1ddRavagedigitaal 20 december 2008 dPrint deze pagina

Eerdere artikelen:

23-07-11
'Dylan is gek'
09-07-11
Rietveld studenten imponeren
28-06-11
De Navo-oorlog in Libië: desastreus, illegaal en mislukt
04-06-11
Geef games niet de schuld
21-05-11
Is cultureel verweer wenselijk?
04-05-11
Stenografen van de macht
17-04-11
Waar Abraham de mosterd haalt
01-04-11
Rust en frust langs de kust
04-03-11
‘Evacuatie’ Nederlander in Libië verkiezingsstunt?
23-02-11
Dagen van dicatator Khadafi zijn geteld
22-02-11
Captain Beefheart / Don Van Vliet (1941-2010)
01-02-11
Afghanistan in gerommeld!
30-01-11
Beelden van bezetting
18-01-11
Goededag meneer Cohen
13-01-11
Britse agent was zes jaar activist
02-01-11
De oorsprong van de geitenneuker
28-12-10
Twitteren op de vulkaan
21-12-10
De wereld na WikiLeaks' Cablegate
08-12-10
Lennon komt weer tot leven
04-12-10
Elektroshock voor verwarde politici
30-11-10
Media dienen Wikileaks te wikken en wegen
23-11-10
Werkt Google voor jou of werk jij voor Google?
09-11-10
Versoepelde Tabakswet een nog groter gedrocht
28-10-10
Slagveld Uruzgan
21-10-10
Zoektocht naar échte hulp
05-10-10
Zwarte Blok slaat de plank mis
27-09-10
Een goed georganiseerde leugen
14-09-10
Geachte heer Hirsch Ballin,
02-09-10
Oorlog als er vrede dreigt
30-08-10
'Media leiden aan Ninja Turtle-syndroom'
24-08-10
Clash oude en nieuwe media
20-08-10
Wij zijn de (kwaliteits)media spuugzat!
12-08-10
Moratorium bepleit voor verarmd uranium
06-08-10
Censuur in Nederland
17-07-10
Het neoliberale drama
01-07-10
Kirgizië: Geschiedenis van identiteiten
15-06-10
Schreeuw om aandacht van een loyale ambtenaar
05-06-10
De prinsbedelaar en de kindermoordenaars
29-05-10
Beste STEMGERECHTIGDE
26-05-10
Tweeverdieners die erbij willen horen
15-05-10
Raad vertilt zich aan de hulp
24-04-10
Gastvrij Nederland anno 2010
31-03-10
Repressie neemt toe in Rusland
27-03-10
Het individu versus de staat
19-03-10
'Poetin stap op!'
05-03-10
Gooise carrièrejagers veroveren
De Pijp
23-02-10
Afghanistan: Gemilitariseerde hulp verkeerd besteed
18-02-10
Politieke onrust duurt voort in Oekraïne
11-02-10
De opkomst van een gargantueske staatskleptocratie
30-01-10
Keizer zonder kleren
27-01-10
Hoge en lage cultuur revisited
22-01-10
WRR neemt hulp op de schop
16-01-10
De laatste utopie van het Vrije Westen
06-01-10
Zestig keer zestig is een uur
31-12-09
Verschuivende Verantwoordelijkheden
25-12-09
Credo van een geboren wereldverbeteraar
12-12-09
De puzzel van West Point
05-12-09
RedRat, terug van weggeweest
14-11-09
Oorlog op het Internet
05-11-09
Media laten Balkenende te gemakkelijk wegkomen
27-10-09
Politiek moet nog wennen aan het burgerinitiatief
18-10-09
Populair Gezelschapsspel
12-10-09
De Nobele Obama
11-10-09
De oorlog van 3 biljoen
01-10-09
Charimarktlectuur: Geen boodschap aan de crisis
26-09-09
Danziger Vrijhaven: Status Aparte
20-09-09
Den Haag fouilleert maar wat
15-09-09
Motief aanslag Karst T. ongewis
12-09-09
Singer legt de armen aan het financieel infuus
09-09-09
RID richt vizier weer op Amsterdamse krakers
04-09-09
60 Jaar NAVO: van defensie- naar interventiemacht
22-08-09
Gekmakende bureaucratie
19-08-09
Een Belgische droom
16-08-09
'Shelter skelter'
09-08-09
Schiphol brandt door
07-08-09
Voedselproductie voorname oorzaak klimaatverandering
20-07-09
Het keurige protest van de participatie-elite
15-07-09
Spirituele politiek
12-07-09
Simon op weg naar weg (on his way to away)
07-07-09
Prins heeft bij de bank een goddelijke taak
03-07-09
Weerbare moslims
30-06-09
Nederland verkwanselt openbaarheid
27-06-09
Veel vrouwen bij protesten in Iran
16-06-09
Toekomst Lissabonverdrag in handen Duits hof
11-06-09
Op weg naar een gezonde economie
05-06-09
Nieuwe strijd om het IJmeer
29-05-09
Heleen Mees, strijdster tegen het rijk der machtelozen
22-05-09
Vreemdelingenbeleid Italië verontrust
19-05-09
Kleine Geschiedenis van de Moraal
09-05-09
Bananenrepubliek Leiden
03-05-09
De Culturele Evolutie
30-04-09
Nationalist mag geen dierenvriend zijn
26-04-09
'Voer actie tegen ontwikkelingshulp'
23-04-09
Red de havenloodsen
18-04-09
RVF: Aanzetten tot stadsguerrilla
13-04-09
De keizer en de astroloog
10-04-09
Proces oorlogsmisdadiger Scheungraber
04-04-09
'Wereld van Obama niet kernwapenvrij'
31-03-09
'Dierenactivist is geen terrorist'
27-03-09
Het Europees mandaat van Els de Groen
24-03-09
Verheerlijking van de oorlog
20-03-09
Slimme energiemeter schendt privacy
17-03-09
Leven achter tralies
12-03-09
Het HCZ-gebouw zit al vol
08-03-09
Hond Vla luidde drama Vrankrijk in
05-03-09
Afscheid van een stadssjamaan
03-03-09
Stop gratis 'meidenprik'
02-03-09
Het spel om de knikkers
27-02-09
Krakers met groen-zwarte vingers
24-02-09
Pleidooi voor verzoening met Aboriginal-stam
21-02-09
Bedrijven in dienst van de Israëlische bezetter
17-02-09
Pessimist tegen wil en dank
10-02-09
Raad van State kraakt wetsvoorstel kraakverbod
07-02-09
Sublieme Digitale Sensatie
30-01-09
We beveiligen ons suf en schieten er niets mee op
27-01-09
Vrankrijk: Lichtpunt bij gedwongen sluiting
24-01-09
België voedt militaire industrie Israël
20-01-09
Richtingenstrijd onder Obama voortgezet
18-01-09
Linkse kritiek op moslimfundamentalisme groeit
10-01-09
De Achterhuisdoctrine
05-01-09
Russisch gasconflict draait om meer dan dollars
04-01-09
Europa de straat op voor Palestijnse zaak


Archief 2008


Archief 2007

Archief augustus - december 2006


Archief januari - juli 2006


Discussies over geweld versus geweldloosheid zijn al zo oud als verzet van onderop. En ook over groepen, groepsmores, groepsdwang versus werkelijke autonomie of individualiteit. Helemaal binnen het anarchisme. Wat doe je als je met daders wordt geconfronteerd, zoals geweldplegers, verkrachters, dieven enzovoorts? Een oude autonome groep die zich niet verlaat op de autoriteiten kan hier misschien uitkomst bieden.

door Natasha Gerson

Daders kunnen uit een beweging of scene worden verstoten ('uitgekotst'), met de nek worden aangekeken en nergens meer welkom zijn, maar daarmee zijn ze nog niet werkelijk gestraft of verdwenen. Meestal blijkt ook uit de praktijk dat zij, net als hun slachtoffers trouwens, omringd en beschermd worden door medestanders dan wel apologeten.

Hierdoor ontstaan er twee groepen die elkaar in de praktijk weer tegenkomen waarbij kwesties jarenlang doorzieken in kampen en schisma's, de grotere beweging verzwakken en ondermijnen, gevoed door leugens over en weer, achterklap en stokerij die maken dat juist diegenen afhaken en verdwijnen die je het minst kwijt zou willen raken.

Daders verstoten, hoe zou je dat eigenlijk willen doen in de anarchistische maatschappij waar je naar streeft? Dat het onzin is om te beweren dat daders in de beoogde utopie niet zullen bestaan, is wel duidelijk. De ruimte inschieten soms?

Rechtspraak

'Rechtspraak' in deze is sowieso een heet hangijzer. Hoe zit het bijvoorbeeld met bewijslast? Mogen verzachtende omstandigheden worden aangevoerd of worden die weggehoond? Wie zullen en mogen het zijn die oordelen over de ander – en zijn daarbij vrij genoeg van 'eigen zonden' om dat te doen?

Maar ook: Hoe worden zwakkeren, minder populaire lieden, of zelfs maar de non-conformisten en de 'lastpakken' beschermd tegen de willekeur van de groep, tegen klakkeloze antipathieën en beschuldigingen dan wel overdrijvingen (bijvoorbeeld van verraad of disfunctionaliteit), of tegen de bons met de grootste muil met zijn of haar eigen agenda?

In de reguliere maatschappij is recht en rechtspraak, op basis van wetten en regels die voor iedereen geacht worden te gelden, vaak al onbevredigend genoeg: Slachtoffers gaat het vaak minder om de 'straf' en/of compensatie – naar hun idee zelden hoog genoeg - als om erkenning.

Geloofd worden, ook waar de bewijslast juridisch ontoereikend is. Om de wens te horen dat de dader werkelijk spijt heeft, en dat ook  te kunnen geloven. En om er, in elk geval zeker van te kunnen zijn niet opnieuw tegen daders op te hoeven lopen of opnieuw slachtoffer te worden, of van wraak door medestanders voor het aanhangig maken van wandaden.

Maar dit kan zelden allemaal worden bewerkstelligd. Bovendien geldt helaas nog altijd het recht van de sterkste en de beste verdediging. Zo mag dat in een alternatieve scene natuurlijk niet zijn. En al helemaal niet érger dan in de reguliere maatschappij en rechtspraak. Maar hoe moet het dan wel?

Doodzwijgen

Helaas blijkt in de praktijk de geijkte 'oplossing' om het ideaal niet te verstoren en om tegenstanders niet in de kaart te spelen, maar al te vaak te zijn dat men simpelweg negeert dat er iets onoorbaars gebeurd is. Doodzwijgen. In het belang van het grotere goed moeten slachtoffers van geweld, intimidatie of haatcampagnes hun lot maar simpelweg dragen, al dan niet gesteund door moedige vrienden. Zoals er zoveel doodgezwegen wordt. En dat kan, deze dagen, zo niet langer.

Wat bedoel ik met 'deze dagen'?. Daarmee bedoel ik this day and age van toenemende repressie (en ook de veelal afgunstige roep óm die repressie ten aanzien van hen die 'buiten de orde' staan) waar (buitenparlementair) links constant onder vuur ligt. Maar ook: Waar een sterke (en dus veerkrachtige, variabele maar eensgezinde, dus niet-rigide en reflexmatig opererende) buitenparlementaire beweging harder nodig is dan ooit tevoren.

Maatschappelijke spanningen en racisme, de deplorabele staat van de burgerprivacy, milieu en klimaat, maatschappelijke tweedeling, vertrutting in de ruimtelijke ordening, enzovoorts schreeuwen daar niet alleen om, maar maken ook dat veel meer mensen die beweging heel hard nodig hebben dan zich er nu mee wensen in te laten, en wel om de redenen hierboven aangekaart.

Het besef dat die beweging of scene in veel opzichten dogmatischer en minder flexibel is dan de 'buitenmaatschappij', dat gedrags- en uniformiteitsdwang (kleding, gedrag, 'pakket'meningen) universeel zijn, eigenbelang van sommigen regeert en niet ter discussie gesteld mag worden, geschraagd door een grote-bekkencultuur, en vooral dat deformatie ten aanzien van geweld een gegeven is, vooral, houdt 'oude' en 'nieuwe' mensen er van weg.

Pleisterplaatsen

Terwijl er weinig tot geen alternatief voor wegblijvers is, omdat de ruimte daarvoor, letterlijk, ingenomen en ingevuld is. Dát mag de scene zich primair realiseren. Dat hun pleisterplaatsen (en het gedogen van status aparte daarvan) ontleend is aan meer dan eigen inzet en volharding.

De pleisterplaatsen zijn ontleend aan de inzet en de geschiedenis van velen, ook de (semi-)afhakers, waarvan velen zich nog steeds op andere wijze inzetten voor waar de beweging voor staat of zou moeten staan. En dus alleen gecontinueerd kan worden door representatief én toegankelijk te blijven voor die veel grotere groep.

Anders verworden die pleisterplaatsen met hun privileges tot niet meer dan clubhuizen voor een willekeurige coterie van overblijvers, niets anders dan Hells Angels honken of woonwagenkampen, en door de buitenwereld ook zo gezien, maar dan met een rap slijtend suikerlaagje van politieke rechtvaardiging.

Geweldsdeformatie is een ernstig probleem binnen veel 'afgesloten' maatschappelijke segmenten, niet in de laatste plaats intern geweld, waarbij het bijkomende probleem is dat klokkenluiders altijd verraders ten opzichte van de boze buitenwereld zijn, maar vooral in de autonome scene waar velen ook door jarenlange externe geweldsbeleving (en dreiging) losgezongen zijn van de normaliteit ten opzichte van geweld en (secundaire) wapens.

Verantwoordelijkheid

Autonomie en solidariteit vallen of staan met het nemen van persoonlijke verantwoordelijkheid. Niet alleen is het persoonlijke politiek, ook de politiek kan persoonlijk zijn.  Verantwoordelijkheid kan alleen maar door een groep gedragen worden wanneer opgebouwd uit ieders persoonlijke verantwoordelijkheid, en niet een vervanging is daarvoor.

Dat betekent dat eenieder ook instaat voor fouten en schade, hoe onbedoeld ook. Want moedwilligheid is geen voorwaarde voor daderschap. Dus wanneer iemand op een bepaald ogenblik tot dader verwordt, en een ander permanent beschadigd blijkt door diens handelen, dient hij of zij zich te realiseren dat het zijn verantwoordelijkheid is om alles te doen wat in zijn vermogen ligt om die schade te ondervangen en te minimaliseren voor het slachtoffer.

In een functionerende autonome groep zou dit de primaire maatschappelijke taak van een dader moeten zijn, ook al gaat dit ten koste van eigen toekomstbeelden of idealen, groot of klein. Zoals die het slachtoffer ook in dat ene onfortuinlijke moment afgenomen zijn. Het slachtoffer dient op dezelfde wijze een eventueel eigen aandeel daar tegenover te zetten, of te bedenken of hij of zij zelf op zeker moment dader had kunnen zijn.

Aldus er samen uitkomend, kunnen dader en slachtoffer zich richten op het gezamenlijk te realiseren doel, namelijk praktische oplossingen van de schade, en met elkaar en het gebeuren in het reine komen. En hopelijk uiteindelijk weer van elkaar af te komen. Pas wanneer het slachtoffer deze mogelijkheid wordt geboden en het op kan brengen om de dader van zijn taak te ontheffen, is de schuld vereffend.

Daders die niet tot deze persoonlijke verantwoordelijkheid komen of te bewegen zijn, en deze schouderophalend afschudden met zwijgen en jijbakken, verloochenen de enige weg tot werkelijke autonomie en solidariteit en verdienen het niet om in bescherming genomen te worden. 

Zigeunerwet

Deze aanpak van geweld, zonder tussenkomst van politie en justitie, fungeert al honderden jaren als centraal ankerpunt in een wereldwijde gemeenschap, de Roma en Sinti, oftewel zigeuners. Er bevinden zich geen politieagenten en rechters in de Divano (vergadering) onder de Roma. Zelfs de Shero Rom, de stamoudste is slechts toehoorder hierin.

Het voornaamste principe in de 'zigeunerwet', iets dat het liefst als vermijdbaar gezien wordt, is het verklaren van iemand als 'marimé' (bezoedeld, onrein). De ergste vorm van marimé is uitsluiting: De persoon wordt verbannen, waarbij hij niet alleen geen deel van zijn kumpania (groep zigeuners –red.) meer uitmaakt, maar als zigeuner overal 'dood' verklaard is. Hij bestaat eenvoudigweg niet meer.

Iedereen begrijpt dat een dergelijke maatregel zoveel mogelijk vermeden moet worden. Om die reden lossen de Roma het liever anders op. Een voorbeeld: door een gevecht kan een van de twee kemphanen niet lopen. Wil hij ergens heen, zal de dader hem moeten dragen. Kan hij niet werken of scharrelen, zal de dader de familie moeten voorzien van geld en eten. Het gebeuren wordt zo, zonder verdere waardeoordelen, teruggebracht tot iets praktisch.

De uitkomst, de schade, wordt zo gedeeld, en de dader, zo lang als het duurt, net zo gehinderd in zijn plannen, bezigheden en activiteiten als het slachtoffer. In plaats van dat, zoals in onze cultuur gebruikelijk is, dader en slachtoffer op een artificiële manier uit elkaar gehouden worden (waarbij het slachtoffer zich blijft afvragen of de dader spijt heeft, en de dader misschien gestraft, maar nooit daadwerkelijk met de dagelijkse gevolgen van zijn handelen geconfronteerd), zijn dader en slachtoffer binnen zigeunerstammen min of meer aan elkaar vastgebonden.

Jertimos

Binnen dit principe zijn allerlei varianten mogelijk. Hoe beter de dader zijn best doet in het ter wille zijn van het slachtoffer, hoe sneller hij er weer van af zal zijn. Ook het slachtoffer heeft geen belang een en ander langer te laten duren dan nodig is: Die wil op een gegeven moment ook verder, en van de verbinding met de dader af.

Bovendien wordt redelijkheid, het vermogen los te laten, of in te zien dat men in elkaars schoenen had kunnen staan, toegejuicht vanuit de gemeenschap. Aan het eind van de rit hoeven beiden geen vriendjes te zijn, maar soms is retributie werkelijk reconciliatie geworden, En de groep blijft, leunend op een goede uitkomst, maar loslatend als 'genoeg genoeg is' ongespleten. En dat wordt vervolgens groots gevierd, op beider kosten, met speciale liederen: Jertimos.

Ik wens de actiebeweging Jertimos toe.


- - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht