Het is ondertussen een genre op zich geworden in de Argentijnse cinema: personages die op de vlucht slaan richting Vuurland, om zichzelf te hervinden, met zichzelf in het reine te komen. Daar is dat onmetelijke gebied aan de zuidkant van het Latijns-Amerikaanse continent, met het onherbergzame en ruige landschap, de ideale omgeving hiervoor.

Door de intense, maar ook minimalistische wijze waarop het verhaal is vormgegeven, wijkt La Marea, het speelfilmdebuut van regisseur Martinez Vignatti, echter af van dit genre zoektochtfilms. Hoofdpersoon is Azul (Eugenia Ramírez Miori), een jonge vrouw die ernstig gebukt gaat onder het verlies van haar zoontje en echtgenoot in een auto-ongeluk. Dergelijk intens verdriet overtuigend verbeelden zonder in loos en leeg melodrama te vervallen is moeilijk.

Er wordt in La Marea niet veel uitgelegd. De regisseur houdt niet van afgeronde verhalen; de film werd grotendeels geïmproviseerd op basis van enkele scriptpagina's. We krijgen slechts de vrouw te zien die op een verlaten strand probeert te overleven. In de verkillende omgeving probeert zij vat te krijgen op haar alles verterende verdriet. Zij vult de tijd met het oplappen van een gewonde hond en het halen van water. In haar koortsdromen, die naadloos overgaan in de realiteit, verschijnen haar overleden zoontje en man.

Regisseur Vignatti begon als cameraman, en heeft onder meer het imposante camerawerk van de Mexicaanse film Battale en el cielo van studiegenoot Carlos Reygadas gedaan. Ook in La Marea is het camerawerk van een onwezenlijke en pure schoonheid. De weidse beelden van het desolate Argentijnse landschap worden tergend lang aangehouden, terwijl het geluid van de murmelende zee evenzeer een hypnotiserend effect heeft. Het is de bedoeling dat de kijker met huid en haar verzwolgen wordt door deze woeste schoonheid, gevangen gehouden door het tomeloze lijden van de introverte vrouw.

Met de beperkte middelen van enkele tienduizenden euro's heeft de regisseur van de nood een deugd gemaakt. Die geringe middelen hebben hem ertoe gedwongen om tot de essentie van het verhaal door te dringen. Met zijn actrice, die tevens zijn echtgenote is, heeft hij geprobeerd om op onsentimentele wijze het verwerken van trauma's en verdriet te laten zien. Het slotbeeld van de film, wanneer Azul de zee in gaat, leidt onvermijdelijk tot heftige discussies bij kijkers van de film. De regisseur beklemtoont dat met dit 'open einde' de kijker zijn of haar eigen conclusies maar moet trekken.

Ulrik van Tongeren

La Marea (Filmmuseum) nu te zien in Rialto (Amsterdam), Filmhuis (Den Haag), Filmtheater 't Hoogt (Utrecht) en Plaza Futura (Eindhoven)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg