Malas Temporadas

De Melkweg brengt deze maand de derde editie van Semana de Cine Español. Met zestien speelfilms en een aantal korte producties wordt een overzicht gegeven van de recente Spaanse cinema. Vooral veelbelovende jonge cineasten worden voor het voetlicht gebracht. Volver, het meesterwerk van de oudere regisseur Pedro Aldmodóvar wordt overigens ook gedraaid. De andere meester van uitzinnige melodrama's Bigas Luna zit helaas niet in het programma.

Het opmerkelijke debuut van de Madrileense regisseur Daniel Sánchez Arévalo is een grote blikvanger in het programma. Alleen de tomeloze titel Azuloscurocasinegro (Donkerblauwbijnazwart) is al veelzeggend. De film handelt over de verhouding tussen twee broers.

Azuloscurocasinegro

De ene, de goede broer, verzorgt de zieke vader, en heeft hiervoor zijn carrière uitgesteld. Als conciërge van een flatgebouw brengt hij brood op de tafel. De ander is een kleine crimineel en zit achter de tralies. De crimineel tracht zijn broer ertoe te brengen om zijn vriendin, ook verblijvend in de gevangenis, te bevruchten.

Op zich is dit een simpel verhaal. De regisseur heeft hier een complexe vertelling over de ketenen van verantwoordelijkheid van gemaakt. De goede broer moet uiteindelijk keuzes maken, uit zijn veilige thuiszone stappen. Misschien kan hij dan eindelijk zijn dromen verwezenlijken. Wat opvalt, is dat het een vederlichte bespiegeling is geworden, zonder in hijgend moralisme te vervallen.

Obaba van regisseur Montxo Amendáriz is in conceptie verwarrend complex, maar evenzeer doordesemd met een vergelijkbaar bedwelmende lichtvoetigheid als Azuloscurocasinegro. Startpunt van het verhaal is een jonge studente die een afgelegen bergdorp in de Pyreneeën met een videoproject het leven van de dorpsbewoners probeert vast te leggen. Uitgangspunt van haar project is een schoolfoto waar de personages op staan afgebeeld toen ze jong waren.

Obaba

In een fragmentarische filmstijl worden de levens van de betreffende dorpsbewoners van jong tot oud doorgelicht, tot ze tot een wurgende samenhang zijn gekomen. De film probeert bovendien een antwoord te vinden op de vraag waarom de één een succesvolle hoteluitbater wordt, en de ander in het gekkenhuis belandt.

Groene hagedissen, gedoemd om uit te sterven, spelen een belangrijke rol in het verhaal; zij geven de vertelling een intrigerende metaforische lading. Mochten we dreigen te verdwalen in de labyrintische vertelstijl van de regisseur, dan is er altijd nog de beeldschone actrice Bárbara Lennie als de vasthoudende studente die de vertelling bij elkaar houdt.

Judith Colell, regisseuse van 53 Días De Invierno, heeft evenzeer als de voorgaande regisseurs een fragmentarische vertelstijl gehanteerd. Maar haar gevoelige karakterstudie heeft nadrukkelijk een vrouwelijke signatuur en gevoeligheid. Hier worden de levens van drie mensen gevolgd gedurende een paar weken, zonder in de geforceerde toevalligheden te vervallen die dergelijke mozaïekfilms kenmerken. Het is een kwetsbare film geworden met een intense emotionele spankracht, gedragen door een aantal uitstekende acteurs.

53 Días De Invierno

De kwaliteit van het acteren is toch al opvallend in deze nieuwe Spaanse producties. Zonder opsmuk en trucs zetten de acteurs overtuigend en geloofwaardig 'gewone mensen' neer. Dat is niet een vanzelfsprekende kwaliteit; in Nederlandse drama- en filmproducties is er vaak genoeg de ambitie 'gewone mensen' neer te zetten. Dit leidt menigmaal tot een lachwekkend resultaat. Of dat nou een kwestie van talent of opleiding is, feit blijft dat Nederlandse acteurs niet kunnen tippen aan hun Spaanse collega's.

Het lijkt eentonig te worden, maar ook Malas Temporadas van Manuel Martín Cuenca wordt gekenmerkt door een fragmentarische vertelstijl. Daar is niks op tegen, als het maar goed gebeurt. Deze grotendeels in Madrid gesitueerde mozaïekvertelling is stijlvol en visueel indrukwekkend geënsceneerd. Het gaat over een aantal personages die gedoemd ronddolen: kleurrijke figuren als een zwarthandelaar in Cubaanse sigaren, een depressieve schooljongen en een moe gestreden vluchtelingenbegeleidster.

Allemaal worstelen ze in het luchtledige; Malas Temporadas betekent namelijk 'Moeilijke Tijden'. Het is bij tijd en wijle een te overvolle film die alle kanten opstuift, waarin onder meer het leed en de gevolgen van immigratie worden verbeeld. Het laat zien hoe zelfs Cubanen moeizaam integreren in een harteloze Spaanse samenleving.

Ulrik van Tongeren

Semana de Cine Español, 2 t/m 16 mei in Melkweg en de Uitkijk Amsterdam. Een selectie van het programma is van 3 t/m 15 mei te zien in het Lantaren/Venster in Rotterdam. Voor het programma, bezoek de website van het festival.

AZULOSCUROCASINEGRO (A-film), vanaf 15 mei in de bioscoop.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg