Print
deze pagina 
Rotterdam, zaterdag 27 januari
De eerste dagen van het IFFR lijken nog drukker dan voorgaande jaren te verlopen. Het massale bezoek aan dit immense gebeuren kan de nodige teleurstellingen opleveren. Films kunnen tegenvallen en bepaalde voorstellingen zijn volgeboekt, daar moet je op voorbereid zijn.
Toch gebeuren er soms onvermoede dingen. Het groepje, inclusief ondergetekende, dat zondagmiddag met hun plaatsbewijs in de hand een voorstelling van de veelbelovende Franse film Ēa brūle wil bijwonen, kan er niet in. De zaal zit vol gevloek en getier. De uitleg is dat er ergens iets fout is gegaan. Hopelijk overkomt me dit niet vaker, en wordt er snel uitgezocht wat er aan de hand is.
Ēa
brūle
Ēa brūle (On Fire) van Claire Simon is een typische heilige graal film, waar je een festival lang achteraan jaagt, maar niet te zien krijgt omdat er altijd wel wat tegenzit. En nu het festival de reserveringen heeft afgeschaft, zullen er toch een boel teleurgestelde mensen rondlopen. Dit omdat te veel mensen hun gereserveerde kaartjes niet ophaalden, wat ook weer problemen gaf. Het blijft moeilijk om iedereen tevreden te stellen.
De hoofdpersoon Vincent in Jardins en automne van Otar Iosseliani kan meepraten over tegenslag. Vincent, een Franse minister, heeft werkelijk alles: macht, geld, een comfortabele woonstee en een aantrekkelijke minnares. Toch verliest hij zijn baan. Van minister tot clochard, en dat allemaal in een kluchtig en lichtelijk surrealistische vertelling, volgestouwd met ironische terzijdes over de Franse klassenmaatschappij en de 'barbaarse' politiek.
Jardins en automne is een prima film van de oude meester Iosseliani, al is de rolprent wel iets aan de lange kant. Wat zijn films zo bijzonder maakt is de wijze waarop hij mensen observeert. Deze 72-jarige Georgisch-Franse regisseur weet de eigenaardigheden van de Fransen perfect te verbeelden. Bij hem zijn de Fransen, ook als ze dom en onbehouwen zijn, altijd op de een of andere manier sympathiek. Hoofdpersoon Vincent probeert er het beste van maken. Na zijn diepe en vernederende val in de goot, breekt er toch een nieuw leven aan. Ook al zit hij aan het eind van de film als dakloze onder een brug.
Jardins
en automne
Wat deze voorstelling zo bijzonder maakt is het optreden van de regisseur voor en na de vertoning. De interviews met de makers zijn in opzet belangrijke onderdelen van een filmfestival, al mondt het meestal uit in verplichte nummertjes. Voor de vertaler of een ander intermediair is het moeilijk om mede te zorgen voor een interessante dialoog tussen filmmaker en publiek; soms komt er ook te weinig respons vanuit de zaal.
Na afloop van Jardins en automne is er een massale uittocht van bezoekers, terwijl je toch een soort eerbetoon van het publiek zou verwachten voor regisseur Iosseliani, die al dertig jaar met zijn films aanwezig is in Rotterdam, en altijd met onderhoudend werk op de proppen komt. Hij kan er om glimlachen, en maakt de opmerking dat er met de paar overgeblevenen nu wel minder vragen zullen zijn. De regisseur zegt weliswaar niet veel, maar het is wel doordesemt met zijn tegendraadse humor. Dergelijke gebeurtenissen tonen aan dat filmfestivals nog steeds een bestaansrecht hebben.
De programmeur van het festival, Gertjan Zuilhof, en de Filmkrant hebben dit jaar een discussie aangezwengeld over de vraag of filmfestivals als het IFFR nog een toekomst hebben. Waarom zouden mensen nog met anderen in een zaal zitten om samen een film te bekijken, terwijl ze dat ook thuis kunnen doen, met daarbij gevoegd de keuzevrijheid om via dvd of internet zelf te bepalen wat ze te zien krijgen? Op de een of andere manier komt deze discussie vandaag niet van de grond.
Misschien is dit over vijf jaar een actueel discussiethema, als de technologische revolutie verder gevorderd is. Momenteel lijkt het filmfestival nog steeds onmisbaar. Het sociale gebeuren van mensen die elkaar treffen en over film discussiėren, is nog steeds een belangrijk element. De grote keuzevrijheid blijft belangrijk; voor iedereen is er wel wat te zien. En ondanks het soms harde gevecht om een voorstelling bij te wonen, blijft het publiek komen. De rijen voor de kassa's zijn nog steeds onverminderd lang.
Ulrik van Tongeren
Voor het programma en andere informatie over het filmfestival, raadpleeg de website van het IFFR.Eerdere
bijdrage over het Film Festival Rotterdam:
•
De
achterkant van het festival
•
Film
Festival Rotterdam
-
- - - - - - - - - - -
-
- - - - - - - - - - -
Reageer
op dit artikel
hghg