Joachim Lafosse heeft na zijn beklemmende familiedrama Folie Privé alweer een genadeloos portret van een gezin in ontbinding gemaakt. Op een meer terloopse wijze dan in zijn opmerkelijke voorganger heeft de Waalse regisseur in Nue Propriété een gezinsleven ontleed.

Het gezinsleven is in zijn films een slagveld zonder weerga. Het venijn van deze film zit 'm eigenlijk in de staart. Het einde van het verhaal is shockerend, mede omdat het op een afstandelijke wijze gefilmd is. Daaraan voorafgaand worden we zachtjes ingesponnen in het enigszins landerige, met vijandigheid doorspekte, leven van een moeder met haar twee volwassen tweelingzonen.

Hoewel de midtwintigers de moederborst nog steeds niet kunnen missen, tekent de film op gedenkwaardige wijze de opstandigheid van deze twee melkmuilen tegen hun eigenzinnige moeder. Zij wil namelijk het ouderlijk huis, een hoeve in Waals Brabant, verkopen om naar de Alpen te vertrekken en daar een nieuw leven te beginnen. Haar zonen zijn hier faliekant tegen. Het behoud van het huis komt voor hen op de eerste plaats, met daaraan gekoppeld het in stand houden van hun lamlendige leventje.

Isabelle Huppert in haar rol als moeder Pascale laat voor de zoveelste keer zien waarom zij een van de beste hedendaagse actrices is. Briljante zet van de regisseur is om de twee zoons te laten spelen door de gebroeders Jérémie Renier en Yannick Renier. Dat geeft het geheel een extra incestueuze lading.

Want de essentie van de vertelling is dat de drie niet zonder elkaar kunnen, maar ook niet op een menswaardige manier kunnen samenleven. Dat heeft te maken met grenzen durven stellen, en of het bijvoorbeeld wel zo gezond is dat de twee broer samen in bad gaan.

De bedoeling van volwassen worden is dat men ooit het moedernest verlaat. In de film wordt getoond wat er gebeurt wanneer niet voldaan wordt aan deze natuurwet. Het tirannieke gedrag van de jongens loopt de spuigaten uit. Zelfs de tussenkomst van de buurman, die een affaire heeft met moeder, kan de explosieve situatie niet doen keren.

Grote kracht van dit intense familiedrama is de wijze waarop regisseur Lafosse samen met cameraman Hichame Alaouie op een tergend terloopse wijze de beklemmende verhoudingen heeft vastgelegd. De scènes aan de eettafel wanneer het gezin de maaltijd deelt, zijn essentieel en tamelijk spannend vormgegeven in al zijn dagelijkse, banale sleur.

In de Franse cinema - deze Waalse film lijkt een uitloper hiervan - zijn de gebeurtenissen aan de eettafel altijd een mooie staalkaart van de onderlinge verhoudingen. Denk alleen maar aan de films van Chabrol, waar het nuttigen van de maaltijd zo'n beetje het belangrijkste is, naast het onvermijdelijke ambacht van de moord.

Nue Propriété is zeker minder moorddadig dan de gemiddelde Chabrol-film. Maar regisseur Joachim Lafosse laat zich evenals de grote Claude Chabrol kennen als een haarscherpe observator van de menselijke staat.

Ulrik van Tongeren

Nue Propriété (A-film) nu in de bioscoop

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg