Om te zeggen dat de Franse regisseur Tony Gatlif het liefst films over zigeuners maakt, is een understatement. De regisseur toont met iedere film waarin deze bevolkingsgroep centraal staat zijn tomeloze liefde en bezetenheid voor de zigeuner. Transylvania, zijn zoveelste zoektocht naar de ziel van de zigeuner, voert door duistere, geheimzinnige regionen in Oost-Europa.

Dat regisseur Gatlif zigeunerbloed heeft is overduidelijk. Hij heeft zelfs het merendeel van de schitterende muziek voor de film gecomponeerd. Muziek is een essentieel onderdeel van Transylvania. Wanneer de vertelling dreigt te stokken, is er telkens weer de lyrische kracht van de muzikale klanken die de zaak op gang trekken. Latcho Drom (1993), Gadjo Dilo (1998) en Vengo (2000) waren swingende wegbereiders voor Transylvania.

Asia Argento speelt Zingarina, een jonge zwangere vrouw die bezeten op zoek gaat naar haar geliefde, een zigeunermuzikant. Onderweg ontmoet ze Tchangalo (Birol Ünel), een woeste scharrelaar die kostbaarheden van mensen weet los te troggelen. Beiden gaan ze op een emotionele zoektocht in geheimzinnige, bijna middeleeuwse streken. Meer is de handeling niet. Gatlif is een instinctieve filmmaker, wiens grootste talent het is om improviserend zijn vertelling bij elkaar te schrapen.

Daarom is het emotionele kruitvat Zingarina zo'n ideale kruiwagen voor de gevoelscinema van Gatlif. Deze bezeten, soms hysterische, jonge vrouw zoekt niet alleen de vader van haar kind, maar ook zichzelf. De film tekent haar dramatische transformatie van westerse vrouw naar Roemeense boerin. Haar innerlijke zoektocht vindt plaats in ruige, onherbergzame contreien, waar men leeft in een modderpoel van stille wanhoop en armoede.

Transsylvanië is geen land, maar een regio in Roemenië, waar zigeuners, Hongaren, Duitstaligen en Roemenen samenleven. Schijnbaar leven ze op harmonieuze voet samen. Terwijl er in de film genoeg schimpscheuten zitten ten opzichte van de zigeuners. Toch toont de film geen stelende en bedelende mensen; wellicht geeft het een enigszins geromantiseerd beeld van de zigeuner. Gatlif toont waardige en trotse mensen op zoek naar een eigen identiteit en plaats in het geheel.

De grote kracht en reddingsboei voor de zigeuner en voor de regisseur is dan ook de muziek. Transylvania kolkt over van de zwierige zigeunermuziek, woorden zijn dan minder belangrijk. De dialogen zijn soms meer dan tenenkrommend. Uitdieping van de personages en tekening van hun verleden tref je dan ook niet aan in de film. De productie moet het hebben van de onvergetelijke landschappen en de muziek, de snerpende zigeunermuziek die nog dagen blijft nagalmen in het hoofd.

Ulrik van Tongeren

Transylvania (Contact Film) nu in de bioscoop.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg