Print
deze pagina 
Ça
brûle
Rotterdam, zaterdag 3 februari
Voor de ware filmtijger doet het afscheid nemen op de laatste dag van het IFFR toch weer pijn. Hoe kom ik het jaar door tot de volgende editie, is dan het gevoel. En dat is al 32 jaar zo. Ondanks alle kleine dagelijkse ergernissen, zoals de steeds toenemende commercie, het longen uit je lijf lopen voor die niet te missen 'speciale' film, en de aanwezigheid van sommige films die eigenlijk niet thuis horen op een groot filmfestival. Want je kan altijd nog overvallen worden door de puurheid van de cinema, dingen zien die vergelijkbaar zijn met het beste uit bijvoorbeeld de jaren '70.
Wat ik mis zijn de kleurrijke regisseurs; de hedendaagse komt een beetje kleurloos en braaf over. Toen de Duitse regisseur Fassbinder nog leefde, en hij was vaak in Rotterdam, was er het vlam in de pan gevoel. Die opstandigheid zie ik enkel terug in de Braziliaan Claudio Assis, van Bog of Beasts. Deze magere bevlogen man met vlammende ogen geeft hoop voor de toekomst.
De filmcriticus of festivalbezoeker die roept dat ze de beste film van het festival hebben gezien, vind ik een beetje belachelijk. De échte doorbijter kan gedurende het twaalf dagen durende festival maximaal 60 van de circa 250 films aanschouwen, en dan worden er ook nog eens 430 korte films vertoond. Dus in wezen kan je maar een fractie van het totale aanbod zien.
Je kunt hoogstens een lijstje van favorieten samenstellen. Mijn favoriete vijf: Bog of Beasts, Das Leben der Anderen, Drama/Mex, 7 Ans en Pardonnez moi. De eerste drie daarvan worden uitgebracht in Nederland. We mogen ons ook verheugen op het feit dat er zo'n vijftig films zijn aangekocht voor distributie, al zullen sommige producties alleen op dvd worden uitgebracht.
AFR
Bog of Beasts won verrassend een VPRO Tiger Award, al moet de Braziliaanse regisseur Claudio Assis deze prijs delen met de Deense regisseur Morten Hartz Kaplers voor zijn AFR. Dat Assis een prijs wint is opmerkelijk omdat Bog rauw is als schuurpapier, terwijl de ander films, met uitzondering van EX Drummer van Koen Mortier, eerder fluweelzacht aandoen.
Bog
en AFR moeten de derde prijs delen, omdat de jury het niet eens
kon worden. Toch is het een vreemde beslissing, want Bog of Beasts
is in alle opzichten de betere film.
Bog of Beasts zal wellicht alleen te zien zijn tijdens
de Tigers on Tour vanaf half maart, wanneer de winnaars van de VPRO Tiger
Award de ongeveer 25 filmhuizen aandoen.
AFR is een uitgekookte, maar ook doorzichtige politieke satire over de fictieve moord op de Deense minister-president Rasmussen. Regisseur Kaplers heeft met zijn in het geheim gemaakte zogenaamde nep-documentaire getracht een provocerende thesis te poneren over het hoe en waarom van de moord op de Deense minister-president.
De film is een knipoog naar JFK van Oliver Stone. Er wordt een groot aantal zogenaamde getuigen geïnterviewd over zowel het slachtoffer als over de jonge anarchist die de moord op zijn geweten zou hebben. Een enorme hoeveelheid archiefmateriaal, vaak gemanipuleerd, werd gebruikt om deze moord van alle kanten te belichten. Voor een niet ingewijde in de Deense politiek is de film een hele kluif. Het is jammer dat deze productie met weinig flair is gemaakt. De boodschap van de film, het verdedigen van de democratie en vrijheid van meningsuiting, valt wel toe te juichen.
Pardonnez
moi
Om nog even terug te komen op de in een eerder genoemde bijdrage 'heilige graal film' Ça brûle. Ik kon deze film vlak voor het einde van het festival nog inhalen in de Video Library van het festival. De afgelopen week heb ik blijkbaar in mijn hoofd een totaal andere film gecreëerd. Want het verhaal over het 15-jarige verwende wicht Livia die verliefd wordt op de stoere brandweerman Jean, blijkt minder hitsig en heet te zijn dan verwacht.
Gezegd moet worden dat het laatste halfuur van de film, wanneer Livia een bosbrand in de Provence veroorzaakt om haar geliefde Jean wakker te schudden, behoorlijk heftig is. Het is te zien dat de filmmakers en acteurs hun leven gewaagd hebben om een realistische verbeelding van de dreiging van bosbrand te maken. Regisseuse Claire Simon noemt het vuur een metafoor voor het leven: "Jonge mensen houden van de mix van destructie en schoonheid."
Het is geen slechte film, maar er had meer ingezeten. De kolkende seksualiteit van pyromaan Livia wordt door Camille Sitowicz niet overtuigend genoeg geacteerd. In de jaren '80 speelde Isabelle Adjani vergelijkbare zwoele rollen die wél van het doek wisten te spatten.
Ook een film als L’intouchable van Benoit Jacquot, over een jonge actrice die op zoek gaat naar haar vader in India, blijkt op papier interessanter dan het eindresultaat. Het saaie geneuzel wordt wél door een schitterende actrice gedragen, die nog wat weet te maken van het povere materiaal. Isold Le Besco heet zij.
Toevalligerwijze is een van de grootste verrassingen van het IFFR, Pardonnez moi, geregisseerd en geacteerd door haar zuster Maïwenn. Wat een talentvolle familie moet dat zijn. Dit verbluffende en hilarische ego-document, of is het toch fictie, en regiedebuut over een jonge vrouw die overhoop ligt met haar vader en de rest van de familie, zou ogenblikkelijk aangekocht moeten worden. Maar dat is ook een gouden wet van het IFFR: de interessantste films halen vaak onze bioscopen niet. Dat is ook een gegronde reden om steeds weer terug te keren naar Rotterdam.
Nou dat was het dan, we kunnen weer toeleven naar het volgende IFFR. De 37e editie zal plaatsvinden van 23 januari tot en met 3 februari 2008.
Ulrik van Tongeren
Winnaars VPRO Tiger Awards: Love Conquers All van Tan Chui Mui, Die Unerzogenen van Pia Marais, ex acequo: Bog of Beasts van Claudio Assis en AFR van Morten Harz Kapler. Winnaar KPN Publieksprijs: Das Leben der Anderen van Florian Henckel von Donnersmarck. Overige prijzen op de website van het IFFR.
Eerdere bijdrage over het Film Festival Rotterdam:
• Randgebeuren domineert IFFR• Perverse seks
• Klein Leed
• De achterkant van het festival
• Film Festival Rotterdam
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Reageer
op dit artikel
hghg