Luguber is het zeker, het begin van The Dead Girl. Wanneer een vrouw stuit op het gemutileerde lichaam van een jonge vrouw, is dit het startpunt voor een beklemmende bespiegeling over het lot van het slachtoffer…

Karen Moncrieff, regisseuse en scenariste van deze rolprent, heeft vijf episodes gecreëerd die los van elkaar staan, maar toch een eenheid vormen. De vijf vrouwelijke personages worstelen met onderdrukking en andere uiterst onprettige dingen in hun leven. De film kan gezien worden als een bevlogen aanklacht tegen het onrecht en geweld wat vrouwen wordt aangedaan.

Het is allerminst een feministisch pamflet geworden. Er zit wel een aantal steekwoorden in die belangrijk zijn in de Amerikaanse wereld van het amusement. Zoals de obsessie met de seriemoordenaar, de bijna pathologische aandacht voor het dode mensenlichaam en het feit dat vrouwen nog steeds de belangrijkste slachtoffers zijn van seksuele misdaden.

De film wijkt af van de 'normale' seriemoordenaarsfilm, omdat de moordenaar zich hier in de kantlijn van het verhaal ophoudt. Het gaat in hoofdzaak over het slachtoffer en de vrouwen die op een of andere manier betrokken zijn geweest bij haar leven of dood.

Moeilijke relaties tussen moeders en dochters worden meermaals belicht. Vrouwen zijn niet alleen maar willoze slachtoffers, maar ook zelf schuldig aan hun misère, zo luidt de verontrustende boodschap. Sommigen vrouwen in de film proberen hun verloren levens een nieuwe wending te geven. 

Grote inspiratiebron voor regisseuse Moncrieff was haar taak als jurylid in een moordzaak van een prostituee. Het slachtoffer bleek een kruidvat van contradicties te zijn; een gepassioneerde moeder, manisch depressief, leugenachtig en verslaafd aan drugs. Toch verdiende ze het niet om te sterven. Deze nodeloze verspilling heeft Moncrieff overtuigend in haar vertelling verwerkt.

De film begint met het lijk van de jonge vrouw en eindigt met de laatste treurige dag van haar leven op aarde. Brittany Murphy speelt met grenzeloze overgave de rol van het slachtoffer, een slonzige prostituee die met de moed der wanhoop probeert wat van haar groezelige leven te redden. Vlak voor haar noodlottige dood krijgt ze van haar trouweloze vriend een gouden halsketting met het woord 'Taken', alsof ze een gebruiksvoorwerp is. Dit is een van de vele details met een metaforische kracht waar het verhaal mee doorspekt is. 

De meest beklijvende en emotionele episode is die waarin de moeder van het slachtoffer op zoek gaat naar het hoe en waarom van haar dood. Wat helpt is dat Marcia Gay Harden hartverscheurend goed de essentie van het verhaal weet te treffen. De interactie die zij met een boezemvriendin van het slachtoffer aan de dag legt, is een van de weinig hoopvolle momenten in The Dead Girl.

Het is niet verbazingwekkend dat het fenomeen seriemoordenaar in Amerika bestaat. Het is tenslotte een immens land waar verloren zielen vrij spel hebben om hun ziekelijke fantasieën te botvieren. De noodlottige en gitzwarte toon van The Dead Girl is overweldigend. Het is welhaast overkill om de wereld zo te verbeelden als een oneindig tranendal waar hoop duur betaald wordt.

Ulrik van Tongeren

The Dead Girl (RCV), nu in de bioscopen

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Reageer op dit bericht

Naar boven

hghg