Over verwoestende moederliefde handelt Mon fils à moi van de jonge Franse regisseur Martial Fougeron. Het beklemmende familiedrama is een fraaie ontleding van het gezin als hoeksteen van de samenleving.

De moeder, briljant vertolkt door Nathalie Baye, is ziekelijk gefixeerd op haar jonge zoon Julien (Victor Sévaux). Zoonlief doet in haar ogen niets goed; slechte cijfers op school leiden tot intense woede-uitbarstingen van de moeder. Verder probeert zij ieder aspect van zijn leven te controleren, inclusief haar bijna incestueuze greep op zijn ontluikende seksualiteit.

De twee andere leden van de familie, de vader en zuster van de jongen, ontrekken zich aan haar neurotische gedrag. Dat het wel mis moet gaan, laat het begin van de film zien met een arriverende ziekenauto. In een tergende reeks van alledaags mistroostig leed wordt getoond hoezeer een schijnbaar gelukkig gezinsleven een gevangenis kan zijn.

De wurgende greep van het gezin is natuurlijk een geliefd thema in de Franse cinema. Een regisseur als Claude Chabrol heeft daar al een reeks schitterende films over gemaakt. In Franse films spelen de gruwelijkste drama's zich altijd af aan een goed gedekte en gespijsde tafel, zo ook in dit intense drama.

Regisseur Fougeron heeft een gouden greep gedaan met het casten van Nathalie Baye voor de hoofdrol. Je verwacht eerder Isabelle Huppert of Isabelle Adjani die beiden een patent lijken te hebben op het spelen van neurotische types. Nathalie Baye is befaamd door haar rollen van gevoelige, charmante vrouwen, die wel een taaie innerlijke kracht tentoon kunnen spreiden. Met dit beeld van de actrice in het achterhoofd is het een onthutsende ervaring om haar zo tekeer te zien gaan in haar verwoestende sloopwerk van zowel haar geliefde zoon als haar gezin.

Intussen is Baye, die op 59-jarige leeftijd nog niet aangetast lijkt te zijn door de voortwoekerende tijd, een nieuwe weg ingeslagen wat betreft haar rollenkeuze. Vorig jaar was te zien in Le Petit Lieutenant, een rauwe politiefilm waarin zij op grandioze wijze een gedesillusioneerde politievrouw wist neer te zetten. Haar filmografie overziend halen wel bijzonder weinig producties met haar hier de bioscoop, maar dat is een ander verhaal.

Mon fils à moi is de debuutfilm van Martial Fougeron, dat is er niet aan af te zien. Hij heeft een stevige greep op het explosieve materiaal gehouden. Knap ook, hoe de film de psychische stoornis van de moeder niet benoemt, maar voorzichtig suggereert; het is aan de kijker om zijn of haar conclusies te trekken.

Feitelijk wordt hier geraakt aan een universeel probleem: de bezitsdrang en de daarmee samenhangende onmacht van ouders om hun kinderen onder controle te houden. Het is niet zo gek dat vele jongeren ontsporen, de wortels van dat gedrag zijn wellicht te vinden in een weinig harmonieus gezinsleven.

Ulrik van Tongeren

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg