Parijs als stad van de liefde is een van de grootste clichés. Als favoriete bestemming voor Amerikaanse toeristen en toevluchtsoord voor dito kunstenaars al eveneens. In 2 Days in Paris wordt hiermee op uitbundige wijze gestoeid.

Ontegenzeggelijk hebben Amerikaanse filmmakers iets met Parijs. Meer dan één Amerikaanse musical uit de bloeitijd van het genre, uit de jaren vijftig, is gesitueerd in de lichtstad. De stad in deze producties heeft misschien weinig te maken met het 'echte' Parijs, maar dat verzonnen beeld, inclusief alle clichés, heeft wel een betoverende grandeur opgeleverd. An American in Paris, waarin Gene Kelly als mislukte kunstschilder de actrice Leslie Caron het hof maakt, is een van de mooiste en betoverendste in dit genre.

Het bijna mythische Parijs uit deze film is niet terug te vinden in 2 Days in Paris. Gezien door de ogen van regisseuse en hoofdrolspeelster July Delpy is de stad eerder een slagveld van verloren zielen. Delpy speelt de Franse fotografe Marion die in New York woont en werkt, en samen met haar vriend Jack (Adam Goldberg) een 48 uur durend bezoek brengt aan haar geboortestad en ouderlijk huis. Dit bezoek is een tussenstop naar die andere hoogst romantische stad Venetië.

Bedoeld om hun relatie te versterken, zien we echter een kibbelend en ruziënd stel. Marion is neurotisch. Dat er om elke hoek een ex-minnaar opduikt, zorgt voor spanningen tussen de twee. Jack is evenzeer neurotisch, hij detecteert overal virussen, verstaat geen woord Frans, en walgt van de eetgewoonten. Dat de film veel autobiografische elementen bevat is overduidelijk, en dat de daadwerkelijke ouders van Delpy, Marie Pillet en Alfred Delpy, haar ouders in de film spelen versterkt het homemovie gevoel.

Delpy woont en werkt al bijna twintig jaar in de Verenigde Staten, en haar blik op haar geboortestad is die van een buitenstaander. Deze blik heeft bitterzoete en satirisch getinte observaties opgeleverd. Zodoende ontvouwt zich een intrigerende visie op culturele stereotypen.

Er wringt zeker wat tussen Amerika en Frankrijk op cultureel en politiek gebied. Aan de ene kant omarmen de Franse de fastfoodcultuur van de Amerikanen, en plempen ze de Franse taal vol met Engelse woorden. Aan de andere kant staan Amerika en Frankrijk politiek gezien diametraal tegenover elkaar, wat bleek tijdens de nasleep van 11 september 2001.

Delpy heeft op een terloopse manier dergelijke politieke observaties door de film gestrooid. Voorspelbaar is het zeker dat racistische taxichauffeurs in de film opduiken. De Franse distributeur stond erop dat een scène met zo'n chauffeur, en een scène met een ex-minnaar die naar Azië verhuisde om met minderjarige meisjes seks te hebben, uit de film verwijderd zouden worden. Deze censuur ging trouwens niet door.

July Delpy heeft uithoudingsvermogen. Al vele jaren strandden haar pogingen om films te regisseren. Uiteindelijk is het haar nu gelukt met 2 Days in Paris. Ze regisseerde en schreef de film, deed de montage, produceerde, componeerde de muziek, en speelt de hoofdrol in deze springerige komedie.

Er valt het een en ander op de film af te dingen. Het geheel oogt als een aaneenschakeling van impressies, waarvan sommige doel treffen, en andere het ritme doen stokken. Het had allemaal wat strakker en minder geïmproviseerd kunnen zijn. Toch is het een geslaagde komedie geworden en door de bittere ondertoon gelukkig geen voorspelbare.

Delpy heeft twee duidelijke invloeden op haar werk. Ze speelde zowel in Before Sunset als Before Sunrise van Richard Linklater samen met Ethan Hawke, wat superieure films over een pratend koppel heeft opgeleverd. De andere invloed is Woody Allen, hoofdzakelijk Annie Hall. De neurotische chemie tussen Woody Allen en Diane Keaton heeft ze geprobeerd te benaderen, wat haar niet gelukt is, want Adam Goldberg als Jack is geen Woody Allen.

Goldberg is wel sterk in zijn sardonische commentaar op Franse toestanden. Treffend hoe hij als Amerikaan Parijs idealiseert als een politiek en cultureel paradijs, en daar gaandeweg door zijn ervaringen met de botte en door seks geobsedeerde Fransen op terug komt. Beste scène van de film is die waarin Jack in een fastfoodrestaurant in aanraking komt met een vega-terrorist die een bom in het toilet plaats, hetgeen zowel hilarisch als luguber aandoet. Het toont ten overvloede aan dat Delpy een veelbelovend filmmaakster is.

Ulrik van Tongeren

2 Days in Paris (Independent Film), vanaf 20 december in de bioscopen.