Stilte is een schaars goed geworden in het dagelijkse leven en in de bioscoopzaal. Daarom is een film waarbij men rustig de handeling op zich kan laten inwerken, een regelrechte verademing.

De Franse regisseur Philippe Claudel heeft met zijn ingetogen en stille film Il ya a longtemps que je t'aime (I've loved you so long) een wereld opgeroepen waar blikken meer zeggen dan woorden, waar gevoelens en gedachten angstvallig verborgen worden gehouden.

De vertelling handelt over twee zussen die elkaar vijftien jaar niet gezien hebben. Julliette (Kristin Scott Thomas) heeft vijftien jaar in de gevangenis gezeten en probeert het contact met haar zus Lea (Elsa Zylberstein) weer op gang te brengen. Het verhaal wordt voortgedreven door het verschrikkelijke geheim waarom zij zo lang opgesloten zat. Dat geheim wordt pas aan het einde onthuld.

Tevens probeert de zwijgzame Juliette zich met alle onwennigheid weer een plaats te veroveren in een samenleving waar men niets wil weten van ex-criminelen. Voor iemand die lang in de gevangenis heeft gezeten, is het moeilijk om zich in de vrije ruimte te bewegen. Kristin Scott Thomas als Juliette speelt deze wurgende onzekerheid op een sublieme manier.

Centraal staat de pijnlijke en moeilijke toenadering tussen de twee zussen. Het verhaal leeft door de veelzeggende details, mede doordat de regisseur de vertelling heeft gegrondvest in een herkenbare, rauwe realiteit. Opgesloten zitten in alle mogelijke vormen, zijn de visuele bouwstenen die de film een beklemmende kracht geven. Claudel heeft zelf jarenlang les gegeven in een gevangenis. Deze ervaringen, gekleurd door zijn sociale bevlogenheid geven zijn werk diepte en spankracht.

Het komt als een daverende schok om de doorgaans ravissante en fijnbesnaarde Kristin Scott Thomas hier als grauwe en in zichzelf gekeerde ex-gevangene te zien. Zonder make-up en in slecht zittende kleding beweegt ze zich zowel onzeker als tergend krachtig, gelijk een gewond roofdier.

Scott Thomas is hoofdzakelijk bekend door haar rollen waar ze het ultieme model van de Britse hautaine bourgeois vrouw speelt. De melancholieke gereserveerde vrouw in Four Weddings and a Funeral (1994), de befaamde romcom, is een typerend voorbeeld hiervan. Die film was meteen ook haar sprong naar grotere bekendheid. Hierop volgde The English Patient (1996) die haar een Oscar-nominatie opleverde. Ondanks die misschien wurgende typecasting dook ze steeds vaker met verrassende rollen op in films van uiteenlopende kwaliteit.

Intussen is ze een van de beste actrices van de wereld, en zowel te bewonderen in kleine intieme films zoals dit Franse juweeltje, als in grote onpersoonlijke producties. Wat steeds weer opvalt aan haar rollen is haar duizelingwekkende expressiviteit als actrice. Aan de ene kant kan ze afstandelijk en kil overkomen, aan de andere kant warm, intiem en gepassioneerd acteren. Deze emotionele tegenpolen kunnen plaatsgrijpen in de tijd van een oogopslag. Dit maakt haar tot een waarlijk groot actrice.

Ulrik van Tongeren

Il ya a longtemps que je t'aime (Benelux Film Distribution) nu in de bioscopen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Wat vind jij van deze film?

Naar boven

hghg