Het onderwerp van de roman Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol van Dimitri Verhulst is een monsterlijke diersoort. Verhulst laat er op geen enkele pagina twijfel over bestaan: Langzaam maar zeker leiden deze monsters de complete Planeet Aarde naar de ondergang.

door Carl Versteeg

Deze gevaarlijke diersoort wordt in dit boek nooit bij naam genoemd. Toch zal het voor elke lezer duidelijk zijn, dat wanneer je een exemplaar van zo'n monster wil bekijken, je niet ver hoeft te zoeken: Het volstaat om in de spiegel te kijken.

Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol begint miljoenen jaren geleden, toen de eerste dieren het land opkropen. Vervolgens volgt het boek chronologisch de wereldgeschiedenis en eindigt na 186 pagina's bij het einde van de Tweede Wereldoorlog. Dimitri Verhulst koos ervoor, om tijdens deze geschiedenisles de lezer vooral rond te leiden langs de oorlogen, hongersnoden, godsdienstwaanzin en uitbuiting die onze voorouders hebben voortgebracht.

De toon waarop Verhulst hierover vertelt, is bijtend cynisch. Zo noemt hij de uitvinding van de atoombom, binnen de geschiedenis van de menselijke uitvindingen: 'z'n meesterwerk, écht z'n meesterwerk, de rest waren maar meesterwerkjes om te oefenen' […] 'een bom, bom der bommen, die als een baken van hoop, gelijk een regendruppel waarnaar scheel van de dorst is uitgekeken, uit de hemel zal komen neergedwarreld.'

Even later voegt hij daaraan toe: 'Voor de fabricageprijs van één zo'n bom kan 't de hele aardbol van de honger af helpen. En 't maakt direct twéé van die bommen. Maar: 130.000 arbeiders en bedienden hebben toch maar schoon hun boterham kunnen verdienen aan de productie van dit wapen'.

Zodra de atoombom op Hiroshima wordt geworpen, schrijft Verhulst: 'Op hoop van vrede opent 't het valluik.' Vlak daarna volgt de beklemmende zin: 'Beneden waar men gelooft dat het vouwen van duizend papieren kraanvogels geluk brengt, heeft men nog 46 seconden om te vouwen.'

Toch heeft beslist niet elke pagina in dit boek de bedoeling om de lezer met een depressie op te zadelen. Zo benoemt Verhulst als één na grootste uitvinding van de mensheid de wc-pot. Hij beschrijft dit op zo'n aanstekelijke manier, dat zelfs de grootste depressieveling moeite zal moeten doen om er niet om te gniffelen.

Het lezen van Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol is een overweldigende ervaring. Door de inhoud, maar vooral ook door de schrijfstijl van Verhulst. Hij lijkt ter voorbereiding op deze roman niet alleen de geschiedenisboeken erg goed te hebben bestudeerd, maar ook de schrijfstijlen van nihilistische grootmeesters als Louis Paul Boon, Herman Brusselmans en Louis-Ferdinand Céline.

De stijl die Verhulst in dit boek gebruikt, zorgde ervoor dat ik op elke pagina de neiging had om allerlei geweldige citaten aan te strepen, om in mijn recensie te gaan gebruiken. Tot ik besefte dat, wanneer ik werkelijk alle geweldige alinea's uit dit boek zou citeren, mijn recensie ongeveer net zo lang zou moeten worden als het complete boek.

Door de overdosis van stilistische trucs die Verhulst gebruikt, op pagina's die al volgepropt zijn met historische verwijzingen, is deze roman niet echt gemaakt om soepel in één adem uit te lezen. Het is eerder een boek om elke keer een paar pagina's uit te lezen. Maar het is ook een boek om op die manier nog heel vaak te herlezen.

Wie eenmaal dit meesterwerk van Verhulst heeft gelezen, heeft voortaan het perfecte antwoord op de clichévraag welk boek je zou meenemen naar een onbewoond eiland. Ten eerste, omdat elke pagina in dit boek me ook bij de honderdste herlezing weer zal amuseren, fascineren, ontroeren en imponeren. En ten tweede, omdat elke pagina in deze Bijbel van het Nihilisme, een hele reeks goede argumenten bevat, om de rest van m'n leven, in eenzaamheid op dat eiland te blijven.

Titel: Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Auteur: Dimitri Verhulst

Uitgeverij: Contact

Pagina's: 186

Prijs: € 18,95

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg