Print
deze pagina 
Rotterdam, zondag 28 en maandag 29 januari
Als razende reporter van Ravage word je geacht de talrijke politieke films te volgen die op het IFFR te zien zijn. Maar soms is het vlees zwak, dan bezwijk je wel eens voor één van de talrijke borrels die georganiseerd worden tijdens het festival.
Zo'n borrel houdt in dat men zich in een ruimte bevindt met mensen die je niet kent, of mensen die vaag van gezicht bekend zijn. Of er kunnen beroemdheden tussen staan. Zoals de legendarische Franse actrice Bulle Ogier, die niet eens opviel, of een beroemdheid van het moment, zoals een veelbelovende jonge Roemeense regisseur die gezellig staat te kletsen.
Dit soort gelegenheden schijnen ook ideale momenten te zijn om contacten te leggen; het zogenaamde netwerken. Wat trouwens een hele klus is. Een beetje beheersing van vreemde talen is dan ook een vereiste. Je kunt niet met steenkolen-frans een Franse beroemdheid benaderen. Maar eigenlijk is het beter als je een bekende tegenkomt, dat opent weer deuren naar andere mensen. Het lijkt er een beetje op alsof borrelen hard werken is.
Faceless
Things
Terwijl het festival al zo'n wissel trekt op de geestelijke en lichamelijke gezondheid. Blijf maar eens onbewogen kijken naar een film als Faceless Things uit Zuid Korea. Tijdens het voorpraatje op zondagavond met de piepjonge regisseur Kim Kyung-Mook werd er al gewaarschuwd voor het ontregelende effect van de film.
Dit hermetisch gefilmde drama waarin ruwe sadomasochistische seks centraal staat, met als kers op de taart ongeremde poepseks, moet voor de meest geharde filmkijker een harde dobber zijn. Wellicht handelt het hier om een taboe doorbrekend experiment. Dat maakt deze afdaling in de ranzige krochten van de menselijke seksualiteit nog niet meteen dragelijk.
M
Waar de een misschien te ver gaat, gaat de ander niet ver genoeg. M van de Japanse regisseur Hiroki Ryuchi lijkt maandagmiddag spannend te worden met de aankondiging over het geheimzinnige dubbelleven van een huisvrouw. Er zit hier ook sadomasochistische seks in, evenals een groepsverkrachting, met als klap op de vuurpijl het verlangen van de huisvrouw om gewurgd te worden tijdens de seksdaad. Op een of andere manier blijft de film te smaakvol, te terughoudend in het tonen van die heftige feiten. De film is gewoonweg niet ranzig genoeg om werkelijk te zorgen voor de vlam in de pan.
In tegenstelling tot de extremiteiten waarin sommige Aziatische cineasten lijken te grossieren, moet voor een fijnzinniger kijk op seksualiteit toch uitgeweken worden naar de Franse film. In het simpel vormgegeven debuut 7 Ans van Jean-Pascal Hattu, over een stormachtige driehoeksverhouding, is de juiste balans aanwezig tussen suggestie en expliciet vertonen. Een filmmaker hoeft niet álles te laten zien, maar moet wel in staat zijn om zoiets als seks organisch en geloofwaardig in een verhaal te verwerken.
7
Ans
De jonge vrouw die verleidt wordt door de gevangenbewaarder die haar man bewaakt, is niet een willoos slachtoffer. Zij heeft ook haar behoeften die bevredigd moeten worden. 7 Ans heeft de briljante scenariovondst dat wanneer de vrouw seks heeft met de bewaker, hij met een taperecordertje de seksgeluiden opneemt, zodat manlief achteraf kan meegenieten.
De echtgenoot beleeft als het ware de seks met zijn vrouw door middel van een andere man, zijn bewaker nota bene. Deze echtgenoot schrikt er ook niet voor terug om aanwijzingen te geven hoe zijn stand-in te werk moet gaan. Noem het pervers, het is wel inleefbaar genoeg verbeeld om te boeien en te prikkelen. Fransen kunnen als geen ander dergelijke amour fou verhalen vertellen. Sommigen gapen bij dit soort vermaak, maar voor de ware francofiel is het genieten geblazen.
Waarom toch deze uitvoerige aandacht voor seks in films, terwijl zoveel belangrijker zaken tijdens dit IFFR behandeld worden? Zoals terrorisme, de oorlog in Irak, armoede, enzovoort. Het simpele feit dat ondergetekende met wat lichtere kost een beetje erin probeert te komen. De zware kost komt nog.
Trouwens seks, erotiek en alles wat ermee samenhangt heeft wel degelijk een politieke en sociale lading. In diverse films wordt seks gebruikt om vrouwen te onderdrukken, en ook lijkt vooral het genot van de man centraal te staan. Eigenlijk is het ook nog steeds zo, dat in films de mannelijke kijk op seksualiteit de overhand heeft. Ondanks het feit dat er ondertussen redelijk wat films geregisseerd door vrouwen op het festival te zien zijn.
Ulrik van Tongeren
M
is ook nog op donderdag 1 en vrijdag 2 februari te zien.
7 Ans is nog op vrijdag 2 en zaterdag 3 februari te zien.
Faceless Things is nog op donderdag 1 februari te zien.
Voor het programma en andere informatie over het filmfestival, raadpleeg de website van het IFFR.
Eerdere
bijdrage over het Film Festival Rotterdam:
•
Klein Leed
•
De
achterkant van het festival
•
Film
Festival Rotterdam
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Reageer
op dit artikel
hghg