Met Kicks heeft regisseur Albert ter Heerdt een ambitieuze poging gedaan onze multiculturele samenleving vast te leggen. Hij heeft het in de vorm van een zogenaamde mozaïekfilm gegoten. Dat wil zeggen dat er een flink aantal personages en verhaallijnen door elkaar heen lopen. Complex gestructureerde films als Short Cuts, Magnolia, Crash, en ondertussen tientallen andere films hebben als voorbeeld gediend.

Voor een Nederlandse filmmaker is dit een ambitieus streven. Nederlandse films zijn namelijk zelden complex. Denk alleen maar aan de platvloerse multiculti komedie ’n Beetje Verliefd van vorig jaar. Na zijn komische Shouf Shouf Habibi! heeft Ter Heerdt het dit keer serieus bedoeld. Al zitten er soms momenten in, die vaak onbedoeld komisch zijn. Zo is er een autochtone vrouw die kennis wil maken met de 'ware' allochtonen. Haar inwijding in de allochtone samenleving komt nogal wereldvreemd en weinig realistisch over.

Dergelijke elementen geven de productie wel een scherpe ondertoon, terwijl er toch nogal wat dramatische kanten van de multiculturele samenleving belicht worden. Zoals het doodschieten van een Marokkaanse jongen door een Amsterdamse politieagent. Deze gebeurtenis zou volgens Marokkaanse buurtgenoten uit racisme voortkomen, terwijl het volgens politiefunctionarissen veeleer een ongelukkige samenloop van omstandigheden zou zijn geweest.

De bedoeling van Kicks is om te laten zien hoe we elkaar met vooroordelen in het achterhoofd benaderen. Dat zorgt onvermijdelijk voor botsingen, en maakt de kloof tussen de verschillende bevolkingsgroepen alleen maar groter. In de film staat de kloof tussen de welgestelde witte meerderheid en de arme minderheid van buitenlandse afkomst centraal.

Het is dan onvermijdelijk dat er nogal wat clichés aan bod komen. De opstandige Nederlands jongeren van Marokkaanse komaf die overal racisme signaleren is zeer herkenbaar. Maar ook de neerbuigende houding van witte Nederlanders tegenover de allochtonen wordt stevig in de verf gezet. Met als treffend voorbeeld de Marokkaanse jongen die een minuut te laat komt voor zijn supermarktbaantje, en meteen ontslagen wordt.

Al lijkt de kickboxer die met zijn sportschool kansarme jongeren opvangt niet werkelijk dicht bij de dagelijkse realiteit te staan. Deze idealistische jongeman ziet alles genuanceerd, terwijl zijn broer nota bene doodgeschoten werd tijdens dat schietincident. Dat zou tomeloze woede moeten opleveren. Het zou logischer zijn als hij onderdeel zou uitmaken van de meute allochtone jongeren die het politiebureau wil gaan bestormen.

Ter Heerdt is wellicht tijdens het bedenken van zijn multiculturele drama in een schematische voorstelling van zaken en personages blijven hangen. Zijn personages zijn zodoende zelden levende mensen van vlees en bloed. De racistische uitspattingen in een film als Crash spatten van het doek af, terwijl Kicks sputtert als een overkokend pannetje melk.

De befaamde voorgangers van Kicks, zoals Short Cuts, Magnolia en Crash, zijn kettingvertellingen met een enorme lading. Iedere schakel in de ketting moet dan doordacht zijn, ook de kleinste rol. Het onbeduidendste personage moet raak getroffen zijn. Ter Heerdt heeft van Kicks daarentegen niet het vloeiende geheel gemaakt waar zijn grote voorgangers in uitblinken.

Er hapert nogal wat aan het ritme van de film, en de acteerprestaties zijn zeer wisselend van kwaliteit. Het is in ieder geval een min of meer moedige poging om de hedendaagse gecompliceerde multiculturele samenleving te portretteren. Maar goede bedoelingen alleen zorgen helaas nog niet voor een overtuigende filmervaring.

Ulrik van Tongeren

Kicks (Independent Film), nu in de bioscoop

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg