Grappig, stuntelig, en onhandig maar tegelijkertijd oh zo charmant. De Franse jonge actrice Audrey Tautou zet in Ensemble c'est Tout meteen de toon, die we allemaal van haar kennen. Geen enkel probleem uiteraard want wie werd niet verliefd op Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain uit 2001 waarin zij de hoofdrol speelde?

Camille (Audrey Tautou) woont alleen in een heel klein kamertje bovenin een oud flatgebouw. Even denk je dat je naar een Pluk van de Pettenflat-versie voor volwassenen zit te kijken, maar net als de referentie aan Amelie Poulain is dit gevoel snel verdwenen.

Op een dag nodigt Camille zomaar buurman Philibert (Laurent Stocker) uit om te komen eten omdat het zo ongezellig is dat mensen zo langs elkaar heen leven terwijl ze toch in hetzelfde gebouw wonen. Niet lang na dit gezellige dinertje wordt de toch al veel te zwakke, bleke en magere Camille ziek en neemt de vriendelijke buurman haar in huis. Zijn appartement is immers veel groter en warmer.

Hij verzorgt haar zoals iedereen verzorgd zou willen worden als hij ziek is. Hij lijkt dolverliefd op haar maar te beleefd en te bescheiden om daar iets mee te doen. Dat is maar goed ook want naar mate Camille opknapt ontpopt ze zich steeds meer tot een pittige, geëmancipeerde tante die niet met zich laat spotten. Ook niet door Franck, de terroriserende lompe bulderende huisgenoot van Philibert die dwars over alles en iedereen heen walst (maar overigens wel heel erg lief voor zijn oma is).

Wanneer Franck (Guillaume Canet) haar uitmaakt voor onder andere lesbische trut, reageert Camille nog enigszins terughoudend met het louter afvuren van een venijnige blik zijn kant op. Al gauw voelt Camille zich helemaal thuis in het grote huis van de buurman en Philibert vindt dat uiteraard ook helemaal geen enkel probleem. Franck zuipt, vreet, rookt, neukt en schreeuwt echter des te harder.

Als Camille op een avond weer eens te maken krijgt met zijn terroriserende gedrag, flipt ze de pan uit en gooit Franck's stereotoren uit het raam. Hiermee is het kogelvrije ijs tussen de twee vrijwel meteen gebroken. Wellicht iets te snel maar 'het kon natuurlijk niet langer zo'.

Camille koopt hem een nieuwe stereo en Franck komt zijn excuses aanbieden voor zijn wangedrag. Hij heeft het ook niet makkelijk. Hij werkt zich te pleuris en ondertussen probeert hij het zijn wegkwijnende oma zoveel mogelijk naar haar zin te maken in het tehuis waarvoor ze alles over zou hebben om er weg te komen.

Nu de wapens vernietigd zijn, lijken de tegenpolen elkaar dan ook meteen aan te trekken. Franck ziet opeens dat Camille best een mooie meid is en lijkt ook niet vies van wat ongepolijst flirten, uitdagen en wie-weet-wel-meer.

Philibert heeft gelukkig ook een liefde gevonden en is alleen maar oprecht gelukkig dat zijn twee huisgenoten het zo goed met elkaar kunnen vinden. Zoals het echte liefde betaamt worstelen, vechten en spelen de twee nog een tijdje met elkaars gevoelens. Als Camille zich ontpopt tot een fantastisch soort schoon- cq kleindochter voor Franck's oma en het zelfs voor elkaar krijgt haar in huis te nemen, valt grote, grove Franck als een blok voor haar.

Romantiek zonder clichés en voorspelbaarheden is geen romantiek. Deze film presenteert dan ook een zuiver staaltje romantiek inclusief ikgawegikgaechtneetochniet-aspect. Ensemble c'est Tout van regisseur Claude Berri is zoet, wollig, en voorspelbaar maar pretendeert dan ook zeker niet het tegendeel te zijn. Juist dat maakt deze film best geslaagd!

Julia Roeselers

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg