De Amerikaanse regisseur Darren Aronofsky maakt op zijn minst curieuze films. Zijn nieuwste opus, het liefdesdrama The Fountain, roept een uitbundige reeks kwalificaties op, van pretentieus en verwarrend, tot origineel en belachelijk.

Dat een dergelijk vat vol tegenstrijdigheden gefinancierd wordt door maar liefst twee grote Hollywoodstudio's is opmerkelijk. In ieder geval heeft deze filmproductie talloze critici in grote verwarring en irritatie achter gelaten, en dat is mooi meegenomen.

Fascinerend aspect van The Fountain is dat de film buiten de 'normale' werkelijkheid van het film maken lijkt te staan. En dat het de regisseur koud laat of men zijn film geniet of begrijpt. In de huidige wereld van voorspelbaar en herkauwbaar amusement past deze productie zeker niet.

Dat deze rolprent opgevat kan worden als een soort verfilmd gedicht over de liefde, en het niet zo belangrijk is om alles te begrijpen, zou een handvat kunnen zijn. Het draait in The Fountain allemaal om leven en dood, en om de liefde tot in de dood. Het koppel Tom en Izzy, gespeeld door Hugh Jackman en Rachel Weisz, bewegen zich in drie tijdszones; de 16e eeuw, het heden en in de verre toekomst en de 26e eeuw.

Alle periodes zijn op een gecompliceerde wijze door elkaar heen gevlecht. In het heden tracht Tom zijn vrouw te redden van de dood door kanker. Hij experimenteert met chimpansees om een medicijn te vinden. Tomas (Tom) is een conquistador in Midden-Amerika in de 16e eeuw die in opdracht van een hoge adellijke dame naar de boom des levens zoekt. In de derde tijdzone zweeft een kale Tom in een luchtbel door de ruimte, en probeert hij de boom des levens in leven te houden. Zou zijn vrouw in die boom veranderd zijn, zoals enkele critici beweren?

Jackman en Weisz spelen in alle drie de episodes de hoofdrollen, misschien is daarom de film ook zo'n chaotische ervaring. Met allerlei verwijzingen naar religie en de new-age achtige symboliek is het tevens een uiterst zweverige en psychedelische ervaring geworden. Het verhaal lijkt eerder thuis te horen in de alternatieve sferen van eind jaren '60, begin jaren '70. Bij het ondergaan van deze film komt diverse malen het ruimte-epos 2001 A Space Odyssee van Stanley Kubrick in de herinnering bovendrijven.

Zes jaar lang vocht de regisseur om deze film te maken, en zijn gedrevenheid en lef stralen van het product af. The Fountain duurt slechts 96 minuten, maar had wellicht vier uur kunnen en moeten duren. Want hij heeft zo idioot veel thema's in dit epos gestoken, om vervolgens bij de montage met de botte bijl tekeer te gaan.

Evenals Aronofsky's vorige films PI, een bizarre thriller over een wiskundige, en Requiem of a Dream, een obsederend junkie drama, is The Fountain met niks anders te vergelijken. De regisseur heeft een ronduit dwarse manier van filmen, die zowel grote weerzin als bewondering oproept. Met The Fountain gaat hij nog verder in zijn stekelige opstand tegen de filmwetten.

De film flopte genadeloos. Dat deze überhaupt gemaakt kon worden, is op zich een prestatie. Maar wat zal de toekomst voor Aronofsky brengen? Zal hij noodgedwongen terugkeren naar het produceren van low-budget films? Want het lijkt onwaarschijnlijk dat er nog een Hollywoodstudio te vinden zal zijn die hem tientallen miljoenen geeft om zijn krankzinnige filmdromen te verwezenlijken.

Ulrik van Tongeren

The Fountain (Fox) nu in de bioscoop.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg