| 1ddRavagedigitaal
18-04-07 d |
|
|
|
Van 18 t/m 25 april vindt in Amsterdam de 23e editie van het Amsterdam Fantastic Film Festival (AFFF) plaats. De ongeveer 60 lange en 23 korte films staan in het teken van fantasy. Dat is ondertussen een wijds begrip geworden. Want behalve science fiction en horror, zijn er ook steeds meer absurdistische vertellingen te zien.
Dergelijke producties zijn niet zomaar in een bepaald genre te vangen, zoals een aantal films in het belangrijke themaprogramma van de Scandinavische fantastische film illustreren. Bijvoorbeeld How To Get Rid of the Others van de Deense regisseur Klarlund. De Deense overheid is de verzorgingsstaat zat en heeft hiervoor een radicale oplossing bedacht: wie niets bijdraagt aan de economie wordt tot de dood veroordeeld. De Noorse productie The Bothersome Man van regisseur Jens Lien, is duidelijk bedoeld om ons wakker te doen schudden. Hoofdpersoon is een man die alles lijkt te hebben: een goede baan, een mooie vrouw en een appartement als uit een tv-commercial. Toch knaagt er iets, de man voelt zich gevangen in zijn comfortabele leven. Beide films lijken op papier op het absurdistische meesterwerk Brazil van Terry Gilliam. Deze fascinerende en kleurrijke regisseur is tevens eregast op het festival vanwege de uitreiking van de Career Achievement Award. Donderdagmiddag 19 april is hij aanwezig om vragen te beantwoorden over zijn opvallende loopbaan in de filmindustrie. (City 5, toegang gratis) Jammer genoeg worden slechts drie films van hem op het festival vertoond: Brazil, 12 Monkeys en Fear and Loathing in Las Vegas. Terwijl dit een ideale gelegenheid zou zijn om zijn gehele oeuvre te vertonen. Zes jaar geleden wijdde het AFFF overigens al een retrospectief aan de regisseur.
Terry Gilliam is een ware filmrebel die zich niets laat voorschrijven door de grote filmstudio's. Hij is er vooral op gespitst om zich niet te laten ketenen aan de commerciële wetten, en met overgave werkt aan het vormgeven van zijn wilde fantasiewereld. Vanaf Jabberwocky uit 1977 heeft hij met vallen en opstaan een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Naast successen als Time Bandits, Brazil, Fisher King en 12 Monkeys, heeft hij ook missers als The Adventures of Baron of Munchausen, The Brothers Grimm en de nooit voltooide film Don Quichot op zijn conto staan. Dat het voor de inmiddels 66-jarige regisseur een harde strijd is om zijn ideeën te verwezenlijken, moge duidelijk zijn. Omdat zijn films meestal heel veel geld kosten - fantasiewerelden staan immers bol van speciale effecten - is hij aangewezen op de middelen die de studio's in Hollywood bieden. Door zijn weerzin voor de geldmannen, is het des te opmerkelijker om te zien wat Gilliam bij elkaar heeft gefilmd in de afgelopen dertig jaar. Het AFFF biedt trouwens genoeg films die met minimale middelen zijn gemaakt. Zoals Mulberry Street van Jim Mickle, over mensen die getroffen worden door een virus en in ratten veranderen. The Tripper van regisseur David Arquette gaat over een bijlmoordenaar die, getooid met een masker van Ronald Reagan, de bezoekers van een popfestival om zeep helpt.
En jawel, Peter Marcy maakte zijn mysterieuze Firefly voor het luttele bedrag van zesduizend dollar. De afgelopen edities van het AFFF hebben al bewezen dat er met liefde en inventiviteit genrefilms gemaakt kunnen worden. Het zwaar bevochten resultaat kan vervolgens tenenkrommend onbeholpen zijn, of werkelijk verrassende producties opleveren. Pan's Labyrinth van de Mexicaanse regisseur Guillermo Del Toro is de openingsfilm van het AFFF. Deze briljante en shockerend gewelddadige productie handelt over een 12-jarig meisje dat een ondergrondse fantasiewereld in vlucht. Alleen maar om te ontsnappen aan de gruwelijke realiteit van het fascistische Spanje uit de jaren '40 van de vorige eeuw. Opvallend is hoe beide gruwelijke werelden naadloos in elkaar over gaan. Knap ook hoe de digitale toverdoos ten dienste staat aan de zeggingskracht van het verhaal. Del Toro is met zijn uitgekookte carrièreplanning een groot voorbeeld voor jonge filmmakers. Soms verhuurt hij zijn diensten aan Hollywood met films als Blade 2 en Hellboy, maar het liefst is hij bezig met persoonlijke films als The Devil's Backbone (2002) en Pan's Labyrinth. Dat de laatste film een maand geleden drie Oscars kreeg, is mooi meegenomen voor deze regisseur. Dat geeft hem hopelijk meer armslag om zijn persoonlijke projecten te verwezenlijken. Ulrik
van Tongeren
|