● Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2005    ● Overzicht #6

Gay bars & Gaelic bays

Ik heb nog niet gedoucht. Het is al weer een week geleden dat ik bij de Ierse zee stond met mijn tenen vastgeklampt aan een rots om niet omvergeblazen te worden. De kracht van de wind en de strijdvaardigheid van de aanwezigen duwden mij bijna de woeste oceaan in. Ik wil nog niet douchen. Nog even ruik ik het zout van de zee in mijn haar, nog even draag ik de resten van de afgelopen week onder mijn nagels.

Tekst Ioana Tudor

Een reis van 26 uur eindigt met John die ons tijdens het liften oppikt en tot aan de deur van het hostel brengt. Zijn accent bevestigt de locatie, Kilfenora. County Claire. Ierland. Uitgehongerd, uitgeput. Mijn hoofd is net zo helder als dat mijn haar gekamd is. De workshops beginnen vandaag en ik weet niet eens waarom ik hier ben.

Er wordt in mijn oor gefluisterd: ,,EYFA.'' Ik kijk om, niemand. Wat had ik nou in die gids gelezen over de geesten van de 'Cliffs of Moher'? Iemand doet de lichten aan in de kantine van de Boghill Center. Bam! Wakker. Oh ja, ik ben te gast. European Youth For Action, dat voorheen de European Youth Forest Action (EYFA) heette, is de gastvrouw. De workshops vangen aan. Ik twijfel maar ik wil niks missen.

Benjamin

De ruimte is rond, veel ramen. Ik blijf als een zombie naar buiten staren en ik hoor niks, we zijn omringd door wilde groene planten en in de verte staan er... ,,Kom bij de rest zitten'', wordt er weer in mijn oor gefluisterd en dit keer in mijn moedertaal, Roemeens. Ik kijk om, weer niemand. Ik neem deel aan het kringgesprek. Het uitzicht bestaat nu uit 25 mensen die een vredige blik uitstralen. De hoeveelheid wol is hoog.

Ik ken helemaal niemand, niemand kent mij en ik word een beetje onrustig van deze rustige sfeer. Wegkwijnend in mijn stoel let ik zoveel mogelijk op mijn houding om wakker te lijken. Deze houding maakt me actiever. ,,What is EYFA's role in the European environmental and social movement?'', zegt iemand, die dezelfde tekst toont op papier.

Het blijkt het thema te zijn van de drie dagen durende bijeenkomst van het internationale gezelschap. Mijn ogen blijven gericht op het vel papier terwijl de aanwezigen ideeën aandragen voor workshops om tot het antwoord op de centrale vraag te komen. Op dat moment ken ik de Britse Benjamin nog niet. Wanneer hij opstaat met het idee om een workshop te houden over het creatiever maken van acties, ervaar ik mijn allereerste flash forward: ik ken hem al zonder hem te kennen, ik mag hem.

Wat is er toch met deze omgeving? Met mijn ogen nog steeds op het vel papier gericht loop ik naar buiten. Na het eten vind ik

mezelf op de bank van de huiskamer terug. Er worden actiefilmpjes geprojecteerd op de muur en terwijl Blair en Bush 'At the gay bar, gay bar, gay bar, gay bar' aan het zingen zijn, vallen mijn ogen eindelijk dicht.

Doelstelling

'I got something to put in you, at the gay bar, gay bar'. De volgende ochtend is het liedje niet uit mijn hoofd te krijgen. Geheel uitgerust en onzichtbaar met mijn heupen schuddend op het nummer neem ik deel aan zoveel mogelijk workshops.

EYFA begon in 1986 als een groep mensen die actie voerde rond het behoud van de Europese bossen. Langzamerhand is het uitgegroeid tot een organisatie die zich breder oriënteert dan louter alleen de milieukwesties. Het is inmiddels een platform voor actiegroepen die de wereld een socialer gezicht willen geven, zowel op het menselijk vlak als op het terrein van het milieu.

EYFA heeft door de jaren heen geprobeerd om dergelijke acties te stimuleren, te steunen en te verenigen. Maar zoals elke groep en/of individu die deze brede idealen nastreeft, heeft het de neiging te verdrinken in een zwembad van dunne scheidslijnen en vage doelen. Vroeg of laat leidt dit tot een identiteitscrisis. Iedere activist bereikt een moment in het leven dat hij of zij zich afvraagt waar de fuck hij/zij mee bezig is.

Tijdens de workshops blijkt dat EYFA als organisatie naar buiten toe ook een duidelijker beeld wil scheppen van haar bestaan. Men is op dit moment vooral bezig met de financiële kant van acties. Het helpt groepen middels fondswerving en werkt als spil tussen bureaucratische geldschieters en enthousiaste activisten. Maar stiekemaan wil de EYFA-medewerker meer dan dat en staat het netwerk zelf ook voor meer dan enkel een actiekantoor.

Het is te gek voor woorden om zomerkampen als Ecotopia te organiseren, maar als niemand weet dat jij daarachter zit omdat je niet eens de tijd hebt om je eigen festival te bezoeken, kan het erg demotiverend zijn. Dus: What is EYFA's role in the European environmental and social movement?. Stapje bij stapje, workshop bij workshop, wordt gepoogd deze vraag te beantwoorden.

Balans

Tijdens de workshop die hij voorzit gaat Britse Benjamin op een aantal meters afstand tegenover me zitten. Ik concentreer me op mijn eigen workshop over 'activisme versus theorie' en merk dat dit onderwerp, dat ik in Nederland dacht te hebben achtergelaten, mij heeft achtervolgd tot in County Claire. ,,Ja, het is belangrijk om een balans te vinden tussen de twee. Actie is niks zonder een reden en een reden is niks zonder actie'', hoor ik mijn buurman zeggen.

Ik knik bevestigend en slaak een zucht. Onderwijl gaat mijn blik naar Benjamin. Opnieuw hoor ik gefluister. Ditmaal kan ik niet horen wat er wordt gezegd, het komt van de overkant. Ik sta op en loop naar Benjamin's groepje. Daar is men druk aan het praten en lachen, er worden creatieve acties bedacht: van Formule 1 fietsracen op een F1circuit tot het ontvoeren van politiegereedschap, van koorzangers op demonstraties tot het maken van enorm grote afvalkunstwerken. Zowel uit deze workshop als vrijwel alle overige ontstaat spontaan een enorme zin in vereniging van hersens- en lichaamsscapaciteiten, een zin in een het verschil willen maken, kortom: zin in actie!

De ogen van de mensen om me heen stralen strijd uit, vooral Benjamin's zeeblauwe ogen. Ik bestudeer zijn lippen om te ontdekken of hij soms de fluisteraar is, maar ze blijven stijf op elkaar. Wie lokt mij toch overal naartoe en waarom denk ik dat hij er iets mee te maken heeft?

Oorlog

En dan, op woensdagmiddag om 15:37 Ierse tijd wordt het duidelijk. We maken een wandeling en terwijl een gids ons uitlegt hoe oud de rotsen aan de kust zijn, hoor ik het opnieuw. Het gefluister. Het komt uit verte. Ik loop steeds sneller. Het roept mijn naam, steeds luider en luider eer ik dichterbij kom. Het gefluister botst tegen de rotsen. De zee botst tegen te rotsen.

Het was de zee die fluisterde. Nu ik bij de rand sta, schreeuwt ze in mijn gezicht. Benjamin staat naast me. De strijd die ik gisteren in zijn ogen zag en de strijd van de zee passen als puzzelstukken in elkaar. Flash back. Man en natuur. Strijd. Actie.

Terug bij het hostel is het gefluister nergens meer te bekennen, slechts in mijn herinnering. Het is nu aan mij om de passie voor strijd met mij mee te dragen en het in iemand anders z'n oor te fluisteren, ongemerkt. Maar de gelegenheid voor een dergelijke romantische expertise krijg ik niet, aangezien de bijeenkomst de komende dagen in het teken staat van oorlog en verzet.

De Ierse actiegroep Gluaiseacht verzorgt lezingen over oorlog en leger in eigen land en het verzet ertegen. Gluaiseacht ervaart dat de actiebereid aan het wegebben is. 'Wij vinden de tijd rijp voor een Europees netwerk van activisten die bereid zijn zich actief in te zetten tegen de oorlogsmachine in hun eigen land, zoals tegen de directe betrokkenheid bij oorlog, productie van wapens en wapencomponenten, of, zoals in Ierland, het aanbieden van luchthaven Shannon voor oorlogsdoeleinden en als tussenstop voor het vervoer van illegaal gedetineerden onderweg om te worden gemarteld op Guantanamo Bay, Cuba', leggen ze uit in hun folder.

Inspiratie

Deze dagen zijn intens. Vieze spelletjes worden uit de doeken gedaan door groeperingen die deze spelletjes willen vernietigen. Twee jonge Turken leggen de militaire situatie in hun land uit; hoe dienstweigeraars gestigmatiseerd worden en toch verzet tonen. Belgische activisten vertellen over hun massale vredesacties; duizenden mensen, jong en oud die opstaan tegen nucleaire wapens. Actieve Ieren die dagelijks onder de aandacht proberen te brengen dat het gewelddadige VS-leger het vliegveld Shannon als pitstop gebruikt voor hun praktijken.

Geweld. Oorlog. En tegelijkertijd zoveel inspiratie om op te staan. Om samen op te staan en te zeggen dat het genoeg is geweest! Och, de wollen hippie sfeer stijgt naar mijn hoofd, maar ik weet dat het de waarheid is, het is genoeg geweest. Britse Benjamin kijkt me aan met zijn zeeblauwe ogen en ik hoor haar weer fluisteren. De zee. Gata, timpul a venit sa te ridici in picioare si sa te bati! Da, en vechten zal ik!

What is EYFA's role in the European environmental and social movement? Zulke bijeenkomsten, zo'n inspiratie. De invloed van deze inspiratie op strijdvaardige harten. Dat is het antwoord.

meer info: www.eyfa.org en www.gluaiseacht.net

Naar boven