Discriminatie is een overlevingsstrategie om onderscheid te maken tussen dingen en vervolgens je favoriet te kiezen. Dit bewustzijn is het begin van beheersing.

door Maarten van Dop

In een land waar de misdaad welig tiert, kiest men democratisch een maffiosi als minister-president. Kun je je verbazen over hoe een leider corrupt kan wezen, maar de meerderheid van het electoraat heeft er eigenlijk wel begrip voor. Waarom iemand veroordelen voor corruptie als je d'r zelf ook een beetje aan meedoet? Het betreft hier natuurlijk Italië.

Wij Nederlanders dragen corruptie niet zo hoog in het vaandel. Wij doen dat liever in het geniep, hopend dat niemand door heeft hoe hypocriet we zijn. Je kunt je verbazen over de schaamteloze hypocrisie van onze verkozen leiders, maar wat zijn we zelf dan helemaal? Wij dulden alle hypocrisie, omdat we zelf hypocriet zijn.

Een actueel voorbeeld: Jan Dirk de Jong trok zeven jaar op met Marokkaanse jongeren in Slotervaart en schreef daarop de dissertatie Kapot Moeilijk. In zijn elfde en laatste stelling vertelt meneer De Jong mij: 'Je in iemand verplaatsen kost minder brandstof dan autorijden.'

Leuk hoor. Heb je die zelf bedacht? Moet ik mij aangesproken voelen? Of heb je ook wel eens geprobeerd om dat wijs te maken aan die kut-Marokkaantjes waar je zeven jaar mee bent opgetrokken? Lijkt mij dat juist zij dit advies goed kunnen gebruiken, alhoewel het waarschijnlijk wel aan dovemansoren gericht zal zijn.

In een vlaag van zelfbevestiging roert een andere academicus,
Willem Schinkel, deze dissertatie van De Jong aan: het valt allemaal best mee met die Marokkanen, wij lijden gewoon een beetje aan sociale hypochondrie. Dat wil zeggen: wij moeten altijd wat te zeiken hebben. Hier heb je wat gezeik: hoopt meneer Schinkel wellicht dat zijn guitige terminologie opgenomen wordt in ons aller dagelijks taalgebruik? Helaas, meneer is toch echt niet zo geestig als Van Kooten en De Bie.

Zo zet meneer De Jong in zijn dissertatie structureel het bijvoeglijk naamwoord Marokkaans tussen haakjes: 'Marokkaans'. Dit bij wijze van de ontkrachting dat het hier geen echte Nederlanders zou betreffen. Maar het is vooral de bevestiging dat het woord 'Marokkaan' besmet is geraakt. Als ik een Marokkaan Marokkaan noem, gebruik ik dan een vies woord? Van mij mogen alle Duitsers, Fransen en zelfs Marokkaanse Marokkanen, Nederlanders van Marokkaanse afkomst best Nederlanders noemen. Maar ik noem ze gewoon Marokkanen, want het is hun Marokkaanse afkomst die ze onderscheidt van mij. Moet ik dat onderscheid soms vrezen?

Als ik de woordcombinatie 'kut-Marokkaan' gebruik, erken ik dat dit discriminatie is. Ik onderscheid immers kut-Marokkanen van Marokkanen, en ik stel dat de laatste beter zijn dan de eersten. Ik weiger bang te worden van woorden. Noem mij maar een racist. Mensen als meneer De Jong en meneer Schinkel lijken te denken dat racisme een alleenrecht is van witte mensen. Alsof niemand anders er zich schuldig aan kan maken. Het is juist de zelfontkenning van racisme die de meest hardnekkige racisten maakt.

De grootste blunder die de segregisten van Zuid-Afrika destijds hebben gemaakt, is het bedenken van het woord 'apartheid': Ze dachten door een al lang bestaande cultuur te bestendigen als officieel beleid, dat ze daarmee de cultuur een lang leven schonken. In werkelijkheid kregen de tegenstanders eindelijk iets concreets in handen om tegen te ageren, een doel om op te schieten. Door de gewoonte van segregatie te labellen met het woord 'apartheid', kon de segregatie aangevallen worden en uiteindelijk afgeschaft. Dat is wat je noemt: averechts.

Voor mij is de kern: ik wil niet hypocriet zijn. Als ik woorden gebruik als '(kut-)Marokkaan', '(stink-)Turk' ,'neger', 'zwarte', 'witte', dan wil ik me niks aantrekken van hoe dat aankomt bij een ander. Ik laat mij niet meer beledigen, intimideren of chanteren door iemand, wie dan ook, die mij uitmaakt voor 'racist'. (Het is vooral en bovenal afleiding om zozeer naar anderen te kijken, zodat je niet naar jezelf hoeft te kijken. Het is verbazingwekkend hoeveel mensen niet hebben begrepen wat 'verbeter de wereld, begin bij jezelf' werkelijk betekent.)

Het enige dat zo'n veroordeling betekent voor mij is dat deze persoon zich incommunicado opstelt ten aanzien van mij. Het excuus hanteert dat hij of zij niet meer met mij hoeft te praten c.q. naar mij hoeft te luisteren want ik ben veroordeeld tot racist. Maar ik ben er niet om het oordeel van anderen te veranderen, ik laat me niet provoceren om te proberen een ander te overtuigen.

Als die ander zo per se de zaak wil sluiten door middel van oordeelvorming, dan is dat diens zwakte, en vooral niet mijn probleem. Sterker nog, deze persoon heeft zich in mijn boekje hiermee gewoon gediskwalificeerd. Ook wel: als een klootzak mij uitmaakt voor 'klootzak', dan vat ik dat op als een compliment.

Ik ben racist, net als iedereen. Discriminatie is mij aangeboren. Het is een overlevingsstrategie om onderscheid te maken tussen dingen en vervolgens je favoriet te kiezen. Dit bewustzijn is het begin van beheersing.

Beheersing betekent in deze context: met wie ik ook praat, ik heb te allen tijde te maken met individuen. Wat ik ook denk te weten over groepen, op het moment dat ik te maken krijg met één persoon, kan het allemaal het raam uit. Want op individueel niveau is geen ruimte voor generalisaties. Hypocrisie is de Cultuur van Schijn die welig tiert in dit land. Schijn vergaat als sneeuw voor de zon in het aanzien van waarheid.

Naar boven

hghg