongewapende politieke oppositie is om die reden door militaire dan wel paramilitaire structuren in de afgelopen zestig jaar door de opeenvolgende regeringen op systematische wijze vervolgd en vernietigd. Tot de slachtoffers van de door mensenrechtenorganisaties genoemde 'politieke genocide' uit de jaren '80 en '90, behoren onder andere de vakbonden met bijna 2.700 leden die zijn vermoord in de afgelopen tien jaar en leden van de politieke partij Unión Patriotica, die ontstond in 1985 en waarvan sindsdien rond de 6.000 leden zijn vermoord.

Tegelijkertijd zijn er sinds 1997 volgens de Colombiaanse mensenrechtenorganisatie Codhes rond de 4 miljoen mensen intern ontheemd geraakt. Volgens een hoorzitting van het Permanent Volkstribunaal over het thema in 2008 in Medellín zijn op zijn minst 30.000 personen verdwenen onder opeenvolgende regeringen in de afgelopen vier decennia. De Nationale Commissie van Reconciliatie en Genoegdoening meldt dat sinds de jaren '80 minstens 70.000 mensen door paramilitairen zijn gedood.

Vieze oorlog

Onder nationale en internationale druk heeft de huidige regering van president Uribe de 'vieze oorlog', waaronder paramilitair geweld, gedeeltelijk moeten afzweren en nieuwe strategieën moeten zoeken om haar economische en politieke belangen te verdedigen.

Buitenrechtelijke executies door het Colombiaanse leger, waarin burgers vermoord en als guerrilleros worden gepresenteerd, zijn sinds de officiële demobilisatie van de paramilitaire structuren begin 2006 exponentieel toegenomen, en omvatten volgens de Coordinación Colombia Europa Estados Unidos (CCEEU) tussen januari 2007 en juli 2008 in ieder geval 535 personen.

Tegelijkertijd zijn het aantal juridische processen, massale arrestaties op het platteland en illegale detenties (zonder arrestatiebevel of zonder dat iemand op heterdaad betrapt wordt) van de politieke oppositie explosief toegenomen onder de twee opeenvolgende regeringen van Uribe. De regering Uribe arresteerde in de eerste twee jaar van haar kabinet met massa-arrestaties meer dan 6.000 mensen.

In 2007 en 2008 waren onder andere de directie van de nationale vakbond USO, de president van de mijnbouworganisatie van het departement Bolivar, inheemse leiders van het Cauca departement en de gehele leiding van een van de belangrijkste boerenorganisaties van het land, de Asociacion Campesina del Valle del Cimitare (ACVC), slachtoffer van valse beschuldigingen en juridische processen.

De regering gebruikt hierbij op systematische wijze de retoriek, dat elke politieke oppositie verbonden zou zijn aan 'terroristische structuren', een discours dat de nationale pers gretig overneemt.

Gevangenissen vol

De 141 gevangenissen die Colombia rijk is lopen onder andere als gevolg van de politieke vervolging en criminalisering van de oppositie de afgelopen decennia structureel over. In 1998 sprak het Colombiaanse hooggerechtshof een vonnis uit tegenover de Colombiaanse staat vanwege de inconstitutionele situatie in de gevangenissen, in eerste instantie veroorzaakt door de overpopulatie.

Ondanks een toename van het aantal gevangenisplaatsen door de bouw van onder andere elf nieuwe gevangenissen, over het hele land verspreid, is de situatie niet veranderd. In de afgelopen tien jaar is volgens cijfers van het Nationale Instituut voor Gevangenissen en Penitentiaire Inrichtingen (INPEC) de gevangenispopulatie van 33.119 verdubbeld tot 68.994 gedetineerden.

Het gebrek aan meer dan 15.000 plekken in maart 2009 draagt ertoe bij dat de mensenrechten van de gevangenen nog steeds op structurele wijze worden geschonden. In een aantal gevangenissen is de overpopulatie meer dan 200 procent. Rond de 7000 van deze personen behoren volgens het solidariteitscomité politieke gevangenen (CSPP) tot de politieke oppositie en zijn daarmee politieke gevangenen.

De politieke gevangenen vertegenwoordigen een breed spectrum van de verschillende sociale sectoren die Colombia rijk is; universitaire studenten, leden van vakbonden, intellectuelen, docenten, boerenleiders, Afro-Colombianen, Indianen, mannen en vrouwen en leden van de verschillende gewapende oppositiegroepen, in dit geval het ELN, de FARC-EP of het Ejercito Popular de Liberación (EPL).

Politiek misdrijf

Maart 2009 verblijven er bijna 3.000 mensen in de gevangenis die worden beschuldigd van een politiek misdrijf. Dat wil zeggen dat ze worden beschuldigd van het willen veranderen van de politieke situatie in het land middels het gebruik van geweld.

In Colombia bestaan er drie politieke misdrijven; gewapend verzet, het vormen van een groep om geweld te gebruiken voor politieke doeleinden en het deel uit maken van een gewelddadige collectieve opstand tegenover een militaire of politieke autoriteit.

Vreemd genoeg behoort de overgrote meerderheid van de mensen die worden beschuldigd van deze politieke misdrijven niet tot de gewapende oppositiegroepen, maar tot de civiele politieke oppositie. Door boerenleiders, studenten, vakbondsleden, mensenrechtenactivisten en anderen te beschuldigen van banden met gewapende groepen, probeert de Colombiaanse regering legale oppositiegroepen te criminaliseren en de politiek te isoleren van nationale en internationale steun.

Een groot gedeelte van de gewapende oppositie echter verblijft niet in de gevangenis op beschuldiging van een politiek misdrijf, maar vanwege drugsproductie, illegaal wapenbezit, terrorisme en/of ontvoeringen. Door het politieke karakter van deze organisaties te ontkennen en hen af te schilderen als criminelen en/of drugshandelaren, probeert de Colombiaanse regering ook deze groepen op nationaal en internationaal niveau te isoleren.

Tegelijkertijd sluit ze met dit discours de mogelijkheid tot een politieke vredesdialoog uit, aangezien er geen sprake is van een gewapend conflict met een politieke oppositie, maar slechts het gevaar bestaat van drugsterroristen, die met harde hand vernietigd moeten worden.

Door het gewapend conflict, evenals het sociale, politieke en economische conflict te ontkennen en de gewapende oppositie te ontdoen van haar politieke programma zoekt de huidige Colombiaanse regering legitimiteit voor haar militaire programma. In plaats van aan tafel te gaan zitten met de gewapende oppositiegroepen heeft de Colombiaanse regering de afgelopen jaren duizenden miljoenen dollars uitgegeven aan het versterken van het leger en probeert ze via militair geweld een einde aan het interne conflict te maken.

De mogelijkheid voor een vredesakkoord, maar ook humanitaire akkoorden, die zijn gericht op het onderling uitwisselen van krijgsgevangenen en het eventueel vrijlaten van gegijzelden, zijn hiermee sterk gereduceerd, aangezien ze hiervoor de gewapende oppositie op zijn minst als gesprekspartner moeten erkennen.

Situatie deplorabel

De situatie in de gevangenissen is voor de overgrote meerderheid van de geïnterneerden deplorabel. De structurele overbevolking, het gebrek aan resocialisatieprogramma's en het gebrek aan functionerende gezondheidsvoorzieningen zijn slechts enkele van de gevolgen van een gevangenispolitiek die veiligheid boven alles heeft gesteld. Door de overpopulatie binnen de gevangenissen is een groot tekort aan slaapplekken, werkplekken en onderwijsplekken, waardoor zowel de hygiëne als resocialisatie van de gevangenen ernstig geschonden wordt.

Tegelijkertijd zijn volgens Amerikaanse model onder de huidige president Uribe de veiligheidssector, en daarmee ook de gevangenissen, gedeeltelijk geprivatiseerd. Direct gevolg is onder andere een toename van corruptieschandalen, aangezien publieke sectoren voor een appel en een ei binnen eigen vrienden en familiekring zijn overgenomen.

Voor de gevangenen betekende dit sinds 2004 een stijging van de prijzen van bijvoorbeeld telefoonverkeer, een verslechtering van de toch al belabberde medische voorzieningen, slechte watervoorzieningen en infrastructuur en gebrekkig voedsel.

Het gebrek aan basisvoorzieningen creëert tegelijkertijd een levendige zwarte markt binnen de gevangenissen, die wordt gecontroleerd door caciques, gevangenen die het voor het zeggen hebben binnen de paviljoens en onder andere bepalen wie waar mag slapen en wie toegang heeft tot de schaarse basisvoorzieningen.

De meeste van deze caciques behoren tot paramilitaire structuren en werken nauw samen met de gevangenisbewaarders en gevangenisleiding. De samenwerking tussen de staat en paramilitairen binnen de gevangenismuren, gericht op het handhaven van de orde via het gebruik van excessief geweld, is hiermee een directe afspiegeling van de situatie die tekenend is voor de situatie buiten de gevangenissen.

Priviléges

In tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de gevangenispopulatie hebben paramilitaire leiders en de rond de honderd nationale, regionale en lokale politici die zich sinds 2006 vanwege verbondenheid aan paramilitaire structuren in de gevangenis bevinden, het gezien de omstandigheden uitstekend. Deze groep heeft vrij toegang tot exclusieve buitenlandse whisky's, mobiele telefoons, wapens, laptops met internet en lopen vrij rond tussen de verschillende afdelingen in de penitentiaire inrichtingen.

Politieke gevangenen, als gezworen vijanden van de paramilitairen en van de gevangenisleiding als vertegenwoordigers van de Colombiaanse staat, hebben het daarentegen vaak extra zwaar te verduren in de gevangenissen. Het CSPP heeft jaarlijks met honderden meldingen te maken van excessief geweld door zowel paramilitairen als ook gevangenisbewakers tegenover politieke gevangenen. Het gaat hierbij onder andere om het gebruik van traangas in cellen, het verwonden en vermoorden van politieke gevangenen met behulp van steek- en schietwapens, gesimuleerde executies, stokslagen en bedreigingen.

Politieke gevangen mogen zich tegelijkertijd niet (politiek) organiseren in bijvoorbeeld mensenrechtencomités, nauwelijks van frisse lucht genieten of sport beoefenen en worden ondergebracht in verschillende paviljoens, onder het excuus dat anders de veiligheidssituatie in de gevangenissen gevaar zou lopen. Het bezoek van vrienden, familieleden en solidariteitsorganisaties is tegelijkertijd onder hetzelfde excuus verkort en wordt bemoeilijkt door het INPEC.

Literatuur, eten en kleding komen nauwelijks de gevangenis in. Politieke gevangenen worden ondergebracht in gevangenissen die ver zijn verwijderd van familieleden en de bewaking behandelt het bezoek op denigrerende wijze, met onder andere jaarlijks tientallen klachten over het betasten van intieme delen van dit bezoek en bedreigingen aan het adres van vrienden en familieleden. Als gevolg van deze intimidaties krijgen sommige politieke gevangenen nauwelijks of geen bezoek meer en geraken ze in een sociaal isolement.

Oplossing ver weg

Het sociale, economische en politieke conflict verdwijnt in het beleid van de Colombiaanse regering, dat voortdurend hamert op een militaire oplossing tegenover het 'terroristische gevaar', naar de achtergrond. Dat dit 'terroristische gevaar' deel uitmaakt van de weg naar vrede met sociale rechtvaardigheid lijkt er niet in te willen.

Leden opsluiten en afzonderen van de samenleving van zowel de gewapende oppositie als de mensen die zonder wapens bouwen aan een ander Colombia, is deel van ditzelfde probleem en alles behalve een oplossing.

 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geef je mening:

 

Naam:

Bericht:  

Add bold text  Add italic text    Insert link. Replace the sample link address with your own   

 

Naar boven

 

 

 

 

hghg