De Canadese regisseur Philippe Falardeau is gecharmeerd door onze Franstalige zuiderburen. Dat blijkt uit zijn film Congorama. Dat er een affiniteit is tussen de Franstalige Belgen en de Franstalige Canadezen staat buiten kijf, beide volkeren spreken ongeveer hetzelfde rauwe, maar charmante Frans. Beiden worstelen ook met hun rol in hun betreffende landen, waar ze in feite getalsmatig, politiek en economisch in de minderheid zijn.

De intrigerende filmtitel Congorama roept associaties op met de voormalige Belgische kolonie, Belgisch Congo, nu Zaïre geheten. Daar gaat de rolprent niet exact over; Congo is veeleer een metaforisch element in het verhaal. Kenmerkend voor de wijze waarop de hele film in elkaar steekt: het is de onvoorspelbare springerigheid die het geheel tot een ongewone filmervaring maakt.

Zo is de hoofdpersoon Michel Roy (Olivier Gourmet) getrouwd met een Congolese vrouw die destijds gevlucht is voor het Belgische koloniale geweld. Dat leidt niet tot een saaie bespiegeling over allochtonen en integratie. Het huwelijk is gewoon een gegeven, iets dat het verhaal extra kleur geeft. Zoals de unieke opnamen van de Expo uit 1958 in Brussel, die bedoeld zijn als sfeer bepalende elementen in het verhaal.

Michel is een dromerige man van rond de veertig, die werkzaam is als ingenieur, maar in feite meer bezig is met zijn buitenissige uitvindingen. Toevallig komt hij te weten dat hij geadopteerd is, en geboren in een dorpje bij Québec. Daarom maakt hij nu de oversteek naar Canada, om op zoek te gaan naar zijn wortels, om zijn biologische ouders te vinden.. Zijn vreemde avonturen daar, met onder meer de gedenkwaardige ontmoeting met de uitvinder van de elektrische auto, zorgt voor een verrassende afloop.

Met zijn debuutfilm La moitié gauche du frigo uit 2000 gaf regisseur Falardeau al blijk van zijn tegendraadse filmstijl. Die film handelt over een documentairemaker die zijn huisgenoot volgt in een slopende zoektocht naar een baan. Gefilmd in een semi-documentaire stijl, volgestouwd met merkwaardige terzijdes, is het een intrigerende wegbereider voor Congorama.

Tussen beide films maakte hij ook nog een documentaire getiteld Pâté chinois, over het zware leven van Chinese immigranten in Canada.Het nieuwsgierig makende gerecht pâté chinois staat trouwens op het menu in een Canadees eethuis in Congorama. Wat beide films en zijn documentaire verbindt zijn de hoofdpersonen: het laat hun pijnlijke worsteling zien om zin te geven aan een ontworteld en ontheemd bestaan.

Congorama is een uitdagende en stimulerende bespiegeling over identiteit en het verwezenlijken van krankzinnige dromen. Wat Congorama extra cachet geeft, is de stekelige zwarte humor. Dergelijke humor is eerlijk gezegd ook typerend voor de Franstalige Canadese cinema, en ook de Franstalige Belgische cinema grossiert hier in ruime mate in.

Deze enigszins sarcastische blik op de werkelijkheid zal te maken hebben met de worsteling van beide minderheden in zowel Canada als België om belangrijk gevonden te worden, grip te krijgen op hun wankele en kwetsbare identiteit en taal in een globaliserende en snel veranderende wereld.

Ulrik van Tongeren

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg